ของขวัญจากระบบ

“ถอยออกไปครับสารวัตร!” คิรอสตะโกนก้อง เสียงของเขาเฉียบขาดและเยือกเย็นตัดผ่านความสับสนอลหม่านภายในห้องทำงานส่วนตัวของสารวัตรลินิน นิ้วเรียวยาวของเขาขยับรัวบนคีย์บอร์ดโฮโลกราฟิกที่สั่นไหวราวกับจะแตกสลาย แสงสีแดงฉานจากระบบรักษาความปลอดภัยย้อมใบหน้าของเขากลายเป็นสีเลือด ขณะที่ตัวเลขถอยหลังบนหน้าจอเริ่มนับถอยหลังด้วยความเร็วที่เร่งเร้า *7... 6...* ลินินเบิกตากว้าง มือที่เพิ่งจะคว้าปืนพกคู่ใจชะงักค้าง เธอไม่เข้าใจว่าทำไมรหัสลับที่เธอได้รับมาจากเบื้องบนเมื่อไม่กี่นาทีที่แล้ว ถึงกลายเป็นชนวนระเบิดที่กำลังจะสังหารเธอและชายหนุ่มตรงหน้า “คิรอส! นี่มันเรื่องอะไรกัน ทำไมระบบถึงล็อกดาวน์ห้องทำงานของหน่วยกองปราบปรามเวทมนตร์!” สารวัตรสาวเค้นเสียงถาม เธอพุ่งตัวเข้าไปใกล้แผงควบคุมเพื่อพยายามทำลายการทำงานของโปรโตคอล ‘เงาพราย’ ทว่ากลับถูกคิรอสคว้าข้อมือไว้มั่น “ถ้าคุณกดปุ่มนั้นตอนนี้ เราทั้งคู่จะไม่ได้ออกไปจากที่นี่ในสภาพที่มีลมหายใจครับ” คิรอสดันตัวเธอไปหลบหลังโต๊ะทำงานเหล็กกล้า “ฟังผมนะ ระบบไม่ได้กำลังจะฆ่าเรา แต่มันกำลังพยายาม ‘ปกปิด’ บางอย่างที่เพิ่งถูกค้นพบจากข้อมูลของคุณ” *4... 3...* คิรอสหลับตาลง พยายามรวบรวมสมาธิทั้งหมดที่เขามี ในวินาทีแห่งความเป็นตายนี้ ระบบจำลองคำให้การที่เขาเคยใช้สืบคดีดูเหมือนจะเกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ พลังงานสีฟ้าครามไหลเวียนเข้าสู่สมองของเขาดั่งกระแสธารเชี่ยวกราก [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบสภาวะวิกฤต - ทำการอัปเกรดทักษะระดับ Passive: 'ดวงตาแห่งห้วงเวลา (Chronos Eye)' สำเร็จ] [เงื่อนไข: ผู้ใช้สามารถมองเห็นร่องรอยของความทรงจำระยะสั้นที่ตกค้างในวัตถุโดยรอบได้ภายในรัศมี 5 เมตร] ทัศนวิสัยของคิรอสเปลี่ยนไป ในจังหวะที่โลกหยุดหมุน สิ่งของรอบตัว—ปากกา ด้ามปืน แฟ้มเอกสาร หรือแม้แต่แก้วกาแฟที่ลินินถือ—เริ่มเปล่งประกายแสงจางๆ มันไม่ใช่แค่แสงไฟ แต่มันคือ ‘ภาพสะท้อน’ ของเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้นไม่กี่วินาทีที่ผ่านมา *0* เสียงกระแทกของล็อกนิรภัยดังลั่นสนั่นห้อง พลังงานไฟฟ้าช็อตค้างอยู่กลางอากาศจนบรรยากาศหนักอึ้ง คิรอสลืมตาขึ้น ดวงตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีเทาอมฟ้าที่ดูลึกลับและน่าเกรงขามกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา “หยุดขยับตัวครับสารวัตร” เขาพึมพำ ก่อนจะหันไปคว้า ‘ปากกาหมึกซึม’ ของลินินที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมาทันที เมื่อนิ้วสัมผัสกับวัตถุ ข้อมูลดั่งกระแสไฟฟ้าไหลเข้าสู่สมองของเขา ภาพความทรงจำระยะสั้นของเจ้าของปากกาฉายชัดเจนขึ้นมาในมโนภาพ… เขาเห็นเงาร่างของชายสวมชุดคลุมสีเทา ก้มหน้าลงเขียนรหัสลับบางอย่างลงในเอกสารของลินินโดยที่เธอไม่รู้ตัวในจังหวะที่เธอหันไปรับโทรศัพท์ *นั่นไง... ร่องรอยของหนอนบ่อนไส้!