การต่อสู้ด้วยมันสมองและเวทมนตร์

โลหะเย็นเฉียบของใบมีดเวทมนตร์กรีดผ่านอากาศ ไล่เฉียดปลายจมูกของผมไปเพียงไม่กี่มิลลิเมตร แรงลมจากการเหวี่ยงดาบเมื่อครู่ยังคงทิ้งความรู้สึกแสบร้อนไว้ที่ข้างแก้ม ขณะที่ผมต้องทิ้งตัวลงกลิ้งหลบไปกับพื้นหินขรุขระของตรอกแคบหลังโรงประมูล รสเค็มปร่าของเหงื่อและฝุ่นละอองผสมปนเปกันในโพรงจมูก หัวใจของผมเต้นรัวระรัวเหมือนกลองศึก ทว่าภายใต้ความตื่นตระหนกนั้น สมองส่วนหน้าของผมกลับทำงานด้วยความเร็วสูงยิ่งกว่าตอนดีบักโค้ดโปรแกรมพันบรรทัดเสียอีก "หนีไม่พ้นหรอก, เจ้าหนูสำนักวิเคราะห์" เสียงทุ้มต่ำและเย็นชาดังมาจากเงามืด มือสังหารระดับสูงจากองค์กรใต้ดินสวมหน้ากากโลหะครึ่งซีก ดวงตาหลังหน้ากากคู่นั้นปรากฏประกายแสงสีฟ้าจางๆ ของศิลามานาขั้นสูง เขากำลังคุมเกมทั้งหมดไว้ในกำมือ พื้นที่รอบตัวเราถูกปิดตายด้วยอาคมเขตอาคมกักขังเวทมนตร์ระดับสาม ทำให้การใช้พลังจิตหรือคาถาโจมตีตรงๆ ของผมกลายเป็นสิ่งที่เป็นไปไม่ได้ในทางทฤษฎี ผมค่อยๆ ยันกายลุกขึ้นจากพื้น มือข้างหนึ่งซ่อนไว้ด้านหลังเพื่อสัมผัสกับถังบรรจุสารเคมีระเหยไวที่กองอยู่ใกล้ซากลังไม้เก่าๆ สภาพแวดล้อมรอบตัว... ตรอกแคบ, ผนังอิฐเก่า, ความชื้น, และท่อระบายน้ำ ทั้งหมดนี้ไม่ใช่แค่ฉากประกอบฉากธรรมดา แต่มันคือชุดข้อมูลที่ผมกำลังประมวลผลเพื่อหาทางรอด "คุณคิดว่าตัวเองคุมเกมอยู่ฝ่ายเดียวสินะครับ" ผมเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ พยายามซื้อเวลาเพื่อให้อุณหภูมิของสารเคมีในมือถึงจุดที่ต้องการ ขณะเดียวกันก็กวาดสายตามองรอยแยกบนพื้นอิฐ มือสังหารหรี่ตาลง รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากใต้หน้ากาก "เด็กน้อย... แกไม่มีมานาหลงเหลือให้ร่ายเวทป้องกันตัวแล้ว และเขตอาคมของข้าก็ตัดขาดการเชื่อมต่อกับภายนอก แกจะเอาอะไรมาสู้?" "เวทมนตร์เหรอครับ? ผมไม่เคยบอกเลยสักนิดว่าจะใช้มัน" พูดจบ ผมก็ซัดถังสารเคมีในมือเข้าใส่ท่อระบายน้ำเปิดโล่งเบื้องหน้าทันที พร้อมกับดีดนิ้วจุดประกายไฟจากเศษหินกระทบกันที่พกไว้ในกระเป๋าเสื้อ *ตูม!* ปฏิกิริยาเคมีระหว่างก๊าซมีเทนสะสมในท่อระบายน้ำกับสารระเหยไวเกิดการระเบิดขนาดย่อม แรงดันอากาศพุ่งทะยานขึ้นจากใต้พื้นดิน ส่งผลให้ฝุ่นละอองและควันหนาทึบพวยพุ่งขึ้นมาบังทัศนวิสัยของมือสังหารในเสี้ยววินาที นี่ไม่ใช่เวทมนตร์ครับ... แต่มันคือวิทยาศาสตร์พื้นฐานที่ผสานเข้ากับจิตวิทยาการเบี่ยงเบนความสนใจ ในจังหวะที่มือสังหารเสียการทรงตัวจากแรงอัดอากาศและควันไฟ ผมไม่รอช้า พุ่งตัวทะยานผ่านกลุ่มควันพร้อมกับใช้ทักษะการคำนวณวิถีการเคลื่อนไหวที่ระบบจำลองคำให้การเคยประมวลผลไว้ ร่างของผมหมุนตัวต่ำ กวาดขาเตะเข้าที่ข้อพับเข่าข้างที่บาดเจ็บของอีกฝ่ายอย่างแม่นยำ *กรอบ!