ปฏิบัติการลับยามวิกาล

กลิ่นสนิมเหล็กผสมกับกลิ่นอับชื้นของน้ำมันเครื่องเก่าจางๆ ลอยมาแตะจมูกทันทีที่แผ่นโลหะหนักอึ้งของประตูคลังสินค้าถูกผลักออกเพียงนิดเดียว ผมชะงักฝีเท้า มือขวากระชับปืนพกคู่กายแน่นขึ้นโดยอัตโนมัติ ในขณะที่สายตาเหลือบไปมองร่างสูงโปร่งของสารวัตรลินินที่ขยับเข้ามาใกล้จนแผ่นหลังของเธอแทบจะชนกับอกของผม “อย่าเพิ่งขยับ” เสียงกระซิบแผ่วเบาของเธอทำลายความเงียบในความมืดมิด ลินินชูมือขึ้นเป็นสัญญาณหยุด เธอเอียงคอเล็กน้อย ดวงตาคู่สวยภายใต้เงาสลัวของหน้ากากพรางใบหน้ากวาดมองไปรอบพื้นที่ว่างเปล่าภายในคลังสินค้า ผมเปิดใช้งานระบบ ‘วิเคราะห์สภาพแวดล้อม’ ทันที ข้อมูลตัวเลขและเส้นสายสีฟ้าจางๆ พุ่งผ่านม่านตาของผม มันคือระบบจำลองคำให้การที่ถูกประยุกต์ใช้ในการสแกนโครงสร้างเชิงกลและร่องรอยของอาชญากร พื้นที่นี้ไม่ใช่คลังสินค้าธรรมดา แต่เป็นจุดเชื่อมต่อของวงจรเวทมนตร์ขนาดใหญ่ที่ถูกอำพรางไว้ด้วยเทคโนโลยีชั้นสูง “เส้นสายของวงจรเวทมนตร์ถูกซ่อนไว้ใต้พื้นปูน... ห่างจากเท้าคุณสามก้าวทางซ้าย นั่นคือกับดักตรวจจับน้ำหนักครับ” ผมกระซิบตอบข้างหูเธอ ลินินชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้ายอมรับอย่างศิโรราบ “คุณนี่มัน... ประสาทสัมผัสดีเกินไปนะคิรอส” เธอเปรยเบาๆ แต่สัมผัสได้ถึงรอยยิ้มบางๆ ในน้ำเสียง “ถ้าไม่ใช่เพราะคุณบอก ผมคงก้าวเข้าไปเหยียบระเบิดเวทมนตร์นั้นจนกลายเป็นโกโก้ครั้นช์ไปแล้ว” เราเคลื่อนที่ไปข้างหน้าอย่างเงียบเชียบ ทุกย่างก้าวถูกคำนวณอย่างแม่นยำด้วยการประสานพลังระหว่างไหวพริบของผมและความเชี่ยวชาญด้านเวทมนตร์ของลินิน การเดินทางครั้งนี้ไม่ใช่แค่การสืบสวน แต่มันคือการเล่นเกมชิงไหวชิงพริบกับศัตรูที่มองไม่เห็นภายในเงามืดของเมืองแห่งนี้ เมื่อเรามาถึงใจกลางคลังสินค้า แสงสีม่วงเรืองรองก็ปรากฏขึ้นเบื้องหน้า มันคือแท่นเครื่องจักรขนาดมหึมาที่กำลังหมุนวนด้วยกลไกแปลกประหลาด รอบๆ แท่นนั้นเต็มไปด้วยแฟ้มเอกสารลับและอุปกรณ์เวทมนตร์ที่ดูไม่น่าจะอยู่ในโลกปกติ ผมวางมือลงบนแผงควบคุมของเครื่องจักร ระบบสั่นสะเทือนในหัวผมเตือนถึงข้อมูลปริมาณมหาศาลที่กำลังหลั่งไหลเข้ามา มันไม่ใช่แค่ฐานทัพ แต่นี่คือ ‘เครื่องจักรผลิตหลักฐานเท็จ’ ที่ถูกใช้ทำลายล้างชื่อเสียงของเจ้าหน้าที่ระดับสูงในกรมตำรวจ “นี่มันล้ำเกินไป...” ลินินพึมพำขณะหยิบชิ้นส่วนผลึกเวทมนตร์ที่ตกอยู่ข้างๆ ขึ้นมาดู ใบหน้าของเธอเปลี่ยนจากความสงสัยเป็นความตกตะลึง “คิรอส... สัญลักษณ์บนผลึกนี้ มันเป็นของหน่วยงานลับของรัฐที่ควรจะถูกยุบไปเมื่อสิบปีก่อน” ผมยังไม่ทันได้ตอบกลับ เสียงฝีเท้าหนักๆ จากกลุ่มคนที่มากกว่าหนึ่งคนก็ดังขึ้นจากทางด้านหลังของคลังสินค้า ลินินกระชับปืนในมือทันที เราทั้งคู่ขยับตัวเข้าหลบหลังลังไม้เก่าๆ ที่อยู่ใกล้ที่สุด สายตาสอดประสานกันเป็นการสื่อสารทางจิตใจโดยไม่ต้องเอ่ยคำพูด “ไม่มีใครตามมาหรอก” เสียงทุ้มต่ำและดูมีอำนาจดังขึ้น “พวกมันแค่เหยื่อที่เดินเข้ามาในกรงดักหนู เราแค่รอให้มันแตะต้อง ‘พิมพ์เขียว’ ชิ้นนั้น แล้ววงจรทำลายตัวเองก็จะทำงาน...” หัวใจของผมเต้นแรงขึ้นจังหวะหนึ่ง ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะความตื่นเต้นที่ระบบในหัวเริ่มทำงานหนักหน่วง ‘ระบบตรวจพบการแทรกแซงของโปรโตคอลความปลอดภัยระดับ SSS’ เสียงแจ้งเตือนดังรัวอยู่ในโสตประสาทของผม พร้อมกับข้อความสีแดงฉานที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศ: **[คำเตือน: คุณได้เปิดใช้งานกลไกบอสลับโดยไม่ได้ตั้งใจ - ผู้คุมกฎแห่งเงามืดได้ตื่นขึ้นแล้ว]** ลินินหันมามองผม ดวงตาของเธอเบิกกว้างเมื่อเห็นแสงสีแดงรอบตัวผม ผมตัดสินใจคว้ามือเธอไว้แน่น ก่อนจะพยักหน้าเชิงบอกว่าเราต้องหนี... แต่ทว่า เสียงกลไกเหล็กที่ปิดล็อกประตูทางออกทุกบานในคลังสินค้าพร้อมกันก็ดังสนั่นไปทั่วห้อง! ร่างสูงใหญ่ในชุดคลุมสีดำสนิทก้าวออกมาจากเงามืด มันไม่มีใบหน้า มีเพียงกระจกเงาที่สะท้อนภาพของผมและลินินได้อย่างชัดเจนเกินจริง และสิ่งแรกที่มันพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่คุ้นหูอย่างน่าขนลุก คือประโยคที่ทำให้ผมต้องตัวแข็งทื่อ... “ยินดีต้อนรับกลับมา... โปรแกรมเมอร์ผู้ทรยศ และสารวัตรผู้ลืมเลือน” ขอบพระคุณท่านผู้อ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาและลุ้นระทึกไปกับพวกเราในตอนนี้ด้วยนะครับ - แฟ้มคดีลับ007