สารวัตรสาวผู้เยือกเย็นปรากฏตัว

กลิ่นอายของกาแฟคั่วเข้มผสมผสานเข้ากับกลิ่นกระดาษเอกสารเก่าๆ ในห้องสอบสวนกรมปราบปรามเวทมนตร์ ช่างเป็นบรรยากาศที่ชวนอึดอัดเสียจนแม้แต่เข็มนาฬิกาก็ยังดูเหมือนจะเดินช้ากว่าปกติ "คุณกำลังบอกผมว่า รอยเวทที่ปรากฏบนศุกร์วานนี้ เป็นฝีมือของพวกสมาคมเงาโลหิตอย่างนั้นหรือครับ ทั้งที่หลักฐานทางกายภาพทุกชิ้นมันฟ้องชัดเจนว่าเป็นรical pattern ของชนเผ่าเอลฟ์โบราณ" เสียงทุ้มต่ำแต่นุ่มนวลของผมเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ คิรอส ในชุดสูทลำลองสีเทาเข้มกำลังนั่งไขว่ห้างอย่างสบายอารมณ์ แม้รอบกายจะรายล้อมไปด้วยเจ้าหน้าที่ติดอาวุธครบมือถึงสี่นาย สายตาของผมกวาดมองแฟ้มคดีตรงหน้าอย่างพิจารณา ร่างกายผ่อนคลายแต่สมองกลับทำงานด้วยความเร็วสูงเพื่อประมวลผลข้อมูลในระบบจำลองคำให้การที่ซ่อนอยู่เบื้องลึกในห้วงความคิด "อย่ามาทำเป็นไขสือหน่อยเลย คิรอส" เสียงหวานเยือกเย็นราวกับน้ำแข็งขั้วโลกดังขึ้นจากความมืดบริเวณมุมห้อง ประตูเหล็กบานหนาถูกผลักเปิดออกเผยให้เห็นร่างเพรียวระหงในชุดเครื่องแบบสารวัตรสีดำสนิท ประดับอินทรธนูทองคำอันทรงเกียรติ เรือนผมสีดำขลับถูกรวบเก็บไว้อย่างเป็นระเบียบ ทว่าดวงตาสนเท่ห์คู่คมกริบราวกับเหยี่ยวล่าเหยื่อคู่นั้นกำลังจ้องมองมาที่ผมราวกับจะทะลวงเข้าไปถึงก้นบึ้งของจิตใจ เธอคือ "สารวัตรลินิน" ผู้ทรงอิทธิพลและอายุน้อยที่สุดในประวัติศาสตร์ของกองปราบปรามเวทมนตร์ หญิงสาวผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเด็ดขาด ไร้ความปรานี และไม่เคยปล่อยให้คดีใดหลุดมือไปได้แม้แต่คดีเดียว ลินินก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าโต๊ะสอบสวน ฝ่ามือเรียวบางวางแฟ้มคดีลับปั๊มตราครั่งสีแดงฉานลงบนโต๊ะเสียงดัง *ปัง!* จนกระดาษด้านในไหววูบ เธ้มองหน้าผมด้วยรอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา "หลักฐานทางกายภาพพวกนั้นถูกสร้างสถานการณ์ขึ้นมาเพื่อตบตาคนนอก แต่สำหรับฉัน... คนที่เคยศึกษาพฤติกรรมอาชญากรเวทมนตร์มานับร้อยคดี รอยแผลพวกนั้นมันฟ้องชัดเจนว่าเป็นลายมือของแก" ลินินโน้มตัวลงมาใกล้ ใบหน้าห่างกันเพียงคืบ กลิ่นหอมจางๆ คล้ายดอกลิลลี่สีขาวโชว์แตะจมูก ทว่ามันกลับให้ความรู้สึกอันตรายยิ่งกว่าพิษงูเห่า "ฉะนั้น เลิกเล่นเกมจิตวิทยาแล้วสารภาพมาซะดีๆ ว่าคืนเกิดเหตุ นายหายหัวไปไหนมาสามชั่วโมงเต็ม" ผมสบตากับเธอโดยไม่หลบเลี่ยง มุมปากยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยตามสไตล์ของคนที่ถือไพ่เหนือกว่าในมือ แม้ภายนอกจะดูเหมือนกำลังจนมุม แต่นี่คือจังหวะเวลาที่ผมรอคอยเพื่อทดสอบทักษะใหม่จากระบบ *[ติ๊ง! ระบบจำลองคำให้การทำงาน: ตรวจพบระดับความเครียดและอัตราการเต้นของหัวใจของเป้าหมาย (ลินิน) อยู่ในเกณฑ์สูงเนื่องจากความกดดันเบื้องบน คำแนะนำ: ใช้จุดอ่อนเรื่องข้อมูลคดีเมื่อสามปีก่อนเพื่อพลิกสถานการณ์]* เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังแว่วขึ้นในหัว พร้อมกับข้อมูลชุดหนึ่งที่ถูกป้อนเข้ามาอย่างเป็นระเบียบ เป็นข้อมูลเชิงลึกที่แม้แต่สารวัตรลินินเองก็อาจจะหลงลืมไปแล้ว "ถ้าผมบอกว่า... ช่วงสามชั่วโมงนั้น ผมกำลังนั่งดื่มชาอยู่กับศาสตราจารย์เฮนรี เพื่อปรึกษาเรื่องโครงสร้างอักษรเวทโบราณที่คุณสารวัตรกำลังสงสัยล่ะครับ?" ผมเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้พิรุธใดๆ ดวงตาของลินินเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะกลับมาเยือกเย็นดังเดิม