เสียงปรบมือจากความมืด

"ก้าวถอยหลัง! สารวัตรลินิน!" เสียงคำรามของคิรอสลอดผ่านไรฟัน พร้อมๆ กับที่ร่างสูงโปรดปรานการวิเคราะห์เชิงตรรกะพุ่งเข้าประชิดตัวหญิงสาวในเครื่องแบบผู้พิทักษ์สันติราษฎร์ มือเรียวหนาคว้าข้อแขนเรียวบางของสารวัตรสาวเอาไว้แน่น แรงเหวี่ยงสลับทิศทางทำให้ทั้งคู่กลิ้งหลบออกจากจุดยืนเดิมเสี้ยววินาที ก่อนที่พื้นไม้โอ๊กเนื้อหนาบริเวณโต๊ะทำงานจะยุบตัวลงไปกลายเป็นหลุมลึกสีดำสนิท *โครมคราม!* เศษซากไม้และเอกสารคดีนับร้อยแผ่นร่วงหล่นลงสู่ความว่างเปล่าเบื้องล่างอย่างไร้เสียงสะท้อน ราวกับว่าหลุมมิตินั้นไม่ได้เปิดออกไปยังชั้นล่างของอาคารกองปราบปราม แต่กำลังเชื่อมต่อกับห้วงเหวลึกอันไร้ก้นบึ้งที่พร้อมจะกลืนกินทุกสิ่ง สารวัตรลินินหอบหายใจถี่กระชั้น ดวงตาสีเขียวมรกตเบิกกว้างด้วยความตกใจระคนประหลาดใจ แต่สัญชาตญาณของเจ้าหน้าที่มือหนึ่งก็ทำงานอย่างรวดเร็ว เธอใช้มืออีกข้างชักดาบสั้นคาตานะเวทมนตร์ออกจากฝัก ปักตรึงลงกับพื้นไม้ที่ยังมั่นคงเพื่อยึดเหนี่ยวร่างของตัวเองไม่ให้ไหลลื่นตามแรงโน้มถัดไป "รอยแยกนี้... ไม่ใช่เวทมนตร์ทำลายล้างทั่วไป" ลินินเอ่ยขึ้น เสียงของเธอยังคงราบเรียบแม้สถานการณ์จะวิกฤต เธอหันมามองคิรอสที่กำลังใช้สายตาวิเคราะห์กราดมองลวดลายเรขาคณิตที่กำลังเรืองแสงสีแดงฉานอยู่ขอบรอยแยก "มันคือร่ายอาคมแบบเจาะจงเป้าหมาย... พวกมันไม่ได้ต้องการทำลายห้องนี้ แต่ต้องการส่งใครบางคนลงไป หรือไม่ก็... กำลังต้อนเราให้จนมุม" คิรอสไม่ตอบทันที เขากวาดสายตามองไปรอบห้องทำงานที่บัดนี้ข้าวของเริ่มลอยเคว้งด้วยแรงโน้มถัดที่ผิดเพี้ยน ระบบจำลองคำให้การในหัวของเขาทำงานอย่างหนักหน่วง ข้อมูลทางจิตวิทยาของอาชญากรที่เขาเคยศึกษามานับร้อยเคสถูกนำมาประมวลผลซ้ำแล้วซ้ำเล่า *ไม่มีทางที่อาคมระดับนี้จะถูกร่ายขึ้นโดยปราศจากการเตรียมการ... และไม่มีทางที่มันจะเล็ดลอดผ่านระบบรักษาความปลอดภัยของกองปราบปรามมาได้ง่ายๆ เว้นเสียแต่ว่า...* "มีหนอนบ่อนไส้" คิรอสพึมพำเบาๆ แต่ชัดเจนพอให้คู่หูสาวได้ยิน ดวงตาภายใต้กรอบแว่นใสฉายแววเย็นเยียบ "และคนๆ นั้นไม่ได้อยู่ไกลจากพวกเราเลย" ในจังหวะที่แรงสั่นสะเทือนเริ่มสงบลง เหลือเพียงเสียงหอบหายใจของคนทั้งคู่ที่ดังสะท้อนท่ามกลางความเงียบงันของห้องที่เสียหายครึ่งแถบ จู่ๆ อากาศเบื้องหน้าของคิรอสก็บิดเบี้ยวเป็นระลอกคลื่น