คำเตือนจากสารวัตรสาว

กลิ่นอายจางๆ ของกระดาษเก่าและสนิมเหล็กคละคลุ้งอยู่ในห้องทำงานที่ควรจะปิดตาย เสียงฝีเท้าที่ก้าวเข้ามาไม่ได้หนักหน่วง แต่มันกลับดังก้องกังวานในโสตประสาทของคิรอสราวกับเสียงเคาะระฆังแห่งความตาย เงาร่างนั้นก้าวพ้นขอบประตูเข้ามา แสงไฟนีออนกะพริบไหววูบคล้ายมันเองก็หวาดกลัวต่อการปรากฏตัวของแขกผู้ไม่ได้รับเชิญคนนี้ ใบหน้าครึ่งซีกถูกบดบังด้วยความมืด แต่อีกครึ่งซีกที่ต้องแสงไฟกลับชัดเจนจนเกินพอดี—ดวงตาคมกริบไร้แววตาของผู้มีชีวิต รอยแผลเป็นลากยาวตั้งแต่กกหูลงมาถึงลำคอ นั่นคือเอกลักษณ์ที่ต่อให้ผ่านไปกี่สิบปี คิรอสก็ไม่มีวันลืม "เซอร์เกย์... โวโรนอฟ" คิรอสพึมพำชื่อนั้นออกมาเบาหวิว เสียงของเขาแหบแห้งจนแทบไม่ได้ยิน ชายผู้ควรจะนอนสงบนิ่งอยู่ใต้กองเพลิงแห่งการระเบิดคลังอาศัยลับที่ไซบีเรียเมื่อสิบปีก่อน บัดนี้กลับยืนอยู่ตรงหน้าเขา สวมเสื้อโค้ทกันหนาวสีดำสนิทราวกับยมทูตที่มารับวิญญาณ ในฐานะอดีตนักจิตวิทยาอาชญากรและโปรแกรมเมอร์ผู้เคยเจาะฐานข้อมูลลับระดับโลก สมองของคิรอสประมวลผลด้วยความเร็วสูง ระบบจำลองคำให้การในหัวส่งเสียงเตือนสีแดงฉานทันที *[ติ๊ด! ติ๊ด! ติ๊ด! ตรวจพบความผิดปกติระดับวิกฤต เป้าหมาย: เซอร์เกย์ โวโรนอฟ (สถานะในระบบ: เสียชีวิตแล้ว) ระดับอันตราย: SSS]* *เป็นไปไม่ได้... ดีเอ็นเอ การยืนยันอัตลักษณ์ศพ เอกสารชันสูตร ทุกอย่างถูกตรวจสอบโดยองค์กรระดับสากล แล้วหมอนี่ยังรอดมาได้ยังไง หรือว่า...* ก่อนที่ความคิดในหัวของคิรอสจะตกผลึก ร่างของชายผู้ตายไปแล้วกลับยกยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยันและคุ้นเคยอย่างน่าประหลาด "ไม่เจอกันนานนะ เจ้าหนู... ดูเหมือนสมองนายจะยังทำงานได้ดีเหมือนเดิมนี่" เสียงทุ้มต่ำและแหบแห้งเอ่ยขึ้น บรรยากาศในห้องลดฮวบลงจนแทบจะกลายเป็นจุดเยือกแข็ง ทว่า ในวินาทีที่สถานการณ์กำลังตึงเครียดจนแทบจะระเบิดนั้นเอง... *ปัง!* ประตูห้องทำงานถูกผลักเปิดออกอีกครั้งอย่างแรงโดยไม่ต้องเคาะ สารวัตรลินินก้าวพรวดพราดเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนกที่หาดูได้ยาก ดวงตากลมโตคู่นั้นกวาดตามองสถานการณ์อย่างรวดเร็วก่อนจะมาหยุดอยู่ที่ร่างของเซอร์เกย์ มือบางของเธอกำด้ามปืนพกประจำกายแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาว "ถอยไป, คิรอส!" ลินินตวาดเสียงกร้าว ร่างเพรียวบางก้าวขึ้นมาขวางหน้าคิรอสเอาไว้โดยสัญชาตญาณ แผ่นหลังของเธอแผ่ไอความเด็ดเดี่ยวและปกป้องอย่างเต็มเปี่ยม "หมอนี่ไม่ใช่คนธรรมดา นายก็รู้!" คิรอสชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาภายใต้กรอบแว่นมองแผ่นหลังของสารวัตรสาวผู้นี้ ความรู้สึกอุ่นวาบแปลกประหลาดไหล뢰เข้าสู่ก้นบึ้งของหัวใจท่ามกลางความหนาวเหน็บของคดีฆาตกรรมและเงื่อนงำอันดำมืด นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เธอเอาตัวเข้าแลกเพื่อปกป้องเขา แต่ทุกครั้ง... ลินินมักจะมีวิธีแสดงความห่วงใยที่ดื้อรั้นและไม่เกรงกลัวใครเสมอ "สารวัตรลินิน... คุณไม่ควรเข้ามาในรัศมีวิถีกระสุนนะ" คิรอสถอนหายใจเบาๆ แม้สถานการณ์จะคับขันเพียงใด น้ำเสียงของเขาก็ยังคงความสุภาพและสุขุมไว้ได้ "หุบปากไปเลยนะ คิรอส!" ลินินหันมาค้อนขวับใส่เขาแวบหนึ่ง ดวงตาคู่นั้นวาวโรจน์ด้วยความโกรธปนความกังวลอย่างปิดไม่มิด "ฉันเป็นสารวัตรผู้รับผิดชอบคดีนี้ หน้าที่ปกป้องประชาชน... และปกป้องนายที่เป็นพยานปากสำคัญ ก็คือหน้าที่ของฉัน เข้าใจไหม!" คำว่า 'ปกป้องนาย' ที่หลุดออกมาจากปากของหญิงสาวผู้เย่อหยิ่งและเข้มงวด ทำให้คิรอสถึงกับพูดไม่ออก ความอบอุ่นแผ่ซ่านเข้ามาในอกอย่างห้ามไม่อยู่ ในโลกที่เต็มไปด้วยการหักหลัง เล่ห์เหลี่ยม และอาชญากรรมอันโหดร้าย การมีใครสักคนยืนหยัดเคียงบ่าเคียงไหล่อย่างไม่เกรงกลัวตายเช่นนี้... ช่างเป็นเรื่องล้ำค่าเสียเหลือเกิน เซอร์เกย์หัวเราะในลำคอเบาๆ เสียงหัวเราะที่ฟังดูน่าขนลุกและชวนคลื่นไส้ "โอ้ ความรักของตำรวจสาวกับอาชญากรกลับใจ น่าซาบซึ้งเสียจริง... แต่ก็น่าเสียดาย ที่พวกเธอไม่มีโอกาสได้ดื่มน้ำสังข์หรอกนะ" สิ้นเสียงนั้น เซอร์เกย์ก็ควักวัตถุลักษณะคล้ายรีโมทคอนโทรลขนาดเล็กออกมาจากกระเป๋าเสื้อโค้ท นิ้วโป้งของเขาอยู่เหนือปุ่มสีแดงเด่นชัด "ระวัง!" คิรอสตะโกนลั่น พร้อมกับพุ่งตัวเข้าไปคว้าเอวบางของลินินแล้วล้มกลิ้งไปหลบหลังโต๊ะทำงานไม้เนื้อแข็งในเสี้ยววินาที *ตูมมมม!* แรงระเบิดมหาศาลสั่นสะเทือนไปทั้งตึก แรงอัดอากาศพัดพาเศษกระจกและเอกสารปลิวว่อนไปทั่วห้อง ควันพิษสีดำพวยพุ่งขึ้นมาจนมองไม่เห็นทาง หูของคิรอสอบอวลไปด้วยเสียงอื้ออึง แต่สติของเขายังคงตื่นตัวเต็มที่ เมื่อควันจางลง คิรอสพบว่าตัวเองกำลังคร่อมทับร่างของลินินอยู่ สารวัตรสาวหลับตาปี๋ด้วยความตกใจ แขนเรียวทั้งสองข้างโอบรอบคอเขาไว้แน่นโดยไม่รู้ตัว ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่ใกล้กันจนได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นรัวระทึก—ไม่ใช่เพราะความกลัวจากแรงระเบิด แต่เป็นเพราะสถานการณ์ที่ใกล้ชิดกันจนเกินไป ลินินลืมตาขึ้นช้าๆ เธอกะพริบตาปริบๆ ก่อนจะรู้ตัวว่าอยู่ในท่าทางที่ชวนให้ใบงดงามขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างรวดเร็ว "นาย... จะทับฉันอีกนานไหม, คิรอส" เสียงของเธอเบาราวกับเสียงกระซิบ ความดุร้ายเมื่อครู่หายไปไหนหมดไม่รู้ เหลือเพียงความเขินอายที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความแข็งกระด้าง "ต้องขออภัยด้วยครับ พอดีแรงระเบิดมันค่อนข้างรุนแรงไปหน่อย" คิรอสยิ้มบางๆ พลางขยับตัวลุกขึ้นยืนอย่างสุภาพ พร้อมกับยื่นมือหนาออกไปช่วยพยุงหญิงสาวให้ลุกขึ้นยืนตาม ลินินรับมือเขาไว้โดยไม่ปริปากบ่น ใบหน้าของเธอยังคงขึ้นสีแดงเรื่อ ทว่าเมื่อเธอมองไปยังจุดที่เซอร์เกย์เคยยืนอยู่ สีหน้าของเธอก็กลับมาเคร่งเครียดและจริงจังดังเดิม ร่างของเซอร์เกย์หายไปแล้ว... ทิ้งไว้เพียงรอยไหม้สีดำบนพื้น และกระดาษแผ่นเล็กๆ ที่ปลิวมาตกอยู่แทบเท้าของคิรอส คิรอสก้มลงหยิบกระดาษแผ่นนั้นขึ้นมาคลี่ดู ดวงตาภายใต้กรอบแว่นหรี่แคบลงทันทีเมื่อเห็นข้อความที่เขียนด้วยลายมือหวัดๆ แต่ทรงพลัง *[เกมเพิ่งจะเริ่มต้นเท่านั้น, คิรอส... และของขวัญชิ้นต่อไปกำลังรออยู่ที่สำนักงานใหญ่กองปราบปราม]* ในขณะที่คิรอสกำลังขมวดคิ้วมุ่นกับข้อความปริศนานั้นเอง เสียงแจ้งเตือนจากระบบที่เงียบหายไปนานก็ดังขึ้นในหัวของเขาอีกครั้ง เสียงนั้นเยือกเย็นและชัดเจนยิ่งกว่าครั้งไหนๆ *[ติ๊ด! ติ๊ด! ติ๊ด! แจ้งเตือนด่วนจากระบบภารกิจระดับ SSS: ตรวจพบการแทรกซึมระบบโครงข่ายภายในของกองปราบปรามเวทมนตร์โดยบุคคลนิรนาม ข้อมูลลับระดับปรอทกำลังจะถูกเปิดเผยในอีก... 3... 2... 1...]* ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและคอยสนับสนุน "แฟ้มคดีลับ007" มาโดยตลอดนะครับ