คดีแรกในห้องปิดตาย

กลิ่นคาวสนิมเหล็กเข้มข้นจนแสบจมูก อุณหภูมิภายในห้องสอบสวนหมายเลข 4 ลดต่ำลงจนลมหายใจของคนทั้งคู่ปรากฏเป็นไอสีขาวจางๆ ดวงตาคู่สวยของสารวัตรลินินเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ความตกใจฉายชัดผ่านแววตาคู่คมเป็นครั้งแรก ขณะที่นิ้วเรียวยาวของเธอกำแฟ้มเอกสารในมือแน่นจนกระดาษยับยู่ยี่ "คุณพูดว่าอะไรนะ... คิรอส?" สารวัตรลินินเอ่ยทวน เสียงของเธอนุ่มนวลแต่มั่น คง แฝงรังสีคุกคามที่กดดันให้ผู้ต้องสงสัยทั่วไปเข่าอ่อนได้ในเสี้ยววินาที คิรอสไม่สะทกสะท้าน ชายหนุ่มปรับลมหายใจให้สม่ำเสมอ สมองที่ผ่านการฝึกฝนวิเคราะห์ข้อมูลมานับไม่ถ้วนกำลังประมวลผลสถานการณ์เบื้องหน้าอย่างรวดเร็ว เขายังคงนั่งไขว่ห้าง รอยยิ้มจางๆ ประดับอยู่บนมุมปากอย่างคนกุมความลับ "ผมบอกว่า ศพในห้องกระจกนิรภัยชั้นสามไม่ได้ตายเพราะอุบัติเหตุเวทมนตร์ย้อนกลับอย่างที่กองปราบปรามสรุปหรอกครับ... ท่านสารวัตร" ติ๊ง! [ระบบวิเคราะห์ร่องรอย (Trace Analysis System) ทำงาน] [ตรวจพบสถานการณ์วิกฤต: ผู้ใช้กำลังตกเป็นผู้ต้องหาคดีฆาตกรรมในห้องปิดตายระดับ S] [เงื่อนไขเอาตัวรอด: คลี่คลายคดีภายใน 120 นาทีก่อนหน่วยจู่โจมพิเศษจะเข้าควบคุมตัว] เสียงแจ้งเตือนที่ดังขึ้นในโสตประสาททำให้คิรอสขยับคิ้วเล็กน้อย ระบบนำทางชีวิตในโลกใบใหม่นี้ช่างเลือกเวลาทำงานได้ประจวบเหมาะเสียจริง แต่ในความกดดันนี้เอง ประสบการณ์จากอดีตโปรแกรมเมอร์และนักจิตวิทยาอาชญากรกลับทำให้เขาสงบเยือกเย็นยิ่งกว่าเดิม ลินินหรี่ตามองชายหนุ่มตรงหน้าอย่างพิจารณา เธอลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เสื้อโค้ทกันหนาวสีดำสนิทสะบัดตามการเคลื่อนไหว กลิ่นอายของเวทมนตร์ธาตุน้ำแข็งรอบตัวเธอเข้มข้นขึ้นเล็กน้อย แสดงถึงความหงุดหงิดที่ถูกท้าทายอำนาจการสืบสวน "ห้องกระจกนิรภัยชั้นสามถูกลงอักขระป้องกันไว้ถึงเจ็ดชั้น ประตูถูกล็อกด้วยรหัสผ่านที่มีเพียงเหยื่อและคุณที่ล่วงรู้ กล้องวงจรปิดไม่พบสิ่งมีชีวิตอื่นเข้าออกในช่วงเวลาสิบสองชั่วโมงเต็ม... ถ้าไม่ใช่เวทมนตร์ย้อนกลับแล้วมันคืออะไร? หรือคุณจะบอกว่าผีสางเป็นคนทำ?" ลินินก้าวเข้าไปประชิดโต๊ะสอบสวน โน้มตัวลงเล็กน้อยเพื่อกดดันให้คิรอสจนมุม คิรอสเงยหน้าขึ้นสบตากลมโตคู่นั้นอย่างไม่เกรงกลัว ดวงตาสีเข้มของเขาฉายแววประกายความมั่นใจที่ทำให้ลินินชะงักไปชั่วขณะ "รหัสผ่านไม่ได้มีแค่เราสองคนหรอกครับท่านสารวัตร... และอักขระเวทมนตร์เจ็ดชั้นนั้น ก็ไม่ได้ถูกทำลายจาก 'ภายนอก' แต่ถูกเปิดใช้งานจาก 'ภายใน' ต่างหาก" คิรอสเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่หนักแน่น เขายื่นมือทั้งสองข้างที่สวมกุญแจมือเวทมนตร์ไปข้างหน้า "ถ้าสารวัตรให้เวลาผมสิบนาที พาผมไปที่เกิดเหตุ... ผมจะพิสูจน์ให้เห็นว่าฆาตกรยืนอยู่ตรงไหนในห้องปิดตายนั้น" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องสอบสวนชั่วขณะ ลินินจ้องมองใบหน้าของชายหนุ่มเพื่อค้นหาพิรุธ ทว่าสิ่งที่เธอพบมีเพียงความจริงใจและความนิ่งสงบดั่งผิวน้ำในบึงลึก ไม่มีเหงื่อกาฬไหลซึม ไม่มีแม้แต่อัตราการเต้นของหัวใจที่ผิดปกติ มุมปากของสารวัตรสาวกระตุกขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มบางเบาที่ยากจะคาดเดาปรากฏขึ้นบนใบหน้า "ตกลง... ฉันจะให้โอกาสคุณสิบนาที คิรอส" ลินินสะบัดมือครั้งเดียว กุญแจมือเวทมนตร์ก็คลายล็อกออกอย่างไร้เสียง "แต่จำไว้ ถ้าคุณคิดตลบหลังหรือถ่วงเวลา... ฉันนี่แหละจะใส่กุญแจมือคุณด้วยตัวเองตลอดชีวิต" ทั้งคู่ก้าวออกจากห้องสอบสวน มุ่งหน้าสู่ลิฟต์แก้วมุ่งตรงไปยังชั้นสาม ซึ่งเป็นสถานที่เกิดเหตุคดีฆาตกรรมห้องปิดตายอันโด่งดัง ทว่าขณะที่ประตูลิฟต์กำลังจะปิดลง เสียงฝีเท้าเร่งรีบพร้อมเสียงตะโกนของเจ้าหน้าที่นายหนึ่งก็ดังขึ้นจากโถงทางเดิน "สารวัตรครับ! แย่แล้วครับ! ผลชันสูตรศพรอบสองเพิ่งส่งมา... ศาสตราจารย์เอียนไม่ได้ตายเพราะขาดอากาศหายใจ แต่ในกระแสเลือดมี..." ยังไม่ทันที่เจ้าหน้าที่นายนั้นจะรายงานจบ ประตูลิฟต์ก็ปิดสนิทลง ตัดขาดเสียงภายนอกออกไปโดยสิ้นเชิง ทว่าในเสี้ยววินาทีนั้นเอง หน้าต่างแจ้งเตือนสีแดงฉานก็เด้งขึ้นตรงหน้าคิรอสอีกครั้งด้วยความเร็วสูง [คำเตือนระดับอันตรายสูงสุด: ตรวจพบร่องรอยของ 'สารพิษเงาเพลิง' ในที่เกิดเหตุ] [เป้าหมายที่แท้จริงของฆาตกรไม่ได้มีแค่ศาสตราจารย์เอียน... แต่คือการปิดปากพยานทุกคนที่เข้าใกล้ความจริง รวมถึงตัวท่านสารวัตรด้วย] คิรอสเบิกตากว้าง หันขวับไปมองลินินที่กำลังยืนกอดอกอย่างสบายใจอยู่ในลิฟต์ โดยที่ไม่รู้เลยว่า บัดนี้... แสงไฟในลิฟต์กำลังกะพริบเป็นสีแดงเตือนภัย และระบบความปลอดภัยทั้งหมดถูกควบคุมโดยบุคคลปริศนานอกเหนือจากพวกเขาเสียแล้ว! ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมไขปริศนาไปด้วยกันเสมอนะครับ