แสงสีฟ้าเรืองรองสว่างวาบขึ้นมากลางอากาศ พร้อมกับการปรากฏตัวของหน้าต่างโปร่งใสของระบบที่เขาคุ้นเคย ทว่า... ข้อความที่ปรากฏขึ้นบนนั้นหาใช่รายงานผลการวิเคราะห์คดี หรือแต้มสะสมจากการไขปริศนาเหมือนเช่นเคย [ระบบแจ้งเตือนฉุกเฉิน: ตรวจพบสัญญาณรบกวนจากภายนอกโครงข่าย] [ข้อความขาเข้าจาก "ผู้ส่งนิรนาม" (Unidentified Sender):] *"คุณฉลาดมากทีเดียว คิรอส... การไขปริศนาฆาตกรรมห้องปิดตายเมื่อสัปดาห์ก่อนทำให้นายดูโดดเด่นไม่เบา แต่ก็น่าเสียดายนะที่ความฉลาดนั้นกำลังจะกลายเป็นสุสานฝังศพของนายเอง... ลองหันไปมองที่กระจกหน้าต่างด้านขวาซิครับ... มีแขกที่ไม่ได้รับเชิญมารอพบคุณอยู่"* รอยยิ้มที่มักจะประดับอยู่บนใบหน้าของคิรอสยามต้องเผชิญหน้ากับความท้าทาย เลือนหายไปอย่างไร้ร่องรอย หัวใจของเขาเต้นช้าลงโดยอัตโนมัติด้วยกระบวนการควบคุมสติขั้นสูง เขาสูดหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสมาธิ ก่อนจะค่อยๆ หันศีรษะไปตามคำท้าทายของข้อความปริศนานั้น ที่กระจกบานใหญ่ซึ่งมองออกไปยังลานกว้างของกองปราบปรามยามค่ำคืน เงาร่างของใครบางคนกำลังยืนตระหง่านอยู่บนขอบหน้าต่างด้านนอก ชั้นที่เจ็ด! ร่างนั้นสวมเสื้อคลุมยาวสีดำสนิทฮู้ดคลùmศีรษะปิดบังใบหน้าครึ่งบนเอาไว้ แต่อย่างน้อย... คิรอสก็ทันได้เห็นรอยยิ้มเหี้ยมเกรียมที่มุมปากของอีกฝ่ายผ่านแสงจันทร์สลัว มือข้างหนึ่งของบุคคลปริศนายกขึ้นช้าๆ ก่อนจะปรบมือแปะ... แปะ... เป็นจังหวะเชื่องช้า เยือกเย็น และก้องกังวานราวกับเสียงนาฬิกานับถอยหลังสู่ความตาย "ลินิน... อย่ามองไปที่เงาตรงนั้นโดยตรง" คิรอสกระซิบเสียงต่ำ มือหนาเอื้อมไปดึงชายเสื้อของสารวัตรสาวเบาๆ เป็นสัญญาณเตือนภัยขั้นสูงสุด "มันกำลังใช้จิตวิทยาควบคุมความกลัว... และถ้าผมเดาไม่ผิด หน้าต่างบานนั้นกำลังจะ..." *เพล้ง!* เสียงกระจกแตกละเอียดกระจายราวกับหิมะในฤดูหนาว พร้อมๆ กับที่ร่างในชุดคลุมสีดำก้าวผ่านเศษแก้วเข้ามาในห้องโดยไร้ซึ่งแรงโน้มถัด แรงกดดันมหาศาลแผ่ซ่านไปทั่วบริเวณจนลมหายใจของคิรอสและลินินสะดุดกึก บุคคลปริศนาไม่ได้พกพาอาวุธเวทมนตร์ใดๆ ทว่ารอยยิ้มที่มุมปากกลับบอกชัดเจนว่า... เกมการไล่ล่าที่แท้จริง เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไขปริศนากไปกับผม แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