ระบบจำลองคำให้การทำงาน

"นิ้วของคุณกำลังสั่นเทาอยู่สามมิลลิเมตรครับ สารวัตรลินิน" เสียงของคิรอสดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงัดที่น่าอึดอัด ภายในห้องโดยสารของลิฟต์แก้วที่บัดนี้ถูกย้อมไปด้วยแสงไฟสีแดงฉานดั่งโลหิต แผงควบคุมดิจิทัลเบื้องหน้าพากันรวนเร ตัวอักษรโค้ดสีเขียวสดใสเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นภาษาโปรแกรมขยะที่วิ่งพล่านราวกับฝูงมดแตกตื่น อุณหภูมิภายในห้องโดยสารลดฮวบลงจนลมหายใจของพวกเขากลายเป็นไอสีขาวจางๆ ลินินไม่ได้สะดุ้งตกใจอย่างที่มนุษย์ปุถุชนทั่วไปพึงกระทำ ดวงตาคู่คมกริบของสารวัตรสาวแห่งกองปราบปรามเวทมนตร์ยังคงนิ่งสงบราวกับผืนน้ำในบึงลึก เธอกวาดตามองหน้าจอที่ไร้การตอบสนอง ก่อนจะหันมาสบตากับอดีตโปรแกรมเมอร์หนุ่มที่ยืนอยู่เคียงข้าง เคมีระหว่างคนทั้งสองในพื้นที่แคบๆ นี้ไม่ได้เต็มไปด้วยความหวาดกลัว แต่กลับอัดแน่นไปด้วยกระแสความคิดที่กำลังประลองกำลังกันอย่างเงียบเชียบ "คุณเองก็ไม่ได้เหงื่อตกเลยสักหยดนี่ครับ คุณคิรอส" ลินินเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าแฝงไว้ด้วยรอยยิ้มมุมปากที่ยากจะคาดเดา "ในสถานการณ์ที่ระบบความปลอดภัยระดับสิบเอ็ดถูกล็อกดาวน์จากภายนอก และเรากำลังติดแหง็กอยู่ระหว่างชั้นที่สี่สิบห้ากับสี่สิบหก... คนธรรมดาเขาคงสติแตกไปนานแล้ว" "ผมเป็นนักจิตวิทยาอาชญากรครับ และที่สำคัญ..." คิรอสยกมือขึ้นปัดปอยผมที่ตกลงมาปรกหน้าผากเล็กน้อย แววตาของเขาคมกริบขึ้นยามจ้องมองไปยังรอยต่อของประตูลิฟต์ "...ผมเกลียดการถูกควบคุมโดยคนที่ซ่อนตัวอยู่หลังม่านมากที่สุด" *ติ๊ง!* เสียงสัญญาณเตือนความถี่สูงดังขึ้นในโสตประสาทของคิรอสโดยไม่มีปุ่มกด แต่มันดังมาจากห้วงลึกของจิตสำนึก—เสียงจาก **"ระบบจำลองคำให้การ" (Testimony Simulation System)** ที่เขาได้รับมาหลังจากการข้ามมิติอันน่าพิศวง หน้าจอโฮโลแกรมใสสีฟ้าเรืองแสงปรากฏขึ้นตรงหน้าอย่างเงียบเชเชียบ มีเพียงเขาคนเดียวที่มองเห็นมัน [ระบบตรวจพบสถานการณ์วิกฤต: การแทรกแซงข้อมูลจากบุคคลที่สาม] [เงื่อนไขผ่านเกณฑ์: เปิดใช้งานฟังก์ชันพิเศษ "วิเคราะห์พิรุธเชิงโครงสร้าง" (Structural Deception Analysis) ครั้งแรก] [กำลังประมวลผลข้อมูลคำให้การของผู้ต้องหาก่อนหน้านี้... 35%... 70%... 100% สมบูรณ์] คิรอสสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ โลกตรงหน้าของเขาเปลี่ยนไปชั่วพริบตา ภาพของลินินที่ยืนกอดอกอยู่กลายเป็นโครงสร้างเส้นใยข้อมูลสีทองคำสลับแดง ขณะที่เสียงก้องกังวานของ "ซามويل" ผู้ต้องหาคดีฆาตกรรมเวทมนตร์ที่พวกเขาเพิ่งสอบปากคำเสร็จไปหมาดๆ ก็ดังซ้ำขึ้นในหัวของคิรอสราวกับเทปที่ถูกกรอกลับ *“...ผมไม่ได้อยู่ในห้องนั้นตอนเที่ยงคืนครับสารวัตร ผมกำลังดื่มกาแฟอยู่ที่คาเฟ่หัวมุมถนนสี่”* ในตอนแรก คำพูดนี้ดูราบเรียบและมีหลักฐานใบเสร็จรับเงินมายืนยันอย่างแน่นหนาจนลินินเกือบจะเชื่อสนิทใจ แต่ทว่า... เมื่อฟังก์ชันพิเศษของระบบจำลองคำให้การถูกเปิดใช้งาน โครงสร้างคำพูดของซามويلก็ถูกถอดรหัสออกมาเป็นแผนภาพสามมิติในสมองของคิรอส *ช่องโหว่... เจอแล้ว!