หลักฐานชิ้นที่สาม

"กลิ่นอับชื้นของคราบเลือดเก่าสามสิบปี กับกลิ่นอายของอักขระเวทมนตร์โบราณที่เพิ่งถูกปลุก... สารวัตรคิดว่ากลิ่นไหนเป็นพิษต่อปอดของเรามากกว่ากันครับ ลินิน" ปลายนิ้วเรียวยาวของคิรอสหยุดชะงักลงห่างจากรอยแยกใต้พรมขนสัตว์สีเข้มเพียงไม่กี่มิลลิเมตร แว่นกรอบทองสะท้อนแสงไฟฉายวับวับในห้องทำงานลับที่ปิดตายของอดีตรัฐมนตรีผู้ล่วงลับ อากาศรอบตัวเย็นเฉียบจนลมหายใจกลายเป็นไอจางๆ แม้ภายนอกจะเป็นค่ำคืนฤดูร้อนที่อบอ้าวก็ตาม สารวัตรลินินที่ยืนกอดอกพิงกรอบประตูหรี่ตาลงเล็กน้อย ดวงตาคู่คมกวาดมองแผ่นหลังของชายหนุ่มผู้ทะลุมิติมาด้วยความรู้สึกซับซ้อน เธอยังคงจำสัมผัสและกลิ่นอายปริศนาที่แผ่ออกมาจากตัวเขาในคดีก่อนหน้าได้ดี แม้เขาจะอธิบายมันว่าเป็น "ทักษะการวิเคราะห์เชิงระบบ" เธอก็ยังแคลงใจในสัญชาตญาณที่เฉียบคมราวกับสัตว์ป่าของอีกฝ่ายอยู่ดี "ถ้าพูดถึงพิษต่อประสาทสัมผัส ฉันว่ารอยเวทมนตร์ใต้พรมผืนนั้นอันตรายต่อสติสัมปชัญญะของนายมากกว่านะ คิรอส" ลินินเดินเข้ามาใกล้ ฝایรองเท้าหนังกระทบพื้นไม้สนเก่าดังเอี๊ยดอ๊าด เธอปรายตามองพรมเปอร์เซียลวดลายวิจิตรที่ถูกร่นขึ้นเผยให้เห็นพื้นไม้กระดานด้านล่าง ซึ่งมีรอยขูดขีดเป็นวงกลมซ้อนทับกันสามชั้น "นายแน่ใจนะว่านี่ไม่ใช่กลไกป้องกันตัวของพวกนักเล่นแร่แปรธาตุสายมืดรุ่นก่อน?" "มั่นใจยิ่งกว่าผลประเมินประสิทธิภาพโค้ดโปรแกรมของผมเสียอีกครับ" คิรอสยิ้มมุมปาก นัยน์ตาสสีนิลเป็นประกายวับวับเมื่อระบบในหัวของเขาส่งเสียงแจ้งเตือนเบาๆ [ติ๊ง! ตรวจพบร่องรอยพลังงานเวทมนตร์โบราณ: 'อักขระสะกดวิญญาณแห่งลูเมีย' (Lumia's Soul-Binding Rune)] [ระดับความอันตราย: B+] [คำแนะนำ: ห้ามสัมผัสโดยตรงด้วยมือเปล่า มิฉะนั้นจิตใต้สำนึกจะถูกดึงดูดเข้าสู่ห้วงความทรงจำตกค้างของผู้ตาย] คิรอสชักมือกลับอย่างนิ่มนวล หยิบถุงมือหนังสีดำขึ้นมาสวมกระชับ ก่อนจะใช้ปลายมีดพับโลหะสะกิดเศษฝุ่นและคราบขี้ผึ้งที่อุดร่องไม้ออกทีละนิดอย่างใจเย็น จังหวะการเคลื่อนไหวของเขามีความสม่ำเสมอและแม่นยำ ราวกับศัลยแพทย์กำลังผ่าตัดหัวใจผู้ป่วย ลินินมองภาพนั้นเงียบๆ เธออดไม่ได้ที่จะยอมรับในใจว่า ความสุขุมเยือกเย็นของชายหนุ่มคนนี้ช่างน่าค้นหาและน่าหงุดหงิดในเวลาเดียวกัน "ดูนี่สิครับ ลินิน" คิรอสเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ พรางใช้ไฟฉายส่องกระทบซอกไม้ "รอยขูดพวกนี้ไม่ใช่รอยขีดข่วนธรรมดา แต่มันคือเส้นสายอักขระที่ถูกแกะสลักด้วย 'โลหะปะרוธาตุ' (Alchemy-infused metal) เมื่อสามสิบปีก่อน เทคโนโลยีการผสานเวทมนตร์เข้ากับโครงสร้างพื้นบ้านยังไม่เสถียรขนาดนี้... แปลว่าห้องนี้ หรืออย่างน้อยก็ใต้พรมผืนนี้ ถูกสร้างขึ้นโดยฝีมือของ 'บุคคลที่สาม' ที่ไม่ใช่เจ้าของห้อง" ลินินย่อตัวลงนั่งยองๆ ข้างกายเขา กลิ่นหอมจางๆ ของดอกไม้ป่าที่เธอใช้เป็นประจำลอยมาแตะจมูกคิรอสท่ามกลางกลิ่นฝุ่นเก่าๆ เธอยื่นหน้าเข้าไปใกล้เพื่อพิจารณาร่องรอยเหล่านั้นอย่างละเอียด นิ้วมือเรียวแทบจะเฉียดโดนไหล่ของเขา "บุคคลที่สาม... หมายความว่าคดีฆาตกรรมเมื่อสามสิบปีก่อนไม่ได้มีแค่ผู้ตายกับฆาตกรอย่างนั้นเหรอ?" เสียงของลินินต่ำลงโดยไม่รู้ตัว ความใกล้ชิดทำให้เธอได้ยินเสียงลมหายใจสม่ำเสมอของชายหนุ่ม "ถูกต้องครับ และหลักฐานชิ้นที่สามนี้แหละที่จะไขปริศนาทั้งหมด" คิรอสใช้ปลายมีดกดลงไปที่ร่องกลางของวงกลม พร้อมกับออกแรงบิดเบาๆ *คลิก!* เสียงกลไกซ่อนเร้นดังขึ้นก้องห้องทำงานที่เงียบสงบ พื้นไม้กระดานแผ่นนั้นเลื่อนเปิดออกเผยให้เห็นช่องลับขนาดเท่าฝ่ามือ ด้านในมีหีบเหล็กขนาดเล็กสีดำสนิท ประทับตราสัญลักษณ์รูปงูกินหาง ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ขององค์กรลับที่ถูกกวาดล้างไปแล้วเมื่อหลายทศวรรษก่อน ทว่า ก่อนที่คิรอสจะเอื้อมมือไปหยิบหีบเหล็กนั้นขึ้นมา อุณหภูมิภายในห้องกลับลดฮวบลงอย่างฉับพลัน ลมหนาวประหลาดพัดวนรอบตัวพวกเขาทั้งสองคนจนขนลุกซู่ แสงไฟฉายในมือของคิรอสเริ่มกะพริบไหวและดับลงทีละดวง ความมืดมิดเข้ากลืนกินทัศนียภาพรอบกายในเสี้ยววินาที "คิรอส ระวัง!" ลินินร้องเตือนพร้อมกับชักปืนพกเวทมนตร์ออกจากซองข้างเอวอย่างรวดเร็ว สัญชาตญาณนักล่าของเธอร่ำร้องว่ามีบางสิ่งกำลังพุ่งตรงมายังพวกเขาด้วยความเร็วสูง ในความมืดสนิทนั้นเอง เสียงกระซิบแหบพร่าราวกับมาจากก้นบึ้งของหลุมศพก็ดังขึ้นข้างใบหูของคิรอส เป็นภาษาโบราณที่เขาไม่เคยได้ยินมาก่อน แต่สมองกลับแปลความหมายให้อัตโนมัติด้วยพลังของระบบ *“ผู้บุกรุก... เจ้า... กล้าดียังไง... มาแตะต้อง... ของสะสมของข้า...”* คิรอสนัยน์ตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ไหวพริบระดับโปรแกรมเมอร์และนักจิตวิทยาอาชญากรทำงานเต็มพิกัด เขารู้ทันทีว่านี่ไม่ใช่แค่ภาพหลอน แต่เป็นระบบป้องกันสุดท้ายที่ผูกติดกับวิญญาณของผู้ตาย! [แจ้งเตือนด่วนจากระบบ: ตรวจพบจิตอาฆาตระดับ A กำลังเข้าครอบงำผู้ใช้!] [ระบบกำลังบังคับเปิดใช้งาน 'เกราะป้องกันจิตใจขั้นสูงสุด'...] [คำเตือน: หากท่านไม่สามารถตอบคำถามทดสอบภายใน 5 วินาที วิญญาณของท่านจะถูกผนึกไว้ในหีบเหล็กตลอดกาล!] ดวงตาสีแดงฉานคู่หนึ่งลืม2ขึ้นในความมืดสนิทตรงหน้าคิรอส ห่างจากปลายจมูกของเขาไม่ถึงคืบ รอยยิ้มบิดเบี้ยวและน่าสยดสยองปรากฏขึ้นบนใบหน้าที่ไร้เนื้อหนังของเงาลึกลับ พร้อมกับเสียงหัวเราะเยือกเย็นที่สั่นสะท้อนไปถึงขั้วหัวใจ และในวินาทีที่ความเป็นความตายแขวนอยู่บนเส้นด้ายนั้นเอง มือเรียวของลินินก็คว้าข้อมือของเขาไว้แน่น พร้อมกับเหนี่ยวไกปืนปลดปล่อยลำแสงสีฟ้าสว่างวาบพุ่งเข้าใส่เงาดำปริศนากลางความมืดมิด! --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการไขคดีสุดระทึกในตอนนี้ด้วยนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ!