กับดักในห้องสมุดใต้ดิน

เสียงกิ๊กกั๊กของฟันเฟืองทองเหลืองที่ขบเข้าหากันดังสะท้อนก้องไปทั่วห้องสมุดใต้ดิน ความมืดมิดถูกขับไล่ด้วยแสงสีฟ้าจางๆ จากผลึกเวทมนตร์บนผนังหินอัคนีที่เริ่มหรี่แสงลงทีละน้อย กลิ่นอับของกระดาษโบราณและฝุ่นผงคละคลุ้งปะปนกับกลิ่นเหงื่อจางๆ ที่ไหลซึมตามขมับของคิรอส "เวลาเหลือน้อยกว่าสามนาทีแล้วครับ สารวัตร" คิรอสเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคม ดวงตาสสีนิลกวาดมองแผงกลไกทรงกลมเบื้องหน้าอย่างพินิจพิเคราะห์ นิ้วเรียวยาวขยับแตะหน้าต่างโฮโลแกรมโปร่งแสงที่ปรากฏขึ้นจากระบบจำลองคำให้การในหัว ข้อมูลตัวเลขและรูปแบบรหัสผ่านนับร้อยไหลผ่านม่านตาของเขาอย่างรวดเร็วราวกับสายน้ำ สารวัตรลินินยืนพิงชั้นหนังสือไม้มะเกลือโบราณอยู่เบื้องหลัง แสงสีฟ้าสะท้อนลงบนใบหน้าคมคายที่เต็มไปด้วยร่องรอยความเคร่งเครียด มือเรียวของเธอกำด้ามกระบี่เวทมนตร์แน่นจนข้อต่องอขาว แม้สถานการณ์จะบีบคั้นจนแทบหยุดหายใจ แต่ดวงตาสีเทาคู่สวยของเธอกลับไม่มีแววหวาดกลัวแม้แต่น้อย มีเพียงความเชื่อมั่นที่ส่งผ่านความเงียบงันมายังชายหนุ่มผู้ยืนอยู่แนวหน้า "ชั้นหนังสือนี่ไม่ได้ขยับเพื่อเปิดทางออกครับ... แต่มันกำลังบีบตัวเข้าหากัน" ลินินเอ่ยเตือนเสียงต่ำ ขณะเหลือบมองผนังศิลาทางด้านซ้ายที่ค่อยๆ เลื่อนเข้ามาอย่างช้าๆ แต่ทว่ามั่นคง แรงกดดันมหาศาลจากกลไกโบราณทำให้บรรยากาศภายในห้องสั่นสะเทือนเล็กน้อย "ผมทราบแล้วครับ" คิรอสตอบรับสั้นๆ สมองส่วนหน้ากำลังประมวลผลข้อมูลจิตวิทยาอาชญากรและรูปแบบตรรกะของผู้ออกแบบกลไกนี้ "ห้องสมุดแห่งนี้ไม่ได้ถูกสร้างขึ้นเพื่อกักขังนักโทษ แต่มันถูกออกแบบมาเพื่อทดสอบ 'ความโลภ' และ 'ความกลัว' ของผู้บุกรุก รหัสผ่านสามหลักสุดท้าย... ไม่ใช่ตัวเลขทางคณิตศาสตร์ครับ แต่เป็นสัจธรรมทางจิตวิทยาที่สะท้อนจากบันทึกโบราณที่เราเพิ่งอ่านผ่านมา" ลินินขมวดคิ้วเล็กน้อย "คุณหมายถึง... บันทึกของนักปราชญ์ผู้ล่วงลับคนนั้นเหรอครับ?" "ถูกต้องครับ" คิรอสพยักหน้ารับ รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปากท่ามกลางสถานการณ์เป็นตายเท่ากัน "ความจริงมักซ่อนอยู่หลังภาพลวงตาเสมอ... สิ่งที่ผู้คนหวาดกลัวที่สุด มักไม่ใช่ความตาย แต่คือการเผชิญหน้ากับความผิดพลาดในอดีตของตนเอง" นิ้วมือของคิรอสพรูพรั่งลงบนแป้นอักษรเวทมนตร์อย่างคล่องแคล่ว เสียงคลิกดังติดต่อกันเป็นจังหวะ ราวกับเสียงหัวใจที่เต้นรัวระส่ำในอก ทันใดนั้น แสงสีฟ้าจากผลึกเวทมนตร์ก็เปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน เสียงกลไกเครื่องจักรขนาดมหึมาหยุดชะงักลงกะทันหัน ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมชั่วขณะ ก่อนที่ผนังห้องสมุดเบื้องหน้าจะแยกออกเผยให้เห็นทางเดินลับทอดยาวสู่ความมืด ลินินผ่อนลมหายใจยาวเหยียด เธอยกมือขึ้นปาดเหงื่อที่ข้างแก้มเบาๆ ก่อนจะหันมามองคู่หูหนุ่มด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความชื่นชม "คุณทำได้จริงๆ ด้วยนะคิรอส... เกือบไปแล้วเชียว" "เรายังวางใจไม่ได้หรอกครับสารวัตร" คิรอสเอ่ยตัดบท สีหน้าของเขากลับมาเคร่งเครียดขึ้นอีกครั้งเมื่อระบบในหัวส่งเสียงเตือนแหลมสูงขึ้น สีหน้าของระบบจำลองคำให้การเปลี่ยนเป็นสีแดงเพลิงพร้อมกับข้อความแจ้งเตือนระดับวิกฤตที่ปรากฏขึ้นตรงหน้า [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบคลื่นพลังงานปริศนาภาระผูกพันระดับ SSS กำลังเคลื่อนตัวเข้าประชิดเป้าหมาย] [คำเตือน: สิ่งที่รออยู่เบื้องหลังทางเดินลับนี้ ไม่ใช่ทางออก... แต่คือ "เงสะท้อน" ของตัวท่านเอง] ฉับพลันนั้น ลมเย็นยะเยือกพัดกรรโชกผ่านอุโมงค์มืดมิด พร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักหน่วงที่ก้าวเข้ามาหาพวกเขาทีละก้าว... ทีละก้าว... ร่างเงาสูงใหญ่ทาบทับลงบนผนังหิน พร้อมกับเสียงทุ้มต่ำที่เอמהทักทายชื่อของคิรอสอย่างคุ้นเคย ราวกับเสียงก้องจากอดีตที่เขาไม่มีวันลืม ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมไขปริศนาไปด้วยกันเสมอนะครับ! — แฟ้มคดีลับ007