* คิรอสหรี่ตาลงเล็กน้อย สมองส่วนการวิเคราะห์ทำงานด้วยความเร็วสูงยิ่งกว่าหน่วยประมวลผลควอนตัม "สารวัตรครับ ตอนที่ซามويلบอกว่าเขากำลังดื่มกาแฟที่คาเฟ่หัวมุมถนนสี่... เขากะพริบตาถี่เกินค่าเฉลี่ยของมนุษย์ถึงสามเท่าในประโยคเดียว" ลินินเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ความสนใจทั้งหมดถูกดึงมาที่ชายหนุ่มทันที "การกะพริบตาถี่คืออาการของความเครียดจากการโกหก... แต่เขามีใบเสร็จยืนยันเวลา" "ใบเสร็จซื้อกาแฟเวลาเที่ยงคืนห้าสิบนาทีครับ" คิรอสพูดต่อด้วยน้ำเสียงมั่นคง มือเรียวยื่นไปแตะที่อากาศเบื้องหน้าเสมือนกำลังพิมพ์คีย์บอร์ดล่องหน "แต่ตึกคาเฟ่นั้นปิดทำการตั้งแต่สี่ทุ่มตรงตามประกาศของทางการเวทมนตร์ และระบบจ่ายเงินด้วยเวทมนตร์ของคาเฟ่นั้นไม่สามารถใช้งานได้หลังเที่ยงคืนเนื่องจากการปิดปรับปรุงระบบเซิร์ฟเวอร์รายสัปดาห์!" ความเงียบเข้าปกคลุมลิฟต์อีกครั้ง ทว่าครั้งนี้มันไม่ใช่ความเงียบที่เกิดจากความจนมุม แต่เป็นความเงียบของนักล่าที่กำลังต้อนเหยื่อจนมุมในกรงขัง ลินินมองหน้าคิรอสด้วยแววตาที่เปลี่ยนไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง ความสนเท่ห์ระคนความชื่นชมฉายชัดขึ้นในดวงตาสคู่สวยของสารวัตรสาว "คุณนี่มัน... ร้ายกาจกว่าที่ผมคิดไว้นะครับ คุณคิรอส การเชื่อมโยงข้อมูลปลีกย่อยระดับนี้ แม้แต่เจ้าหน้าที่สืบสวนรุ่นพี่ที่มีประสบการณ์สิบปียังมองข้าม" "ชมเกินไปแล้วครับสารวัตร ผมแค่อ่านหนังสือมาเยอะ และ... ระบบมันเตือนผม" คิรอสตอบกลับด้วยรอยยิ้มสุภาพ ทว่าดวงตากลับไม่ได้ยิ้มตามเลยแม้แต่น้อย ทันใดนั้นเอง แสงไฟสีแดงในลิฟต์ก็ดับวูบลงสนิท เหลือเพียงแสงเรืองรองจากหน้าจอโฮโลแกรมของระบบจำลองคำให้การที่ยังคงส่องสว่างใบหน้าของคิรอสให้เห็นเป็นเงาสลัว เสียงเครื่องยนต์ของลิฟต์ส่งเสียงคำรามต่ำๆ ก่อนที่ตัวลิฟต์จะพุ่งดิ่งลงด้านล่างด้วยความเร็วสูงจนแรงโน้มถ่วงฉุดให้พวกเขาร่างกายเกือบทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น *ครืนนน—!* ไม่ใช่การตกแบบอิสระ แต่มันเป็นการควบคุมระบบขนส่งเพื่อดึงตัวพวกเขาลงไปยังชั้นใต้ดินที่ลึกที่สุดของอาคารกองปราบปราม—สถานที่ซึ่งถูกลบออกไปจากแผนผังทางการทั้งหมด ก่อนที่คิรอสจะได้ตั้งตัว ประตูลิฟต์เหล็กกล้าก็ดีดเปิดออกอย่างไร้เสียง เผยให้เห็นทางเดินยาวเหยียดที่ถูกปกคลุมด้วยหมอกควันสีเทาจางๆ และที่ปลายทางเดินนั้น มีเงาร่างหนึ่งกำลังยืนหันหลังให้พวกเขา แสงไฟนีออนกะพริบติดๆ ดับๆ เผยให้เห็นเสื้อโค้ตตัวยาวและรอยยิ้มที่สะท้อนผ่านกระจกเงาด้านข้าง [ระบบตรวจพบเป้าหมายระดับภัยคุกคาม: บอสลับแห่งองค์กรเงา "โครนอส"] [ภารกิจฉุกเฉินระดับ SSS: เปิดโปงคำให้การเท็จของผู้อยู่เบื้องหลังภายใน 180 วินาที มิฉะนั้นระบบจะทำการรีเซ็ตความทรงจำถาวร] เงาร่างนั้นค่อยๆ หันกลับมา พร้อมกับรอยยิ้มที่ทำให้เลือดในกายของคิรอสเย็นเฉียบ เพราะใบหน้าภายใต้ฮู้ดนั้น... คือใบหน้าของสารวัตรลินินที่ยืนอยู่ข้างกายเขาในตอนนี้อีกคนหนึ่ง! "ยินดีต้อนรับสู่ความจริงครับ คุณคิรอส... คุณคิดว่าคุณฉลาดพอที่จะจับผมได้จริงๆ หรือครับ?" เงาร่างปริศนาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ถอดแบบมาจากลินินราวกับพิมพ์เดียวกัน คิรอสเบิกตากว้าง หัวใจเต้นรัวระรัวด้วยความตื่นเต้นระคนหวาดหวั่น เขากำหมัดแน่นในความมืด ขณะที่ลินินตัวจริงข้างกายเขาชักดาบเวทมนตร์ออกจากฝักด้วยท่าทีเยือกเย็นพร้อมสู้ตาย โปรดติดตามตอนต่อไปนะครับ - แฟ้มคดีลับ007 -