* “คิรอส... คุณเป็นอะไรไป” ลินินมองเขาราวกับเห็นคนแปลกหน้า แววตาที่ปกติจะแข็งกร้าวของเธอเริ่มมีความกังวลฉายชัด “ทำไมคุณถึงดูเหมือน... รู้ทุกอย่างที่กำลังจะเกิดขึ้น” คิรอสวางปากกาลงช้าๆ เขาหันกลับมาเผชิญหน้ากับเธอ ดวงตายังคงมีความเย็นชาซ่อนอยู่ “ผมไม่ได้รู้ทุกอย่างครับสารวัตร แต่ผมเห็น ‘เศษเสี้ยว’ ของความจริงที่ถูกทิ้งไว้ข้างหลัง” เขาเดินเข้าไปใกล้ลินิน กลิ่นหอมจางๆ ของดอกไม้ป่าที่มักจะติดตัวเธอมาด้วยในยามปกติบัดนี้ดูเหมือนจะเด่นชัดขึ้นท่ามกลางความตึงเครียด “รหัสลับ SSS ที่คุณได้รับ... ไม่ใช่คำสั่งจากผู้บังคับบัญชา แต่เป็นเหยื่อล่อจาก 'เงาพราย' ที่ต้องการดึงคุณให้เข้าไปพัวพันกับคดีฆาตกรรมที่ไม่มีอยู่จริง เพื่อที่จะใช้คุณเป็นแพะรับบาปในการทำลายฐานข้อมูลส่วนกลาง” ลินินชะงักไป คำพูดของเขาแทงใจดำอย่างจัง เธอตระหนักได้ว่ารหัสผ่านที่เธอใส่เข้าไปเมื่อครู่... มันมีที่มาแปลกประหลาดจริงๆ “แล้วเราจะทำอย่างไรต่อไป?” ลินินถาม น้ำเสียงของเธอลดความแข็งกร้าวลง กลายเป็นความเชื่อใจที่เธอไม่เคยคิดว่าจะมอบให้ใครได้ง่ายๆ คิรอสคลี่ยิ้มจางๆ เป็นรอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของใครบางคนต้องเต้นผิดจังหวะ “ของขวัญจากระบบที่ผมเพิ่งได้รับมา... มันทำให้ผมมองเห็นรอยเท้าของพวกมันได้ชัดเจนครับ” เขาก้าวไปที่มุมมืดของห้อง พลางหยิบอุปกรณ์ส่งสัญญาณขนาดจิ๋วที่ซ่อนอยู่ใต้พรมขึ้นมา “เกมนี้ไม่ได้มีไว้ให้เราเล่นตามกติกาครับสารวัตร แต่มีไว้ให้เรา ‘พลิกกระดาน’... เตรียมตัวให้พร้อม เพราะหลังจากนี้ เราจะไม่ใช่ผู้ถูกล่า แต่จะเป็น ‘นักล่า’ ที่พวกมันไม่มีวันมองเห็น” ทันใดนั้น หน้าจอโฮโลกราฟิกที่เคยดับไปก็สว่างวาบขึ้นมาอีกครั้ง แต่คราวนี้ไม่ใช่คำเตือนสีแดงจากระบบรักษาความปลอดภัยของหน่วยงาน แต่มันเป็นข้อความส่วนตัวที่ส่งตรงถึงคิรอสผ่านรหัสเข้ารหัสลับที่ไม่มีใครในโลกนี้แกะรอยได้ [ภารกิจระดับ SSS: เผชิญหน้ากับ 'เงาพราย' ปลายทางแห่งความจริง] [รางวัล: ปลดล็อกความทรงจำที่แท้จริงของผู้สืบทอดแห่งความลับของตระกูลสารวัตร] [คำเตือน: หากล้มเหลว ลินินจะถูกลบชื่อออกจากฐานข้อมูลถาวร และคิรอสจะถูกส่งกลับสู่ความว่างเปล่า] คิรอสอ่านข้อความนั้นเงียบๆ ก่อนจะหันไปสบตาคนตรงหน้า สายตาที่เขามองเธอบัดนี้เปลี่ยนไปจากความร่วมมือทางธุรกิจ กลายเป็นการปกป้องอย่างสุดชีวิต “คุณพร้อมจะวางเดิมพันด้วยชีวิตแล้วหรือยังครับ... สารวัตร?” ทว่าก่อนที่ลินินจะได้เอ่ยคำใด เสียงเคาะประตูห้องทำงานที่ถูกล็อกตายสนิทก็ดังขึ้น... *ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...* ไม่ใช่เสียงจากเครื่องกลไก แต่เป็นเสียงเคาะด้วยนิ้วของมนุษย์... ทั้งที่ระบบล็อกดาวน์ยังทำงานอยู่และไม่มีใครสามารถเข้ามาในห้องนี้ได้หากไม่ได้รับอนุญาตจากระดับผู้บัญชาการสูงสุด ประตูห้องทำงานค่อยๆ เลื่อนเปิดออกช้าๆ พร้อมกับร่างของชายผู้หนึ่งที่ก้าวเข้ามา... คนที่คิรอสรู้จักดีจากฐานข้อมูลอาชญากรระดับโลกที่เขาเคยอ่าน แต่ทว่า... ชายคนนี้ควรจะตายไปเมื่อสิบปีที่แล้ว! ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของคิรอสและสารวัตรลินินมาจนถึงตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ!