การเดินทางสู่ดินแดนเวทมนตร์

“คิรอส... ปล่อยมือผมเดี๋ยวนี้!” เสียงของสารวัตรลินินสั่นพร่า แต่มันไม่ใช่เสียงของการออกคำสั่งแบบที่ผมคุ้นเคย ดวงตาคู่สวยที่เคยเย็นชาดุจน้ำแข็งกำลังสั่นระริก เธอพยายามกุมขมับแน่นจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน มืออีกข้างหนึ่งกำด้ามปืนเวทมนตร์แน่นเสียจนนิ้วซีดเผือด ผมไม่ได้ทำตามคำสั่งนั้น ในทางกลับกัน ผมรวบตัวเธอเข้าหาตัวแล้วกดไหล่ทั้งสองข้างไว้แน่น แรงต้านของเธอไม่มากนัก แต่มันเต็มไปด้วยความสับสนและอาการกระตุกเป็นระยะเหมือนวงจรไฟฟ้าที่รวนเร [คำเตือนจากระบบ: ตรวจพบความผิดปกติในกระแสจิตของเป้าหมายถึงระดับวิกฤต การเชื่อมต่อจากสถาบันมหาเวทกำลังยกระดับการแทรกแซง โปรดเร่งมือ ก่อนที่จิตสำนึกของสารวัตรจะถูกเขียนทับ!] “ลินิน ฟังผมนะ” ผมจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่เปลี่ยนสีไปมาสลับระหว่างสีน้ำเงินเข้มและสีม่วงหม่น “คุณกำลังถูกลักลอบใช้งาน คุณไม่ใช่ตุ๊กตาของใคร และคุณไม่ใช่เครื่องมือทดลองของสถาบันเวทมนตร์นั้น” เธอหายใจหอบถี่ ไอร้อนระอุแผ่ออกมาจากร่างของเธอเหมือนเตาปฏิกรณ์ที่กำลังจะระเบิด “คุณ... คุณรู้เรื่องนี้ได้ยังไง... คิรอส... มันเจ็บ... เหมือนมีเข็มนับพันเล่มทิ่มแทงเข้ามาในหัว...” “ผมรู้ เพราะผมเป็นคนเดียวที่จะไม่ยอมให้ใครมาพรากคู่หูของผมไป” ผมกระซิบข้างหูเธอ น้ำเสียงของผมมั่นคงพอที่จะฝ่าม่านหมอกแห่งความเจ็บปวดนั้นไปได้ “ตอนนี้ กัดฟันไว้ ผมจะทำการดีท็อกซ์ระบบประสาทให้คุณ แต่มันจะเจ็บหน่อยนะครับ” ผมตัดสินใจใช้ทักษะ [วิเคราะห์จิตสัมผัส] สอดประสานเข้ากับระบบจำลองคำให้การ เพื่อสร้าง ‘กำแพงป้องกัน’ ชั่วคราวรอบจิตของเธอ สัมผัสที่เชื่อมต่อกันทำให้ผมเห็นภาพเหตุการณ์ในสถาบันมหาเวทผ่านดวงตาของเธอ... มันเป็นห้องสีขาวโพลนที่ไร้ทางออก และสายเคเบิลเวทมนตร์สีเลือดที่พุ่งเข้าใส่จุดตายของเธอจากเบื้องบน “อย่าขัดขืน... ผ่อนคลาย...” ผมโน้มน้าว สัมผัสเย็นวาบจากนิ้วมือที่วางลงบนขมับเธอเริ่มสร้างสมดุล ลินินหยุดดิ้น เธอเอนร่างลงมาพิงอกผม ลมหายใจที่ร้อนแรงเริ่มค่อยๆ เย็นลง ความเงียบปกคลุมไปทั่วรถม้าเวทมนตร์ที่กำลังมุ่งหน้าสู่เขตรอยต่อของดินแดนเวทมนตร์ กลิ่นหอมจางๆ จากเส้นผมของเธอผสมกับกลิ่นโลหะและโอโซนในอากาศชวนให้หัวใจเต้นผิดจังหวะ ท่ามกลางบรรยากาศที่ตึงเครียด เคมีบางอย่างเริ่มก่อตัวขึ้นอย่างเงียบเชียบ ผมไม่ได้มองเธอแค่ในฐานะ ‘เป้าหมายที่ต้องช่วย’ แต่เธอคือพาร์ทเนอร์ที่ผมต้องรักษาไว้ให้ได้ “ดีขึ้นไหมครับ?” ผมถามเบาๆ หลังจากที่กระแสจิตเริ่มนิ่งลง ลินินถอนหายใจยาว