เบื้องหลังหน้ากาก

"ขอโทษด้วยนะคิรอส... แต่ฉันจำเป็นต้องเลือกฝั่งที่ชนะ" เสียงกระซิบที่ทิ้งท้ายไว้ในห้องสอบสวนมืดทึบเมื่อชั่วโมงก่อน ยังคงสะท้อนก้องอยู่ในโสตประสาทของผมราวกับเสียงระฆังเตือนภัยจากห้วงลึก สมุดบันทึกหนังสีดำเล่มเล็กที่เปื้อนคราบเขม่าควันไฟถูกวางนิ่งอยู่บนโต๊ะสแตนเลสขัดเงา แสงไฟนีออนสีขาวนวลส่องกระทบกับรอยนิ้วมือและคราบหยดน้ำตาที่แห้งกรังบนหน้ากระดาษ มันคือหลักฐานชิ้นสุดท้ายที่ยืนยันว่า โลกที่เรากำลังพยายามปกป้องนั้น เปราะบางเสียยิ่งกว่าเปลือกไข่ที่ถูกบีบด้วยปลายนิ้ว ผม—คิรอส—กำลังนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้พนักพิงโลหะ สายตาคมกริบจดจ้องไปยังชายฉกรรจ์ในชุดสูทสีเทาเข้มที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม นายตำรวจยศสารวัตรนามว่า "มาวิน" ผู้เคยเป็นถึงมือหนึ่งแห่งกองปราบปรามเวทมนตร์ บัดนี้สภาพของเขากลับดูราวกับตุ๊กตาไขลานที่พลังงานกำลังจะหมดลง ดวงตาที่เคยฉายแววหยิ่งทะนงและเฉียบคม บัดนี้กลับเหม่อลอยอย่างไร้จุดหมาย ปลายนิ้วมือสั่นเทาเล็กน้อยขณะพยายามเอื้อมไปหยิบแก้วน้ำพลาสติกบนโต๊ะ "คุณเก่งมากจริงๆ คิรอส" มาวินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแหบพร่า รอยยิ้มขมขื่นปรากฏขึ้นที่มุมปากของเขา "ทั้งที่พวกเราพยายามซ่อนร่องรอยทุกอย่างอย่างไร้รอยต่อ แต่คุณกลับแกะรอยจาก 'รูปแบบโค้ดเวทมนตร์' ที่หลงเหลือในระบบเซิร์ฟเวอร์กลางได้... ผมประเมินคุณต่ำไปสินะครับ" ผมไม่ตอบทันที ผมปล่อยให้ความเงียบเข้าปกคลุมบรรยากาศในห้องสอบสวนอยู่ครู่หนึ่ง เพื่อให้อัตราการเต้นของหัวใจของอีกฝ่ายค่อยๆ ดิ่งลง ระบบวิเคราะห์จิตวิทยาอาชญากรในหัวของผมเริ่มทำงาน ข้อมูลโปรไฟล์ทางจิตวิทยาของมาวินถูกประมวลผลขึ้นมาเป็นภาพโฮโลแกรมจางๆ สีฟ้าอมเขียวในสายตา ความดันโลหิตของเขาต่ำลง อะดรีนาลีนในกระแสเลือดเริ่มลดระดับลง ซึ่งเป็นช่วงเวลาที่เปราะบางที่สุดสำหรับการเค้นความจริงครั้งสุดท้าย "การเลือกฝั่งที่ชนะ... หมายถึงอะไรเหรอครับ มาวิน" ผมเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่หนักแน่นทุกถ้อยคำ "คุณเป็นถึงนายตำรวจชั้นผู้ใหญ่ มีเกียรติ มีอนาคตที่สดใสในกองปราบปราม ทำไมคุณถึงยอมแลกทุกอย่างเพื่อก้าวเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของเกมสกปรกนี้" มาวินหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูคล้ายเสียงกระดูกกระทบกันมากกว่าความขบขัน เขาเงยหน้าขึ้นสบตาผม แววตาคู่นั้นไม่ได้มีความหวาดกลัวหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงความว่างเปล่าและความเย้ยหยัน "เกียรติยศงั้นเหรอ?" มาวินทวนคำด้วยน้ำเสียงเยาะเย้ย "ในโลกที่ขับเคลื่อนด้วยพลังเวทมนตร์และโครงสร้างอำนาจใต้ดิน ตำรวจต้อยต่ำอย่างพวกเราก็เป็นแค่ฟันเฟืองตัวเล็กๆ ที่รอวันสึกหรอและถูกโยนทิ้งถังขยะเท่านั้น คุณคิดว่าสารวัตรลินิน หรือแม้กระทั่งเบื้องบนที่คุณเคารพนักหนา เขารู้ความจริงทั้งหมดหรือยังล่ะ... ว่าโครงสร้างที่พวกคุณกำลังปกป้องอยู่น่ะ มันเน่าเฟะมาตั้งแต่รากฐานแล้ว" จังหวะนั้นเอง ประตูห้องสอบสวนก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง สารวัตรลินินก้าวฉับๆ เข้ามาในห้อง สีหน้าของเธอเคร่งเครียดจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปนเล็กน้อย ดวงตาสนเท่ห์คู่นั้นกวาดมองไปที่มาวินด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน ทั้งผิดหวัง โกรธเกรี้ยว และ... หวาดกลัวอย่างที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อน "พอได้แล้วมาวิน!" ลินินตบมือลงบนโต๊ะเสียงดังสนั่นจนแก้วน้ำสะเทือน "นายจะสารภาพอะไรก็เชิญ แต่เลิกใส่ร้ายป้ายสีโครงสร้างของกองปราบปรามเสียที นายทรยศองค์กร นายรับสินบนจากกลุ่มอาชญากรเวทมนตร์ หลักฐานทุกอย่างมัดตัวนายแน่นหนาแล้ว!" มาวินหันไปมองลินิน ใบหน้าของเขาปรากฏรอยยิ้มสมเพชเวทนา "สารวัตรลินิน... คุณนี่ช่างน่าสงสารเสียจริง คุณคิดว่าคดีลักขโมยอักขระเวทโบราณ หรือคดีฆาตกรรมต่อเนื่องในเขตนครหลวงเมื่อเดือนก่อน มันเป็นฝีมือของโจร 'กิ๊กก๊อก' กลุ่มไหนอย่างนั้นเหรอ? ตื่นได้แล้วครับ... คนที่คุณรับใช้และรายงานตัวด้วยทุกวันน่ะ เขารู้ดีกว่าใครเสียอีกว่า 'องค์กรเงาพราย' แทรกซึมลึกเข้ามาถึงระดับไหนแล้ว" บรรยากาศในห้องเย็นยะเยือกขึ้นมาทันที คำว่า *'องค์กรเงาพราย'* ลอยเคคว้างอยู่ในอากาศ มันไม่ใช่ชื่อของแก๊งอาชญากรธรรมดา แต่เป็นชื่อที่ถูกบันทึกไว้ในตำนานลับของหน่วยสืบสวนพิเศษ ว่าด้วยกลุ่มเงาปริศนาที่ชักใยอยู่เบื้องหลังความขัดแย้งทางการเมืองและเวทมนตร์มานานนับศตวรรษ ผมหันไปมองลินิน สังเกตเห็นปฏิกิริยาทางกายภาพของเธอทันที หัวไหล่ของเธอกระตุกเล็กน้อยเมื่อได้ยินชื่อนั้น ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเสี้ยววินาที—ปฏิกิริยาแบบนี้ไม่ใช่ความตกใจของคนที่ไม่เคยรู้เรื่อง แต่มันคือปฏิกิริยาของคนที่ "รู้" แต่พยายามปกปิดมันมาตลอด "ลินิน..." ผมเอ่ยเรียกเบาๆ พร้อมกับขยับตัวเข้ามาใกล้เธออีกนิด "คุณรู้จักองค์กรนี้ใช่ไหมครับ" ลินินหันมามองผม ดวงตาคู่สวยสั่นไหวระริก เธอเม้มริมฝีปากแน่นจนเป็นเส้นตรง ก่อนจะหันกลับไปจ้องมาวินด้วยแววตาคาดโทษ "หุบปากซะมาวิน! นายไม่มีสิทธิ์มาพูดจาเพ้อเจ้อเพื่อเบี่ยงเบนความผิดในชั้นสอบสวน!" "ผมไม่ได้เพ้อเจ้อ..." มาวินกล่าวด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาแต่ก้องกังวานในความเงียบ "องค์กรเงาพรายไม่ได้เป็นแค่กลุ่มคนร้าย... พวกเขาคือ *ระเบียบใหม่* ที่กำลังจะเข้ามาแทนที่ความอยุติธรรมนี้ และฉัน... ฉันก็เป็นแค่คนโง่คนหนึ่งที่คิดว่าจะต่อรองกับพวกเขาก็เท่านั้นเอง" สิ้นคำพูดนั้น มาวินก็กระตุกยิ้มแปลกประหลาด กล้ามเนื้อที่ลำคอของเขาเกร็งตัวขึ้นอย่างกะทันหัน ดวงตาของเขาเบิกโพลงจนเห็นเส้นเลือดฝอยสีแดงก่ำ "ระวังตัวด้วยนะคิรอส..." มาวินกระซิบเสียงแผ่วเบา เลิอดสีดำสนิทไหลซึมออกมาจากมุมปากของเขา "เพราะคนที่คุณไว้ใจที่สุด... อาจจะกำลังถือมีดรอแทงข้างหลังคุณอยู่..." "เฮ้ย! มาวิน! หยุดนะ!" ลินินพุ่งเข้าไปหมายจะคว้าตัวเขาไว้ แต่ช้าไปเสียแล้ว เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายขึ้นทั่วใบหน้าของมาวิน ร่างกายของเขากระตุกอย่างรุนแรงสามครั้งติด ก่อนที่ลมหายใจเฮือกสุดท้ายจะหลุดลอยออกไปจากร่าง สารพิษชนิดออกฤทธิ์เร็วที่ถูกฝังไว้ในต่อมใต้ผิวหนังถูกกระตุ้นการทำงานด้วยรหัสลับทางไกล! ความโกลาหลย่อมๆ เกิดขึ้นในห้องสอบสวน ทีมเจ้าหน้าที่ภาคสนามกรูเข้ามาในห้องพร้อมกับอุปกรณ์แพทย์ฉุกเฉิน แต่ทุกอย่างสายเกินไปเสียแล้ว มาวินเสียชีวิตคาที่โดยไม่มีโอกาสได้เอื้อiนเอ่ยวาจาใดๆ เพิ่มเติมอีก ผมยืนนิ่งอยู่หน้าโต๊ะสแตนเลส สายตาทอดมองร่างไร้ลมหายใจของมาวิน สมองพยายามประมวลผลคำพูดสุดท้ายและปฏิกิริยาของลินินเมื่อครู่ ทฤษฎีและข้อสันนิษฐานมากมายนับไม่ถ้วนถูกสร้างขึ้นและหักล้างกันเองในเสี้ยววินาที ในจังหวะที่ผมกำลังจะหันไปถามข้อมูลเพิ่มเติมจากลินินนั้นเอง หน้าจออินเตอร์เฟซสีฟ้าใสของระบบจำลองคำให้การที่เงียบหายไปนาน ก็เด้งขึ้นมากลางอากาศด้วยแสงกะพริบถี่รัว พร้อมกับเสียงเตือนอันเป็นเอกลักษณ์ที่ดังขึ้นในโสตประสาทของผมเพียงลำพัง *[แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบรหัสลับฉุกเฉินระดับ SSS - 'เงาพราย' กำลังเชื่อมต่อเข้าสู่เซิร์ฟเวอร์ท้องถิ่น]* *[คำเตือน: โปรไฟล์ผู้ใช้งาน 'สารวัตรลินิน' มีสถานะความเสี่ยงระดับวิกฤต - ตรวจพบรหัสผ่านลับที่ตรงกับฐานข้อมูลขององค์กรเป้าหมายเมื่อ 3 นาทีที่แล้ว]* *[ระบบกำลังเริ่มกระบวนการล็อกดาวน์พื้นที่อัตโนมัติในอีก 10... 9... 8...]* ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางอันเข้มข้นนี้ร่วมกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