ทว่ามือเรียวที่วางอยู่ข้างลำตัวกลับเกร็งแน่นจนข้อต่อนิ้วขาวซีด นั่นคือภาษากายที่ฟ้องชัดเจนว่าผมตีถูกจุด "นายแอบอ้างชื่อศาสตราจารย์..." ลินินเสียงลอดไรฟัน "แกคิดว่าคำโกหกตื้นๆ แค่นี้จะหลอกฉันได้งั้นรึ?" "โกหกงั้นเหรอครับ?" ผมหัวเราะในลำคอเบาๆ ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบรูปถ่ายในแฟ้มคดีขึ้นมาพลิกดูด้านหลัง "ลองพลิกภาพถ่ายที่สามในหน้าสี่ดูสิครับ คุณสารวัตร... คุณจะเห็นรอยประทับตราครั่งของหอสมุดหลวง ซึ่งศาสตราจารย์เฮนรีเป็นผู้กุมกุญแจดอกนั้นแต่เพียงผู้เดียว และตราบใดที่ผมไม่มีอำนาจเบิกกุญแจ... ผมก็ไม่มีทางเข้าไปถึงจุดเกิดเหตุได้ตั้งแต่แรก เว้นเสียแต่ว่า..." ผมเว้นวรรคจังหวะการพูด ปล่อยให้ความเงียบเข้าปกคลุมห้องสอบสวนอีกครั้ง ขณะที่ลินินกำลังไล่สายตามองตามคำแนะนำของผม สีหน้าของเธอเปลี่ยนจากความมั่นใจกลายเป็นความตื่นตระหนกอย่างเห็นได้ชัด เธอกัดริมฝีปากแน่นอย่างใช้ความคิด "เว้นเสียแต่ว่า... มีหนอนบ่อนไส้ภายในคอยเปิดทางให้สินะครับ" ผมสรุปประโยคให้เสร็จสรรพ พร้อมกับส่งรอยยิ้มสุภาพพิมพ์นิยมให้อีกฝ่าย ลินินถอยหลังกลับไปตั้งหลัก ดวงตาสนเท่ห์มองผมด้วยความรู้สึกใหม่ ความรู้สึกที่ผสมผสานระหว่างความฉุนเฉียวและความทึ่ง เธอไม่คิดว่าชายหนุ่มท่าทางสำอางคนนี้จะสามารถอ่านเกมและพลิกสถานการณ์กลับมาเป็นฝ่ายคุมเกมได้ภายในเวลาไม่ถึงสิบนาที "นายเป็นใครกันแน่ คิรอส..." ลินินพึมพำเสียงเบา น้ำเสียงปราศจากความเหิมเกริมเมื่อครู่สิ้นเชิง "คนธรรมดาไม่มีทางมองเห็นร่องรอยระดับนี้ได้หรอก" "ผมก็เป็นแค่ชายหนุ่มธรรมดาคนหนึ่ง... ที่บังเอิญมีความรู้รอบตัวติดตัวมาบ้างก็เท่านั้นเองครับ" ผมตอบพร้อมกับยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจ ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ประสานสายตากับเธออย่างมั่นคง "และดูเหมือนว่า... เราคงต้องร่วมมือกันไขคดีนี้อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้แล้วล่ะครับ คุณสารวัตร" ลินินเม้มปากแน่น กำแฟ้มในมือจนยับยู่ยี่ เธอกำลังชั่งน้ำหนักระหว่างการสั่งคุมขังผมตามอำนาจหน้าที่ กับการยอมรับความช่วยเหลือจากชายหนุ่มลึกลับผู้กุมความลับสำคัญ ทว่าก่อนที่เธอจะได้เอ่ยปากตัดสินใจ เสียงสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานก็ดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งตึกกองปราบปราม *หวืดดดดด!* แสงไฟฉุกเฉินสีแดงกะพริบถี่รัว พร้อมกับเสียงประกาศจากระบบรักษาความปลอดภัยส่วนกลางที่ดังแทรกเข้ามาในห้องสอบสวน *[แจ้งเตือนฉุกเฉิน: ตรวจพบการบุกรุกจากพลังงานเวทระดับ SSS บริเวณชั้นใต้ดิน ระบบกำลังถูกแฮก... คำเตือน: เป้าหมายไม่ทราบฝ่ายกำลังมุ่งตรงมายังห้องสอบสวนนี้!]* ลินินหน้าถอดสีในทันที เธอดึงปืนพกเวทมนตร์ออกจากซองข้างเอวขึ้นมาขึ้นลำอย่างคล่องแคล่ว พลางหันมามองผมด้วยแววตาตื่นตะลึงระคนสงสัย เพราะในช่วงวินาทีวิกฤตินั้นเอง ประตูเหล็กหนาหนักด้านหลังห้องสอบสวนก็ระเบิดออกเป็นจุล พร้อมกับร่างของเงาดำสนิทสวมหน้ากากอนูบิสที่ก้าวเดินผ่านกลุ่มควันจางๆ เข้ามา พร้อมกับเอ่ยชื่อของผมด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบที่ทำให้เลือดในกายจับตัวเป็นน้ำแข็ง... ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนการเดินทางของคิรอสและสารวัตรลินินด้วยดีเสมอมา แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ — แฟ้มคดีลับ007