จดหมายเชิญสู่สถาบันมหาเวท

"ดีเอ็นเอตรงกันร้อยละเก้าสิบเก้าจุดเก้า... สารวัตรลินิน คุณช่วยอธิบายตัวตนของ 'บุคคลภายนอก' ที่กำลังเดินผ่านประตูมิติชั้นสี่เข้ามาในกองปราบปรามของเราหน่อยจะได้ไหมครับ" เสียงก้องกังวานของระบบจำลองคำให้การดังขึ้นในห้วงความคิดของผม คิรอส ในขณะที่ปลายนิ้วยังคงเคาะลงบนแป้นคีย์บอร์ดโฮโลแกรมด้วยความเร็วสูง แสงสีฟ้าสะท้อนเข้ากับแว่นตาไร้กรอบของผมเผยให้เห็นม่านตาที่กำลังหดตัวลงอย่างระมัดระวัง บรรยากาศภายในห้องสอบสวนเวลานี้ไม่ได้ตึงเครียดด้วยควันบุหรี่หรือคราบเลือด แต่มันอัดแน่นไปด้วยแรงกดดันทางจิตวิทยาที่สัมผัสได้จริง คลื่นพลังงานเวทมนตร์ระดับสูงที่ถูกบิดเบือนด้วยเทคโนโลยีการอำพรางตัวกำลังคืบคลานเข้ามาใกล้เรื่อยๆ สารวัตรลินินยืนนิ่งอยู่เบื้องหน้ากระจกใสกันกระสุน แผ่นหลังของเธอยังคงตั้งตรงสง่างามภายใต้เครื่องแบบสารวัตรสีครามเข้ม ทว่าเส้นผมสีเงินยวดยวงที่มัดรวบไว้หลวมๆ กลับชื้นไปด้วยเหงื่อกาฬ ดวงตาสนเท่ห์คู่สวยที่เคยฉายแววเด็ดเดี่ยวและเยือกเย็น บัดนี้กำลังสั่นไหวเล็กน้อยยามที่เธอมองไปยังเงาสะท้อนของตัวเอง "คิรอส... นายเคยได้ยินเรื่อง 'ทฤษฎีเงาคู่ขนาน' ในสถาบันมหาเวทแอสเทรียไหมครับ" ลินินเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเธอแหบพร่าลงกว่าปกติเล็กน้อย แต่มันเต็มไปด้วยความพยายามอย่างยิ่งยวดที่จะรักษาความสุขุมในฐานะผู้บังคับบัญชา ผมหันเก้าอี้กลับมาเผชิญหน้ากับเธอ ดวงตาหรี่ลงครึ่งหนึ่งเพื่อประเมินสถานการณ์ "สารวัตรกำลังจะบอกว่า บุคคลที่ระบบกำลังแจ้งเตือนว่าเป็น 'ฆาตกรตัวจริงจากคดีเมื่อเจ็ดปีก่อน' และมีดีเอ็นเอตรงกับคุณถึงเก้าสิบเก้าจุดเก้าเปอร์เซ็นต์ผู้นั้น คือผลผลิตจากทฤษฎีต้องห้ามของสถาบันที่ว่านั่นอย่างนั้นหรือครับ" ก่อนที่ลินินจะได้เอ่ยคำใดตอบกลับมา เสียงสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานก็สว่างวาบไปทั่วทั้งอาคารกองปราบปราม ประตูเหล็กกล้าผสมแร่ไมทริลหน้าห้องสอบสวนถูกกระแทกด้วยพลังงานเวทมนตร์มหาศาลจนบิดเบี้ยว ร่างของเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยสองนายกระเด็นทะลุกระจกเข้ามานอนแน่นิ่งอยู่บนพื้นห้องโดยไร้ซึ่งเสียงกรีดร้อง ความเงียบงันเข้าปกคลุมชั่วขณะ... ก่อนที่ควันสีม่วงจางๆ จะจางหายไป เผยให้เห็นร่างของบุรุษผู้หนึ่งก้าวพ้นธรณีประตูเข้ามา เขาสวมเสื้อคลุมยาวสีดำสนิทปักลวดลายอักขระโบราณที่กำลังเรืองแสงริบหรี่ ใบหน้าครึ่งหนึ่งถูกซ่อนอยู่ภายใต้ฮู้ดกว้าง