ย่างก้าวของนักล่า

"ถ้าคุณก้าวเข้ามาอีกก้าวเดียว ผมจะถือว่านั่นคือการประกาศสงครามแบบไร้กติกา" คิรอสเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าแฝงไว้ด้วยกระแสคลื่นแห่งความเยือกเย็น เขายืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้าลินิน ร่างสูงโปร่งของเขาขยับเพียงเล็กน้อยเพื่อบดบังสารวัตรสาวไว้เบื้องหลัง ดวงตาของเขาสะท้อนภาพผู้มาเยือนผ่านเศษกระจกที่ยังคงปักค้างอยู่บนพื้นห้อง พลางวิเคราะห์น้ำหนักการลงเท้าและมุมองศาของไหล่ที่เอียงไปทางขวา—ชายคนนี้ไม่ได้มาเพื่อเจรจา แต่มาเพื่อข่มขวัญ บุคคลในชุดคลุมสีดำหยุดชะงัก รอยยิ้มภายใต้เงามืดนั้นกว้างขึ้นจนดูน่าสยดสยอง "สงครามหรือครับคุณคิรอส? ช่างเป็นคำที่ฟังดูหรูหราสำหรับคนสองคนที่กำลังเดินวนอยู่ในเขาวงกตที่ผมเป็นคนขีดเส้นไว้นะครับ" เสียงของชายปริศนาแหบพร่าคล้ายกระดาษทรายที่ครูดไปบนพื้นหิน เขายกมือขึ้นช้าๆ ก่อนจะดีดนิ้วเพียงครั้งเดียว *เพล้ง!* คริสตัลประดับบนเพดานห้องแตกละเอียดราวกับถูกค้อนยักษ์ทุบ แรงดันมหาศาลกดทับลงมาจนพื้นไม้ใต้เท้าลินินส่งเสียงลั่น เธอคว้าแขนคิรอสไว้แน่น สัมผัสจากปลายนิ้วที่เย็นเฉียบของเธอส่งผ่านความกังวลที่พยายามซ่อนไว้ภายใต้มาดนิ่งขรึม "คิรอส... สภาวะอากาศเวทมนตร์ในห้องนี้กำลังถูกบิดเบือน เขากำลังใช้ 'สนามแม่เหล็กกดทับ' เพื่อตรึงเราไว้กับที่" ลินินกระซิบเบาๆ ดวงตาคมกริบของเธอสแกนหาสิ่งผิดปกติในอากาศ คิรอสไม่ได้หันไปมองเธอ แต่เขารับรู้ได้ถึงจังหวะการเต้นของหัวใจที่ถี่ขึ้นเล็กน้อยผ่านการสัมผัส เขาขยับริมฝีปากเป็นภาษาใบ้ที่เพียงเราสองคนจะเข้าใจ *‘สาม สอง หนึ่ง... ทำตามแผนที่วางไว้’* ลินินพยักหน้าเล็กน้อย แม้สถานการณ์จะบีบคั้นเพียงใด แต่ความเชื่อใจที่ก่อตัวขึ้นในช่วงเวลาสั้นๆ ทำให้ทั้งคู่ทำหน้าที่เป็นเหมือนฟันเฟืองที่สอดประสานกันอย่างสมบูรณ์แบบ "คุณเป็นใคร?" คิรอสถามต่อ น้ำเสียงของเขาเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความยั่วเย้าที่ดูโง่เขลา เพื่อดึงความสนใจของอีกฝ่ายให้หลุดโฟกัส "มาดนิ่งๆ แบบนี้คงเป็นแค่สุนัขรับใช้ที่เจ้านายไม่กล้าโผล่หน้ามาเองสินะครับ?" "หึ! ปากดีสมคำร่ำลือ" ชายชุดดำหัวเราะร่า ก้าวเดินเข้ามาหาพวกเขาอย่างย่ามใจ แรงกดดันมหาศาลที่เคยตรึงคิรอสไว้เริ่มสั่นคลอน เพราะความโกรธที่ถูกจี้จุดตาย ในจังหวะที่ชายชุดดำก้าวข้ามเศษแก้วชิ้นสุดท้าย ลินินก็ดีดตัวออกจากตำแหน่งเดิมราวกับเสือดาวที่จ้องตะปบเหยื่อ เธอไม่ใช่อาจารย์สาวผู้สุขุมอีกต่อไป แต่เป็นนักสู้ที่เด็ดขาด มือของเธอวาดลวดลายกลางอากาศสร้างวงแหวนเวทมนตร์สีครามสกัดกั้นเส้นทางถอยของชายปริศนา "คิรอส! เดี๋ยวนี้!" คำสั่งนั้นสั้นและทรงพลัง คิรอสไม่รอช้า เขาไม่ได้พุ่งเข้าใส่ศัตรูตามที่อีกฝ่ายคาดคิด แต่เขาพุ่งเข้าไปที่ 'จุดศูนย์รวมของเศษแก้ว' บนพื้นห้องต่างหาก เขารู้ดีว่า 'สนามแม่เหล็ก' ของผู้ใช้เวทมนตร์ประเภทนี้ไม่ได้เกิดจากอากาศธาตุ แต่มันถูกควบคุมผ่านสื่อนำไฟฟ้าหรือผลึกที่ถูกวางตำแหน่งไว้อย่างเป็นระบบ การที่ห้องนี้ถูกทำลายกระจกจนละเอียด ไม่ใช่แค่เพื่อความสวยงาม แต่มันคือกับดักทางเรขาคณิต! *ระบบวิเคราะห์: ตรวจพบจุดศูนย์กลางการสะท้อนพลังงานที่องศา 45 ตะวันออกเฉียงใต้... เริ่มต้นจำลองการแทรกแซง!