* เสียงกระดูกลั่นเบาๆ พร้อมกับร่างสูงใหญ่ที่เซถลาเสียหลัก มือสังหารพยายามจะตวัดดาบสวนกลับมาด้วยความโกรธเกรี้ยว ทว่าผมได้ก้าวเข้ามาประชิดตัวในจุดอับสายตาเรียบร้อยแล้ว ตำแหน่งนี้คือจุดบอดที่ดาบยาวไม่สามารถทำมุมองศาในการฟันถึงได้พอดี ผมใช้มือซ้ายกดข้อมือที่ถืออาวุธของเขาตรึงไว้กับผนังอิฐ ขณะที่มือขวาคว้าเศษเหล็กแหลมจากซากลังไม้จ่อ1เข้าที่จุดชีพจรใต้กกหู ซึ่งเป็นจุดอ่อนทางกาย and จิตวิทยาที่เปราะบางที่สุด "เกมพลิกแล้วนะครับ... คุณมือสังหาร" ผมกระซิบข้างหูเขาด้วยน้ำเสียงสุภาพ แต่นิ่งสนิทไร้ซึ่งความหวาดกลัว ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ มือสังหารชะงักค้าง ร่างกายเกร็งแน่นก่อนจะผ่อนลมหายใจออกมาอย่างจำนนต่อหลักฐานและสถานการณ์ ทว่า ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง ก่อนที่ผมจะได้เอ่ยปากถามคำถามใดๆ เพิ่มเติม เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสบายนายก็ดังสะท้อนก้องมาจากปากตรอก พร้อมกับแสงไฟฉายวาบสว่างที่สาดส่องเข้ามา "ยับยั้งการเคลื่อนไหวทั้งหมด! กองปราบปรามเวทมนตร์มาถึงแล้ว!" เสียงกังวาน เด็ดขาด และคุ้นเคยดังขึ้น ท่ามกลางหมอกควันจางๆ ร่างระหงในชุดเครื่องแบบสารวัตรสีเข้มพร้อมตราสัญลักษณ์กองปราบปรามก้าวเข้ามาด้วยฝีเท้ามั่นคง ดวงตาคู่สวยภายใต้กรอบแว่นทรง The สรุปสถานการณ์ได้อย่างรวดเร็วในแวบเดียว สารวัตรลินินปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มมุมปากที่อ่านไม่ออก "ทำได้ไม่เลวเลยนี่ครับ คิรอส... แต่ดูเหมือนคุณจะมีคำอธิบายยาวเหยียดที่ต้องบอกฉันนะ ว่าทำไมถึงเกิดระเบิดกลางย่านการค้าแบบนี้" สารวัตรลินินเอ่ยขึ้นพลางปรายตามองซากความเสียหายรอบตัว ผมยิ้มแห้งๆ ยกมือขึ้นยอมจำนนโดยดี "สวัสดีครับสารวัตร... พอดีผมแค่กำลังสาธิตวิชาเคมีประยุกต์ให้แขกบ้านแขกเมืองดูนิดหน่อยเองครับ" ทว่า บรรยากาศรอบตัวกลับเปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน เมื่อจู่ๆ ศิลามานาที่หน้าอกของมือสังหารที่ผมจับกุมไว้กลับเปล่งแสงสีแดงฉานออกมาอย่างรุนแรง พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนระบบที่ดังขึ้นในหัวของผมด้วยความถี่สูงผิดปกติ [คำเตือนระบบ: ตรวจพบรหัสผ่านลับระดับ SSS - เงื่อนไขการปลุกบอสลับถูกกระตุ้นโดยไม่คาดคิด] พื้นดินใต้เท้าของพวกเราเริ่มสั่นสะเทือน รอยร้าวสีดำทมิฬแตกแขนงออกรากแก้วไปทั่วผนังตึก และจากเงาของสารวัตรลินินที่ทอดยาวลงบนพื้น... กลับมีเงาดำปริศนาอีกร่างหนึ่งกำลังค่อยๆ ลุกขึ้นยืนพร้อมกับรอยยิ้มแยกเขี้ยว! ขอขอบพระคุณท่านผู้อ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาและลุ้นระทึกไปกับพวกเราในตอนนี้นะครับ