บุรุษผู้กลับจากเหมือง

กลิ่นอายจางๆ ของรากโสมพันปีและสมุนไพรวิญญาณระดับสามที่ลอยวนเวียนอยู่ในอากาศคับแคบของบ้านดินเก่าทรุดโทรม ไม่ใช่สิ่งที่ควรจะมีอยู่เลยในหมู่บ้านเหมืองแร่ยุคเจ็ดสิบปลายเช่นนี้ หลินเฟยอวี่ขยับตัวถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยสัญชาตญาณ ดวงตากลมโตคู่คมกริบกวาดสำรวจร่างสูงใหญ่ที่ยืนตระหง่านอยู่ตรงหน้า โจวหยางในยามนี้ไม่ได้ดูเหมือนคนงานเหมืองผู้เหนื่อยล้าจากก้นหลุมมืดมิดเลยแม้แต่น้อย ใบหน้าคมคายที่ถูกอาบไล้ด้วยคราบเขม่าดินและหยาดเหงื่อกลับฉายแววความดุดันและทรงพลังราวกับพยัคฆ์หนุ่มที่เพิ่งล่าเหยื่อสำเร็จ แต่สิ่งที่ทำให้หัวใจของอดีตเซียนปรุงยาสั่นไหว ไม่ใช่ความน่าเกรงขามนั้น หากแต่เป็นอาการสั่นสะท้อนจากร่างกายของเขาต่างหาก "คุณ... เป็นอะไรหรือเปล่าคะ?" เฟยอวี่เอ่ยถาม เสียงหวานใสกังวานกังวลเล็กน้อย ดวงตาคมกริบของโจวหยางหรี่ลงจนเหลือเพียงเส้นเดียว ลมหายใจของเขาเริ่มติดขัด ร่างกายที่เคยกำยำและเต็มไปด้วยมัดกล้ามจากการแบกหินนับร้อยชั่งกลับร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ ราวกับมีเปลวเพลิงบริสุทธิ์ถูกจุดขึ้นในตันเถียน (จุดศูนย์กลางพลังงาน) ความรู้สึกอึดอัดแต่ทว่าเปี่ยมไปด้วยพละกำลังมหาศาลที่พวยพุ่งขึ้นมานี้ ทำให้เขาต้องกัดกรามแน่นจนสันกรามขึ้นเป็นนูนเด่น เมื่อครู่... ตอนที่เขาก้าวเท้าเข้ามาในห้องแล้วสบตาเข้ากับภรรยา ความรู้สึกแปลกประหลาดราวกับกระแสไฟฟ้าแล่นพล่านไปทั่วร่างก็เกิดขึ้น พิษไข้จากการทำงานหนักในเหมืองที่ควรจะทำให้เขาอ่อนแรง กลับถูกชำระล้างจนหายเป็นปลิดทิ้งในเสี้ยววินาที ร่างกายของเขากำลังตอบสนองต่อบางสิ่งบางอย่าง... บางสิ่งที่อยู่ใกล้ตัวภรรยาของเขา โจวหยางสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นความเปลี่ยนแปลงอันน่าพิศวงนี้ สายตาดุจเหยี่ยวจ้องมองหญิงสาวตรงหน้า ราวกับต้องการจะทะลุทะลวงเข้าไปในความลับที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังดวงตาคู่นั้น ภรรยาของเขาคนนี้เปลี่ยนไป... ตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า นางไม่ใช่หญิงสาวอ่อนแอขี้ขลาดที่มักจะก้มหน้ายอมให้คนในบ้านตระกูลโจวโขกสับอีกต่อไปแล้ว แววตาของนางในยามนี้มีความนิ่งสงบ เยือกเย็น และเฉียบคมราวกับเซียนผู้สูงส่งที่มองลงมายังโลกมนุษย์ "กลิ่นนี่... คืออะไร?" เสียงทุ้มต่ำแหบพร่าหลุดออกมาจากลำคอหนา