ดวงตาของเธอกลับมาเป็นสีน้ำเงินใสกระจ่างตามปกติ เธอยันตัวออกห่างจากผมเล็กน้อย ใบหน้าที่เคยเรียบเฉยตอนนี้กลับมีสีระเรื่อที่หาดูได้ยาก “คุณ... ทำได้ยังไงกัน คิรอส? สิ่งที่คุณเพิ่งทำไป... มันไม่ใช่วิชาที่คนธรรมดาจะทำได้” “ความลับครับสารวัตร” ผมยิ้มมุมปาก “เหมือนที่คุณมีความลับเกี่ยวกับสถาบันนั่นแหละ” รถม้าเวทมนตร์ลดความเร็วลงก่อนจะจอดนิ่งสนิท เบื้องหน้าของเราไม่ใช่ถนนสายปกติ แต่มันคือป่าแห่งหมอกพันปี เขตรอยต่อที่เวทมนตร์และเทคโนโลยีผสมปนเปจนดูบิดเบี้ยว ท้องฟ้าด้านบนนั้นแปลกประหลาด มีดวงจันทร์สองดวงที่หมุนวนรอบกันราวกับกำลังเริงระบำ “เรามาถึงแล้ว” ลินินปรับน้ำเสียงให้กลับมาเป็นทางการ เธอจัดปกเสื้อและคว้ากระเป๋าอุปกรณ์ “การเดินทางสู่ดินแดนเวทมนตร์ในครั้งนี้ไม่ใช่เรื่องล้อเล่น ถ้าเราก้าวพลาดเพียงนิดเดียว ระบบประสาทของคุณอาจจะถูกแช่แข็ง หรือเลวร้ายกว่านั้น... จิตสำนึกของคุณจะหายไปตลอดกาล” “ผมเตรียมใจไว้แล้วครับ” ผมหยิบอาวุธเสริมที่สร้างจากรหัสโปรแกรมที่แปลงเป็นกายภาพขึ้นมาเหน็บข้างเอว “และผมก็เชื่อว่า... คุณเองก็คงไม่อยากเสียผมไปตอนนี้หรอก จริงไหม?” ลินินนิ่งไปครู่หนึ่ง เธอจ้องหน้าผม สายตาของเธอมีความซับซ้อนที่ผมอ่านไม่ออก ก่อนที่เธอจะหันหลังเดินนำออกไป “อย่าตายง่ายๆ ก็แล้วกัน... เพราะถ้าคุณตาย ฉันจะไม่มีวันให้อภัยตัวเองที่ดึงคุณเข้ามาพัวพัน” ผมก้าวตามเธอออกไปในดินแดนที่ไร้กฎเกณฑ์ของฟิสิกส์ บรรยากาศรอบตัวเริ่มเปลี่ยนไป แรงกดดันของเวทมนตร์หนาแน่นขึ้นจนสัมผัสได้ถึงผิวหนัง แต่ทันใดนั้นเอง หน้าต่างโปร่งใสสีฟ้าก็เด้งขึ้นมาตรงหน้าผมอย่างรุนแรง [ประกาศจากระบบ: ตรวจพบคลื่นสัญญาณความถี่ต่ำที่พุ่งเป้ามายังตำแหน่งของสารวัตรลินินโดยตรง!] [คำเตือนระดับ SSS: ผู้คุมกฎจากสถาบันมหาเวทได้ติดตามเรามาถึงที่นี่แล้ว และเขากำลังปิดล้อมมิติที่เรายืนอยู่!] ผมชะงักฝีเท้า เงาขนาดยักษ์เริ่มปรากฏขึ้นบนพื้นดินที่เปียกชื้น มันไม่ได้มาจากต้นไม้ แต่มันมาจากช่องว่างของมิติที่กำลังฉีกขาดออก ลินินชักปืนออกมาทันที แผ่นหลังของเราชนกันโดยสัญชาตญาณ “คิรอส... สังเกตเห็นไหม?” เธอถามเสียงต่ำ “เห็นครับ...” ผมจ้องมองไปยังเงาสีดำทมิฬที่กำลังก้าวออกมาจากรอยแยกมิติ ร่างนั้นสูงใหญ่กว่ามนุษย์ทั่วไปหลายเท่า ใบหน้าภายใต้หน้ากากสีเงินเรียบสนิท “ดูเหมือนว่าวันนี้ เราจะไม่ได้มาที่นี่แค่เพื่อสืบสวนเสียแล้ว” บอสลับที่สถาบันหมายหัวไว้... กำลังจ้องมองเราด้วยดวงตาสีแดงฉานที่ไร้ความปรานี! หวังว่าทุกท่านจะเพลิดเพลินไปกับการเดินทางครั้งนี้ไปพร้อมกับผมนะครับ แฟ้มคดีลับ007