ตบหน้าคนชั่วด้วยความจริง

"ใครอนุญาตให้พวกคุณล้ำเส้นเข้ามาในบ้านของดิฉันคะ?" เสียงเรียบเรื่อยทว่ากดดันหนักหน่วงดุจกระบี่ที่ฝักถูกชักออกมาเพียงครึ่งทาง ดังก้องขึ้นท่ามกลางความเงียบงันในห้องครัว หลินเฟยอวี่กอดอกพิงกรอบประตู ดวงตาคมกริบดุจดวงตาเซียนที่เคยผ่านการมองมนุษย์มานับหมื่นชีวิต กำลังจดจ้องไปยัง 'ป้าสะใภ้รอง' ของโจวหยางที่กำลังยัดเนื้อตากแห้งและถุงแป้งขาวผ่องลงในย่ามผ้าป่านเก่าๆ อย่างหน้าตาเฉย หญิงวัยกลางคนชะงักมือ ใบหน้าที่ประดับด้วยรอยย่นของความโลภเปลี่ยนสีเป็นแดงก่ำ ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความเกรี้ยวกราดที่แฝงความขลาดกลัว "นังเด็กปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนม! นี่มันของในบ้านตระกูลโจว ฉันเป็นป้าสะใภ้ มาหยิบยืมของกินประทังชีวิตหลานชาย จะเป็นไรไป? เธอเพิ่งแต่งเข้าบ้านมาได้ไม่กี่วัน อย่าได้ทำตัวเป็นเจ้าข้าวเจ้าของให้มากนักเลย!" หลินเฟยอวี่คลี่ยิ้มเย็น มุมปากยกขึ้นเพียงเล็กน้อย ทว่าแววตากลับไร้ความปรานี "หยิบยืมหรือคะ? ดิฉันเห็นแต่การลักขโมยซึ่งหน้า ถ้าป้าสะใภ้อยากได้ของประทังชีวิตนัก ทำไมไม่ลองไปขุดหัวมันในไร่ท้ายหมู่บ้านดูบ้างล่ะคะ หรือว่าฝ่ามือที่หยาบกร้านของป้า มีไว้เพื่อหยิบฉวยของที่คนอื่นตรากตรำทำงานมาเท่านั้น?" "แก!" ป้าสะใภ้รองวางย่ามลงพื้นดัง 'ตุ้บ' หวังจะเดินเข้ามาสั่งสอนหลานสะใภ้ให้รู้สำนึก แต่ในจังหวะนั้นเอง เงาร่างสูงใหญ่ราวกับภูผาก็เคลื่อนตัวมาขวางหน้าไว้อย่างไร้ซุ่มเสียง โจวหยางยืนนิ่งสนิท ดวงตาที่มักจะดูเรียบเฉยกลับเย็นเยียบดุจน้ำแข็งขั้วโลก เขาไม่ได้พูดอะไรแม้แต่คำเดียว แต่แรงกดดันจากทหารผ่านศึกที่เคยผ่านสมรภูมิมาโชกโชน ทำเอาป้าสะใภ้รองถึงกับตัวสั่นเทา ก้าวถอยหลังไปจนเกือบสะดุดขอบประตู "ออกไปครับ" เสียงของโจวหยางทุ้มต่ำและราบเรียบ แต่มันคือคำสั่งที่ไม่อาจปฏิเสธได้ "โจวหยาง! นี่แกจะเนรคุณป้าที่เลี้ยงมาหรือไง! ยัยเมียตัวดีของแกมันเป่าหูจนแกลืมหัวนอนปลายเท้าแล้วใช่ไหม!" หลินเฟยอวี่ก้าวออกมาข้างหน้าหนึ่งก้าว รอยยิ้มของเธอยังคงสง่างามและเยือกเย็น "เรื่องเนรคุณคงไม่ใช่ประเด็นหรอกค่ะ ป้าสะใภ้รอง เพราะในวันที่สามีดิฉันเจ็บหนักจนแทบเอาชีวิตไม่รอด ป้าเคยส่งข้าวสารมาให้สักกำมือไหม? ในวันที่เราหิวจนแทบต้องกินเปลือกไม้ ป้าเคยเหลียวแลบ้างหรือเปล่า? แต่วันนี้พอเห็นว่าบ้านนี้เริ่มมีกิน มีแป้งขาว มีเนื้อสัตว์ กลับรีบวิ่งแจ้นมาเหมือนสุนัขได้กลิ่นกระดูก แบบนี้เขาเรียกว่า 'ญาติ' หรือ 