โจวหยางขยับเข้าไปใกล้ร่างบางอีกก้าวหนึ่ง จนเฟยอวี่สัมผัสได้ถึงไอความร้อนระอุที่แผ่ออกมาจากร่างกายของสามี "กลิ่นอะไรกันคะ คุณคงหูฝาดไปแล้วกระมัง รีบไปล้างเนื้อล้างตัวเถอะค่ะ ฉันเตรียมน้ำอุ่นไว้ให้แล้ว" เฟยอวี่แสร้งตีหน้าซื่อ แม้ในใจจะเริ่มตระหนักได้ว่า น้ำยาสกัดโสมทิพย์ที่นางแอบใช้รดแปลงผักในมิติ เพื่อฟื้นฟูสุขภาพของสามีเมื่อคืนก่อน อาจจะเข้มข้นเกินไปจนทำให้ร่างกายของเขาที่ผ่านการฝึกฝนวิทยายุทธโบราณมาบ้าง (แม้เจ้าตัวจะไม่รู้ตัว) เกิดปฏิกิริยาดูดซับพลังงานจิตวิญญาณเข้าอย่างจัง โจวหยางไม่ยอมขยับเขยื้อน เขาก้มลงมองหน้าภรรยา ระยะห่างระหว่างทั้งคู่เหลือเพียงแค่คืบ กลิ่นหอมจางๆ คล้ายดอกไม้ป่าผสมกับกลิ่นยาจีนล้ำค่าโชยมาจากตัวนาง ทำให้สติสัมปชัญญะของชายหนุ่มยิ่งปั่นป่วน มือหนาหยาบกร้านผ่านงานหนักยื่นออกไปโดยไม่รู้ตัว ปลาย นิ้วแข็งกระด้างเกือบจะแตะโดนพวงแก้มเนียนนุ่มของนางอยู่แล้ว หากแต่เขาชะงักมือไว้ได้ทันในเสี้ยววินาที "เฟยอวี่..." โจวหยางเอמהชื่อนางด้วยน้ำเสียงที่ทุ้มต่ำจนน่าขนลุก "คุณมีความลับอะไรปิดบังผมอยู่หรือเปล่า?" คำถามนั้นไร้ซึ่งความระแวงแคลงใจในแง่ลบ มีเพียงความอยากรู้อยากเห็นและความห่วงใยที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้ความเงียบขรึม เฟยอวี่เงยหน้าขึ้นสบตากับเขา รอยยิ้มบางเบาแต่เปี่ยมด้วยเสน่ห์ปรากฏขึ้นที่มุมปาก นางไม่หลบสายตา ไม่แสดงอาการพิรุธแม้แต่น้อย สมกับที่เป็นอดีตเซียนผู้ผ่านศึกสงครามเซียนมานับไม่ถ้วน "ความลับอะไรกันคะ คนเราแต่งงานกันมาตั้งนาน คุณยังไม่รู้อีกหรือว่าฉันเป็นคนอย่างไร" นางย้อนถามด้วยน้ำเสียงติดตลกเล็กน้อย ก่อนจะเบี่ยงตัวหลบไปหยิบผ้าขนหนูผืนเก่าที่ซักจนสะอาดส่งให้เขา "รีบไปอาบน้ำเถอะค่ะ เดี๋ยวอาหารจะเย็นเสียก่อน วันนี้ฉันทำซี่โครงหมูตุ๋นรากบัวที่คุณชอบด้วยนะ" คำว่า *'ซี่โครงหมูตุ๋นรากบัว'* ทำให้ดวงตาของโจวหยางฉายแววประหลาดใจยิ่งกว่าเดิม ตระกูลโจวฝั่งแม่สามีและน้องสะใภ้จอมตบตาขึ้นชื่อเรื่องความตระหนี่ถี่เหนียว เนื้อหมูหรือกระดูกหมูแทบจะไม่เคยตกถึงท้องลูกชายคนโตอย่างเขาเลยแม้แต่น้อย เงินที่เขาหามาได้ด้วยหยาดเหงื่อและเลือดเนื้อในเหมือง ถูกแม่เลี้ยงสูบเอาไปปรนเปรอให้น้องชายคนเล็กหมด แล้วภรรยาของเขาไปเอาเงินที่ไหนมาซื้อซี่โครงหมู? แถมยังมีฝีมือทำอาหารที่ส่งกลิ่นหอมยวนใจไปทั่วบริเวณบ้านจนคนข้างบ้านเริ่มชะเง้อคอมองอีกต่างหาก? ก่อนที่โจวหยางจะได้เอ่ยปากซักถามอะไรเพิ่มเติม