ทว่ารอยยิ้มที่มุมปากและโครงหน้าด้านซ้ายนั้น... ช่างถอดแบบมาจากสารวัตรลินินราวกับส่องกระจกเงา ไม่มีผิดเพี้ยน "ยินดีที่ได้พบกันอีกครั้งนะ... ตัวฉันในอดีต" น้ำเสียงของแขกผู้มาเยือนทุ้มนุ่มและเยือกเย็น ชวนให้รู้สึกสันหลังวาบอย่างประหลาด ผมขยับตัวยืนขึ้นช้าๆ เอาตัวบังลินินไว้ครึ่งก้าว พร้อมกับที่ระบบในหัวเริ่มประมวลผลข้อมูลการต่อสู้ระดับ SSS ทันที "ยินดีต้อนรับสู่กองปราบปรามของเราครับ... แต่ดูเหมือนว่าคุณจะมาโดยไม่ได้รับเชิญ แถมยังทำลายทรัพย์สินทางราชการเสียหายยับเยินอีกต่างหาก แบบนี้ผมคงต้องขอปรับฐานบุกรุกพื้นที่ควบคุมพิเศษเสียหน่อยแล้วล่ะครับ" ชายปริศนาหัวנסเบาๆ ในลำคอ ดวงตาสสีอำพันใต้ฮู้ดกวาดมองมาที่ผมด้วยความสนใจระคนสมเพช "คิรอส นักจิตวิทยาอาชญากรผู้รอดชีวิตมาจากมิติอื่น... นายคิดจริงๆ หรือว่าการใช้ตรรกะทางวิทยาศาสตร์และระบบจำลองกระจอกๆ นั่น จะช่วยไขปริศนาทั้งหมดของสถาบันมหาเวทแอสเทรียได้?" เขาเอื้อมมือที่สวมถุงมือหนังสีดำหยิบม้วนกระดาษโบราณตราประทับตราครั่งสีโลหิตโยนลงมาบนโต๊ะทำงานของผม ม้วนกระดาษนั้นคลี่ออกเองโดยอัตโนมัติ เผยให้เห็นลายมือที่เขียนด้วยหมึกเวทมนตร์ ซึ่งกำลังส่งกลิ่นอายความตายจางๆ ออกมา [ประกาศนียบัตรเชิญชวน: คิรอส และ ลินิน มุ่งหน้าสู่ 'บททดสอบสุดท้าย' ณ หอคอยพยากรณ์แห่งแอสเทรีย หากพวกคุณช้าไปแม้แต่ก้าวเดียว... นักเรียนเวทมนตร์อีกสามร้อยชีวิตจะกลายเป็นเครื่องสังเวยให้แก่พิธีกรรมปลุกชีพของ 'บรรพบุรุษ'] ลินินสูดหายใจเข้าลึก 3 วินาที ก่อนที่เธอจะก้าวออกมาจากด้านหลังผม ดวงตาที่เคยสั่นไหวกลับมาเด็ดเดี่ยวอีกครั้ง เธอหยิบปืนพกเวทมนตร์คู่ใจขึ้นมาปลดสลักเสียงดังคลิก "ถ้านี่คือจดหมายเชิญ... พวกเราก็คงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องไปร่วมงานเลี้ยงนี้ใช่ไหมล่ะครับ สารวัตรตัวปลอม" ชายปริศนายิ้มกริ่ม ร่างกายของเขากลายเป็นกลุ่มควันสีดำที่ค่อยๆ สลายตัวไปในอากาศ พร้อมกับทิ้งท้ายประโยคสุดท้ายเอาไว้ก้องกังวานในห้องสอบสวน "ระวังตัวไว้ให้ดี... เพราะเมื่อนาฬิกาทรายที่หอคอยพลิกกลับครบสามครั้ง เพื่อนร่วมทีมคนสนิทที่สุดของพวกนาย จะไม่ใช่คนที่พวกนายรู้จักอีกต่อไป" ปิ๊บ! [คำเตือนเร่งด่วนจากระบบ: ตรวจพบความผิดปกติในกระแสจิตของ 'สารวัตรลินิน' อัตราการเต้นของหัวใจพุ่งสูงเกินขีดจำกัด และ... ตรวจพบการเชื่อมต่อเครือข่ายลึกลับจากเบื้องลึกของสถาบันมหาเวท ที่กำลังควบคุมระบบประสาทของเธอจากระยะไกล!] ขอบคุณที่ติดตามอ่านมาจนถึงตรงนี้นะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