กับดักล่อเสือออกจากถ้ำ

"อย่าแตะต้องปืนกระบอกนั้น คิรอส" เสียงของสารวัตรลินินเยือกเย็นจนเกือบกลายเป็นน้ำแข็ง เธอไม่ได้หันมามองผม ดวงตาคู่คมกริบของเธอยังคงจับจ้องไปที่หน้าต่างบานเกล็ดซึ่งปิดสนิท ท่ามกลางความเงียบงันที่อบอวลด้วยกลิ่นอายของฝุ่นและเหล็กสนิมในห้องเก็บเอกสารเก่าของสถานีตำรวจ ผมชะงักมือที่กำลังจะเอื้อมไปหยิบซองปืนที่ถูกวางทิ้งไว้อย่างผิดที่ผิดทางบนโต๊ะทำงานเก่าๆ นี่ไม่ใช่ความผิดพลาด แต่เป็น ‘คำเชิญ’ "คุณสารวัตรสังเกตเห็นอะไรหรือยังครับ?" ผมถามเบาๆ พลางขยับตัวไปยืนเคียงข้างเธอ สายตาของผมเริ่มสแกนรายละเอียดรอบห้องผ่านทักษะ [วิเคราะห์ฉากทัศน์เสมือน] ระบบประมวลผลข้อมูลแสดงเส้นสีแดงพาดผ่านพื้นห้อง—มันคือร่องรอยการลากของหนักที่จงใจลบออกไม่หมด และคราบน้ำมันหล่อลื่นที่ซึมอยู่ในร่องไม้ "กับดัก" ลินินตอบสั้นๆ เธอปรายตามองผมด้วยแววตาที่อ่านยาก "รอยนิ้วมือบนซองปืนนั่นไม่ใช่ของตำรวจเวทมนตร์ นายเห็นไหม? เงาที่ทอดผ่านหน้าต่างนั่น... มันผิดมุม" หัวใจผมเต้นเป็นจังหวะที่แม่นยำและเยือกเย็น สถานการณ์เริ่มชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ เราถูกต้อนเข้าสู่ 'ถ้ำ' ตามแผนการที่ใครบางคนเตรียมไว้ล่วงหน้า พวกเขารู้ว่าเราจะตามรอยคดีนี้มาที่นี่ และพวกเขาก็จัดฉากต้อนรับเราไว้อย่างดิบดี "ถ้าเราถอยตอนนี้ จะเป็นการยอมรับว่าเราติดกับ" ผมกระซิบ พลางนึกถึงข้อมูลในระบบที่แสดงค่าความน่าจะเป็นของการปะทะหากเราเดินออกจากประตูบานนี้ "แต่ถ้าเราอยู่ต่อ... เราคือหนูที่อยู่ในกรงเหล็ก" "นายเป็นโปรแกรมเมอร์ที่เก่งเรื่องตรรกะไม่ใช่หรือคิรอส" ลินินหันมามองผม รอยยิ้มจางๆ ปรากฏที่มุมปาก แต่มันไม่มีความขบขันแฝงอยู่เลย "ในเมื่อทางเลือกทั้งสองทางคือความตาย เราก็แค่ต้องสร้างทางเลือกที่สามขึ้นมาเอง" เธอหยิบเหรียญตราประจำตัวออกมาจากกระเป๋าเสื้อ ก่อนจะดีดมันขึ้นไปบนอากาศด้วยแรงที่คำนวณมาอย่างแม่นยำ เหรียญทองแดงหมุนคว้างกลางอากาศก่อนจะกระทบกับโคมไฟระย้าที่แกว่งไกวอยู่เหนือศีรษะ *เคร้ง!* เสียงโลหะกระทบกันดังก้องไปทั่วโถงทางเดินที่เงียบสงัด ทันทีที่เสียงนั้นเงียบลง ผมก็สัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนเบาๆ จากพื้นดิน นี่ไม่ใช่การสั่นจากธรรมชาติ แต่เป็นเสียงของ 'กลไก' ที่ถูกกระตุ้น "ถอยไปด้านหลัง!" ลินินตะโกน ผมไม่รอช้า พุ่งตัวไปทางมุมห้องที่กั้นด้วยตู้เหล็กหนา เพียงเสี้ยววินาทีที่ผมเคลื่อนที่ ลูกธนูอาบยาพิษนับสิบดอกก็พุ่งทะลุผ่านผนังไม้เข้ามาด้วยความเร็วสูงจนเกิดเสียงหวีดหวิว มันปักลงบนตำแหน่งที่ผมยืนอยู่เมื่อครู่อย่างแม่นยำ หากช้ากว่านี้เพียงกะพริบตาเดียว ร่างกายของผมคงกลายเป็นเม่นไปแล้ว "ดูเหมือนเจ้าของบ้านจะไม่อยากให้เราเดินชมห้องต่อนะครับ" ผมกล่าวด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท แม้เหงื่อเย็นจะเริ่มซึมตามไรผม "หึ พวกเขาประเมินเราต่ำไป" ลินินชักดาบสั้นพลังงานแสงออกมาจากฝัก แสงสีฟ้าอ่อนจากคมดาบส่องให้เห็นแววตาที่ดุดันของเธอ "คิรอส ใช้ความสามารถของนาย เจาะระบบกลไกของห้องนี้ให้ฉันที ฉันจะจัดการกับ 'แขกไม่ได้รับเชิญ' ที่รออยู่ข้างนอกนั่นเอง" ผมหลับตาลง ดึงกระแสจิตเข้าสู่พื้นที่จำลองในสมอง ระบบเริ่มทำงานหนัก ข้อมูลทุกอย่างที่ผมสังเกตเห็นตั้งแต่ก้าวเข้ามาในสถานีถูกนำมาประมวลผลใหม่ ผังอาคาร พิกัดของศัตรูที่ดักซุ่ม และวงจรพลังงานเวทมนตร์ที่ไหลเวียนอยู่ใต้พื้นหิน [ตรวจพบ: ระบบป้องกันอาณาเขตระดับ B - กำลังประมวลผลช่องโหว่...] [คำเตือน: พบสัญญาณชีพจรที่ไม่รู้จักซ่อนตัวอยู่ในกำแพงทิศตะวันออก จำนวน 4 จุด] ผมลืมตาขึ้น "ด้านทิศตะวันออกมีสี่คนครับสารวัตร พวกเขาสวมชุดพรางตาที่ซับซ้อนด้วยมนตราลวงตา... แต่จุดศูนย์กลางของการควบคุมวงจรอยู่ในใต้ฝ่าเท้าเรา ห่างไปทางซ้ายสามเมตร" ลินินพยักหน้า เธอพุ่งตัวออกไปราวกับลูกธนูที่ถูกปล่อยออกจากคันศร ความเร็วของเธอเหนือกว่ามนุษย์ทั่วไปมาก ผมมองตามเธอด้วยความทึ่ง ก่อนจะหมุนตัวกลับมาที่พื้นห้อง ผมต้องทำลายจุดเชื่อมต่อของกลไกนี้ก่อนที่พวกมันจะเปลี่ยนรูปแบบการโจมตี ผมหยิบเครื่องมือจูนกระแสเวทมนตร์ขนาดเล็กออกมาจากกระเป๋า นี่คือไอเทมที่ผมเพิ่งอัปเกรดด้วยแต้มระบบเมื่อวาน มือของผมสั่นเล็กน้อยแต่หนักแน่น ผมต้องแทรกแซงรหัสผ่านของระบบป้องกันนี้ภายในเวลาไม่ถึงสิบวินาที *ตื้ด... ตื้ด...* เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นถี่รัว ราวกับจะเร่งเร้าให้ผมทำงานเร็วขึ้น ในขณะที่เสียงการต่อสู้ด้านนอกเริ่มรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ เสียงดาบปะทะกับกรงเล็บเหล็กกล้าและเวทมนตร์ที่ระเบิดออกทำให้ผมต้องกัดฟันแน่น ทันใดนั้นเอง บรรยากาศในห้องก็เปลี่ยนไป สภาพแวดล้อมรอบตัวเริ่มบิดเบี้ยว เสียงการต่อสู้ด้านนอกเงียบสนิทราวกับถูกตัดขาดจากโลกภายนอก ผมเงยหน้าขึ้นมองสิ่งที่ปรากฏเบื้องหน้าด้วยความตกตะลึง ไม่ใช่ศัตรู... แต่เป็นภาพฉายโฮโลแกรมของชายผู้หนึ่งที่ผมจำได้แม่นยำ ชายที่มีรอยแผลเป็นรูปกางเขนบนหลังมือ ซึ่งเป็นบุคคลที่ผมตามหามาตลอดตั้งแต่ข้ามมิติมา "ยินดีที่ได้พบกันเสียที คิรอส" ชายผู้นั้นกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ทุ้มต่ำและทรงพลัง "ในฐานะคนคุ้นเคย... ผมมีของขวัญจะมอบให้คุณ" เขาสะบัดมือเบาๆ และทันใดนั้น หน้าต่างระบบของผมก็เด้งขึ้นมาด้วยสีแดงฉาน พร้อมข้อความที่ทำให้ลมหายใจของผมหยุดชะงัก [ภารกิจระดับ SSS: คำลวงของอดีต - เปิดเผยแล้ว] [เงื่อนไข: หากคุณกดปฏิเสธ สารวัตรลินินจะหายไปจากไทม์ไลน์นี้ตลอดกาล...] [เวลาที่เหลือ: 00:59] ผมมองไปที่มือของตนเองที่ยังคงค้างอยู่บนพื้น ก่อนจะมองไปที่ประตูห้องที่ค่อยๆ เปิดออก พร้อมกับร่างของสารวัตรลินินที่ค่อยๆ เลือนหายไปเหมือนควันไฟ ขอบพระคุณท่านผู้อ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาและลุ้นระทึกไปกับพวกเราในตอนนี้ด้วยนะครับ - แฟ้มคดีลับ007