'ปลวก' ที่คอยกัดกินเนื้อไม้จนผุพังกันคะ?" คำพูดทุกคำถูกกลั่นออกมาด้วยความคมคายและตอกย้ำลงไปบนจุดที่เจ็บแสบที่สุด ป้าสะใภ้รองหน้าสั่นด้วยความโกรธจัดและอับอาย เธอพยายามจะกรีดร้องโวยวาย แต่สายตาของโจวหยางที่จ้องมองมานั้นแฝงไปด้วยรัศมีแห่งการสังหารที่ทำให้เธอไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากจำต้องคว้าหยิบย่ามที่ว่างเปล่าแล้ววิ่งหนีออกไปจากรั้วบ้านด้วยความกระหืดกระหอบ เมื่อพ้นร่างไร้ค่าออกไปแล้ว ความเงียบสงบก็กลับคืนสู่บ้านไม้หลังเก่า หลินเฟยอวี่ถอนหายใจยาว ก่อนจะหันไปสบตากับสามีที่ยังคงยืนนิ่งราวกับรูปปั้น "คุณเหนื่อยไหมคะ?" โจวหยางมองภรรยาของเขา สายตาที่เคยดุดันกลับอ่อนแสงลงจนแทบจะละลาย เขาเดินเข้าไปใกล้ มือหนาเอื้อมมาจัดปอยผมที่ปรกหน้าให้เธออย่างแผ่วเบา "ไม่เหนื่อยครับ แค่...ขอบคุณที่ปกป้องบ้านของเรา" "ดิฉันไม่ใช่คนอ่อนแอที่ต้องให้ใครมาข่มเหงหรอกนะคะ" เธอเอ่ยพลางหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ก่อนจะผละไปที่เตาไฟ "เอาล่ะ วันนี้เรามาทำอาหารมื้อพิเศษกันดีกว่า ป้าสะใภ้รองโง่เขลานักที่มองข้ามของดีในครัวนี้ไป" หลินเฟยอวี่หยิบเอา 'โสมป่า' ชิ้นเล็กๆ ที่เธอนำออกมาจากมิติฟาร์มมาฝนลงในหม้อซุปไก่ที่ตุ๋นไว้ กลิ่นหอมฟุ้งกระจายไปทั่วห้องครัว กลิ่นสมุนไพรล้ำค่าผสมผสานกับความหวานฉ่ำของเนื้อไก่บ้านที่หมักด้วยสูตรลับเฉพาะ ทำให้โจวหยางถึงกับเลิกคิ้วขึ้นด้วยความแปลกใจ เขาไม่เคยได้กลิ่นอาหารที่หอมล้ำลึกเช่นนี้มาก่อนในชีวิต ขณะที่ทั้งคู่กำลังจัดเตรียมมื้อค่ำอย่างอบอุ่น บรรยากาศเงียบสงบยามค่ำคืนกลับถูกรบกวนด้วยเสียงเคาะประตูที่รัวแรงและเร่งเร้าจนน่าประหลาดใจ โจวหยางขมวดคิ้ว เขาเดินไปเปิดประตูด้วยความระมัดระวัง แต่สิ่งที่รออยู่เบื้องหลังบานประตูไม้เก่าๆ กลับไม่ใช่ป้าสะใภ้ที่น่ารำคาญ แต่เป็น 'หัวหน้าหมู่บ้าน' ที่ใบหน้าซีดเผือดราวกับไปพบสิ่งที่ไม่ควรพบมา "โจวหยาง! เฟยอวี่! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว... คนจากกรมสารวัตรมาที่หมู่บ้าน และพวกเขากำลังตรงมาที่บ้านของพวกเธอ!" หัวใจของหลินเฟยอวี่กระตุกวูบ เธอหันไปมองมิติฟาร์มในจิตที่ยังเปิดค้างไว้ทิ้งร่องรอยของการปรุงยาผิดปกติบางอย่างที่เธอเพิ่งทำเสร็จไปเมื่อครู่ หรือว่าความลับที่เธอพยายามซ่อนไว้กำลังจะถูกเปิดเผย? ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ที่น่ารักทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานของไป๋เป่าเปาคนนี้ด้วยหัวใจนะคะ