เสียงเคาะประตูกระแทกกระทั้นอย่างรุนแรงก็ดังขึ้นจากด้านนอก พร้อมกับเสียงแหลมสูงที่คุ้นเคยจนน่ารำคาญของแม่สามีดังทะลุเข้ามา "หลินเฟยอวี่! นังลูกสะใภ้ตัวดี! แกเปิดประตูเดี๋ยวนี้เลยนะ! อย่าคิดว่าซ่อนตัวอยู่ในบ้านแล้วฉันจะไม่รู้ว่าพวกแกแอบกินอะไรกันอยู่!" เสียงทุบประตูดังโครมครามตามมาติดๆ บรรยากาศอบอุ่นและชวนใจเต้นในห้องครัวเล็กๆ พลันถูกทำลายลงในพริบตา โจวหยางขมวดคิ้วมุ่น ใบหน้าคมคายฉายแววดำทะมึนขึ้นมาทันที รังสีความกดดันแบบทหารผ่านศึกแผ่ออกมาจากร่างของเขาจนอุณหภูมิในห้องลดฮวบลง เฟยอวี่หรี่ตาลงเล็กน้อย รอยยิ้มเย็นชาผุดขึ้นที่มุมปาก ปรากฏการณ์ "แม่สามีบุกทวงของกิน" มาเร็วกว่าที่นางคาดไว้เสียอีก แต่นั่นก็เป็นโอกาสดี... โอกาสที่จะได้ใช้ตระกูลสามีจอมสูบเลือดสูบเนื้อนี้ เป็นบันไดขั้นแรกในการสร้างความยิ่งใหญ่และสั่งสอนให้พวกมันรู้สำนึก! ในจังหวะนั้นเอง โจวหยางที่กำลังจะก้าวเท้าออกไปเปิดประตูเพื่อจัดการปัญหา กลับเอื้อมมือหนามาคว้าข้อมือเรียวของภรรยาเอาไว้แน่น แรงบิดจากฝ่ามือของเขาอบอุ่นและมั่นคง ดวงตาคมกริบมองตรงมาที่นางด้วยประกายแสงที่อ่านไม่ออก "อยู่ที่นี่..." โจวหยางเอמהเสียงต่ำลอดไรฟัน "เรื่องข้างนอก... ปล่อยให้ผมจัดการเอง" เฟยอวี่เลิกคิ้วขึ้นอย่างนึกสนุก นางมองใบหน้าด้านข้างของสามีที่เต็มไปด้วยความปกป้องคุ้มครอง เคมีบางอย่างระหว่างคนทั้งสองกำลังก่อตัวขึ้นอย่างเงียบเชียบ ท่ามกลางเสียงโวยวายที่ดังระงับอยู่หน้าประตูด้านนอก แต่ทว่า... ในวินาทีที่โจวหยางกำลังจะผลักประตูเดินออกไปเผชิญหน้ากับมารดาเลี้ยงผู้หิวกระหาย เสียงฝีเท้าหนักๆ อีกชุดหนึ่งก็ดังแทรกขึ้นมา พร้อมกับเสียงตะโกนลั่นของน้องชายสามีที่พังประตูรั้วเข้ามาอย่างไร้มารยาท! *“พี่ใหญ่! พี่รีบออกมาดูนี่เร็วเข้า! หัวหน้าคนงานเหมืองพาคนมาที่บ้านเรา... พวกเขาบอกว่าเกิดเหตุถล่มที่อุโมงค์ทิศใต้ และคนงานที่ติดอยู่ข้างในคือ...”* ร่างสูงของโจวหยางชะงักกึกทันที รัศมีรอบตัวเปลี่ยนจากความเดือดดาลเป็นความเย็นยะเยือกถึงขั้วหัวใจ เฟยอวี่หันขวับไปมองหน้าสามี หัวใจที่เคยนิ่งสงบของอดีตเซียนกลับกระตุกวูบอย่างแรง เมื่อสัมผัสได้ถึงพลังงานแห่งความตายและเคราะห์กรรมอันหนักหน่วงที่กำลังพุ่งตรงมายังครอบครัวของพวกเขาในอีกไม่กี่ลมหายใจข้างหน้านี้! --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาเติมพลังใจให้ไป๋เป่าเปานะคะ