ค่ำคืนแห่งการเยียวยา

“ถ้าคุณยังกดแผลแรงแบบนั้น เลือดคงไม่ได้หยุดไหล แต่คงได้ลากผมไปตายตามกันทั้งคู่แน่นอนครับ สารวัตร” เสียงราบเรียบของคิรอสดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในบ้านพักลับที่ตั้งอยู่ห่างไกลจากตัวเมือง สารวัตรลินินชะงักมือที่กำลังถือผ้าพันแผล ดวงตาสีเข้มของเธอยังคงจดจ้องอยู่ที่รอยแผลฉกรรจ์บนต้นแขนของเขา แววตาที่เคยแข็งกร้าวและดุดันในยามปฏิบัติหน้าที่บัดนี้กลับสั่นไหวอย่างปิดไม่มิด ลินินไม่ตอบโต้ เธอเพียงแค่ถอนหายใจยาว แล้วผ่อนแรงมือลงอย่างเบามือที่สุด กลิ่นอายของสมุนไพรเวทมนตร์และไอเย็นจากเตาผิงทำให้บรรยากาศภายในห้องดูเป็นส่วนตัวเกินกว่าที่จะเป็นสถานที่ทำงานของเจ้าหน้าที่กองปราบฯ “ฉันไม่ได้อยากให้คุณมาเจ็บตัวเพราะเรื่องของฉัน” ลินินเอ่ยเสียงแผ่ว สรรพนามที่ใช้เปลี่ยนไปจากยามปกติที่มักจะเว้นระยะห่าง “คดีนี้มันใหญ่เกินกว่าที่คุณจะเข้ามาเกี่ยวข้องแต่แรก คิรอส... คุณเป็นโปรแกรมเมอร์ ไม่ใช่นักสืบที่ต้องเอาชีวิตมาทิ้งไว้ในป่าแบบนี้” คิรอสสังเกตเห็นรอยสั่นที่ปลายนิ้วของเธอ เขาไม่ได้ดึงแขนกลับ แต่กลับเป็นฝ่ายเอื้อมมือไปกุมข้อมือของเธอไว้เบาๆ เพื่อหยุดความวุ่นวายนั้น “การที่ผมตัดสินใจเข้ามาในเกมนี้ ไม่ใช่เพราะคำสั่งของระบบ หรือภารกิจที่ได้รับมอบหมายหรอกนะครับลินิน แต่มันเป็นเพราะคุณ... สารวัตรที่ยอมแลกทุกอย่างเพื่อความถูกต้องในโลกที่บิดเบี้ยวใบนี้” คำพูดนั้นราวกับมีดที่กรีดเข้าไปในกำแพงน้ำแข็งที่ลินินสร้างขึ้นมานานนับปี สารวัตรสาวนิ่งอึ้ง ดวงตาของเธอสะท้อนภาพใบหน้าของชายหนุ่มที่ดูเยือกเย็นในยามวิเคราะห์คดี แต่กลับอบอุ่นอย่างประหลาดในค่ำคืนแห่งการเยียวยานี้ “คุณไม่รู้อะไรเลยเกี่ยวกับสิ่งที่ฉันแบกไว้” เธอแค่นหัวเราะขื่นๆ พลางเบือนหน้าหนีไปยังหน้าต่างที่มืดมิด “ครอบครัวของฉัน... ภารกิจที่ได้รับมอบหมายตั้งแต่วันแรกที่ก้าวเข้าสู่กองปราบฯ มันไม่ใช่แค่การจับกุมอาชญากร แต่มันคือการปกปิดความลับที่อาจจะทำลายสมดุลของเมืองนี้ทั้งเมือง ถ้าคุณรู้ความจริงว่าฉันคือใคร... คุณอาจจะไม่นั่งอยู่ตรงนี้ก็ได้” คิรอสขยับตัวเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิดจนสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากร่างกายของเธอ เขารู้ดีว่าระบบจำลองคำให้การกำลังทำงานในหัวสมอง แต่นี่ไม่ใช่เวลาที่จะใช้ตรรกะหรืออัลกอริทึมใดๆ เขาเพียงแค่ต้องการให้เธอวางความกดดันลง “งั้นลองเล่าให้ผมฟังดูไหมครับ?” คิรอสถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่หนักแน่น “ในพื้นที่ปลอดภัยแห่งนี้ ในฐานะของ ‘คิรอส’ ไม่ใช่ ‘สารวัตรกับผู้ช่วย’... ลองให้ผมได้รับรู้ความเจ็บปวดที่คุณแบกไว้คนเดียวมาตลอดสิบปีดูสักครั้ง” ลินินนิ่งไปนาน ราวกับกำลังชั่งใจระหว่างการเก็บงำความลับกับความปรารถนาลึกๆ ที่อยากจะมีใครสักคนมาช่วยรับฟัง ก่อนจะตัดสินใจเปิดเผยเรื่องราวที่ไม่มีใครเคยล่วงรู้ เธอกล่าวถึงความผิดพลาดในอดีตที่ฝังใจ การทรยศของคนในสายเลือด และภาระที่เธอต้องแบกไว้ในฐานะตัวหมากตัวสุดท้ายขององค์กรเวทมนตร์ลับ คิรอสนั่งฟังอย่างตั้งใจ โดยมีระบบในหัวคอยวิเคราะห์และแยกแยะความจริงกับความรู้สึกที่ปนเปกันอยู่ เขามองเห็นลินินในมุมที่เปราะบางที่สุด—ไม่ใช่ในฐานะสารวัตรผู้เก่งกาจ แต่เป็นผู้หญิงคนหนึ่งที่โหยหาความไว้วางใจ ทว่า ในขณะที่ความเงียบงันเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความเข้าใจอันลึกซึ้ง เสียงสัญญาณเตือนจากอุปกรณ์สื่อสารของคิรอสก็ดังขึ้นทำลายบรรยากาศจนสิ้น *ติ๊ง!* [ภารกิจระดับ SSS: ‘จุดหักเหแห่งชะตากรรม’ เริ่มต้นขึ้นแล้ว] [เงื่อนไข: ท่านได้รับข้อมูลลับสุดยอดที่ไม่ควรเปิดเผยแก่บุคคลภายนอก] [คำเตือน: บอสลับระดับตำนานที่ถูกผนึกไว้ในอดีตของสารวัตรลินิน ได้ตื่นขึ้นจากการหลับใหลและกำลังมุ่งหน้ามายังพิกัดนี้] คิรอสเบิกตากว้าง เขาสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนที่พื้นบ้านพัก แรงกดดันมหาศาลจากพลังเวทที่อยู่นอกเหนือการควบคุมถาโถมเข้ามาจนหน้าต่างกระจกเริ่มแตกร้าว ลินินชักปืนออกมาอย่างรวดเร็ว สีหน้าของเธอเปลี่ยนจากความอ่อนโยนเป็นความตื่นตระหนกที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน “คิรอส... หนีไป!” ลินินตะโกนสุดเสียงขณะที่ผนังห้องพังทลายลงด้วยพลังเวทสีดำทมิฬ ชายร่างสูงใหญ่ในชุดคลุมสีเทาเดินก้าวผ่านซากปรักหักพังเข้ามา แววตาของเขาเย็นชาไร้ความรู้สึก และทันทีที่เขาสบตากับลินิน เขาก็แสยะยิ้มที่ดูราวกับปีศาจ “ในที่สุด... ข้าก็หาเจ้าเจอจนได้ ท่านสารวัตรน้อย... ถึงเวลาที่เจ้าต้องชดใช้หนี้เลือดแทนคนทั้งตระกูลแล้ว” ขอบพระคุณท่านผู้อ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาและลุ้นระทึกไปกับพวกเราในตอนนี้ด้วยนะครับ - แฟ้มคดีลับ007