* คิรอสตบเท้าลงบนพื้นไม้ที่ถูกซ่อนด้วยเศษกระจก แรงสั่นสะเทือนที่เขาคำนวณไว้ทำลายตำแหน่งสมดุลของผลึกที่แอบวางไว้ทันที แรงกดดันมหาศาลที่เคยทับถมร่างของพวกเขากลับตาลปัตร กลายเป็นพลังงานสะท้อนกลับที่พุ่งเข้าใส่ชายชุดดำอย่างจัง! "อึก! แก... แกทำได้ยังไง!" ชายชุดดำเซถอยหลัง รอยยิ้มเหยียดหยามบนใบหน้าหายไปแทนที่ด้วยความตกใจสุดขีด ลินินไม่ปล่อยให้โอกาสหลุดมือ เธอร่ายเวทสายฟ้าพุ่งเข้าใส่จุดตายของคู่ต่อสู้ทันที การประสานงานที่ไม่มีการพูดคุย แต่เป็นการสื่อสารผ่านจังหวะการหายใจและการอ่านใจ ทำให้การรุกครั้งนี้ไร้รอยต่อยิ่งกว่าการวางแผนใดๆ ที่เคยทำมา ชายชุดดำกัดฟันกรอด เขาสะบัดเสื้อคลุมออกเผยให้เห็นใบหน้าที่แท้จริงภายใต้หน้ากากเหล็ก ก่อนจะดีดตัวถอยหลังพุ่งทะลุหน้าต่างออกไปสู่ความมืดมิดของค่ำคืน "อย่าหนีนะ!" ลินินเตรียมจะไล่ตาม แต่คิรอสคว้าข้อมือเธอไว้แน่นเสียก่อน "หยุดก่อนครับสารวัตร... นั่นไม่ใช่เหยื่อที่แท้จริง" คิรอสกล่าวพลางหอบหายใจเล็กน้อย เหงื่อหยดหนึ่งไหลผ่านกรอบหน้าคมคาย ดวงตาของเขามองออกไปที่ความมืดที่คนผู้นั้นหายไป เขารู้สึกได้ถึงบางอย่าง... บางสิ่งที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าคนผู้นั้น ขณะที่ความเงียบเข้าปกคลุมห้องที่พังพินาศ เสียงแจ้งเตือนจากระบบที่เงียบหายไปนานก็ดังขึ้นในหัวของคิรอสอย่างกระชั้นชิด จอโฮโลแกรมสีแดงฉานปรากฏขึ้นตรงหน้าเขาเพียงคนเดียว [แจ้งเตือนระบบ: ภารกิจระดับ SSS ถูกเปิดใช้งาน - 'ความจริงเบื้องหลังหน้ากากเหล็ก'] [เงื่อนไข: ตรวจพบร่องรอยเวทมนตร์ต้องห้ามที่เกินระดับที่มนุษย์จะครอบครองได้] [คำเตือน: บอสลับ 'ผู้เฝ้ามองจากห้วงมิติ' ได้ลืมตาตื่นขึ้นแล้ว ณ จุดที่คุณเพิ่งสัมผัสเมื่อสักครู่...] พื้นห้องที่คิรอสยืนอยู่เริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ไม่ใช่เพราะแรงระเบิด แต่เพราะพื้นไม้กำลังแยกตัวออกเผยให้เห็นดวงตาสีทองขนาดมหึมาที่จ้องมองขึ้นมาจากความว่างเปล่าเบื้องล่าง มันไม่ใช่ดวงตาของมนุษย์... แต่มันคือดวงตาของสิ่งที่ไม่มีตัวตนในโลกนี้ ลินินชะงักกึก สีหน้าของเธอเปลี่ยนจากความโกรธเป็นความหวาดกลัวอย่างที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน "คิรอส... หนีไป..." เสียงของเธอสั่นเครือ "นั่นไม่ใช่ศัตรูที่คุณจะจัดการได้ด้วยไหวพริบ... นั่นคือความผิดพลาดของพระเจ้า" รอยแยกบนพื้นห้องขยายกว้างขึ้น เสียงคำรามที่ก้องกังวานอยู่ในมิติที่ซ้อนทับกันเริ่มทำลายสติสัมปชัญญะของคนที่อยู่ในห้อง คิรอสรู้สึกถึงแรงดึงมหาศาลที่พยายามกระชากวิญญาณของเขาให้ตกลงไปสู่ก้นบึ้งที่ไร้ทางออก เขาหันไปมองลินินที่ยังคงตกตะลึง ก่อนจะตัดสินใจคว้ามือเธอไว้แน่น ขอบคุณที่ติดตามอ่านมาจนถึงตอนนี้ แฟ้มคดีลับ007 หวังว่าทุกท่านจะตื่นเต้นไปกับก้าวต่อไปของพวกเขานะครับ!