เมืองที่ถูกลืม

กลิ่นสนิมเหล็กและกลิ่นอายความตายที่หมักหมมมานานนับทศวรรษ คือสิ่งแรกที่ต้อนรับผู้มาเยือน ณ ชายขอบของ "เขตแดนต้องห้าม" ดินแดนที่ถูกลบออกจากแผนที่ของหอคอยอย่างไร้ร่องรอย เร็นกวาดสายตาผ่านหน้าจอโฮโลแกรมสีแดงฉานที่กระพริบเตือนด้วยอัตราความหน่วงสูง ระบบบิดเบี้ยวของที่นี่กำลังพยายามกัดกร่อนพลังงานมานาในร่างของเขาให้เสื่อมสลาย แต่ทว่า... ทันทีที่เขากระดิกนิ้วเบาๆ สมการการล้างบางระดับพระกาฬก็ถูกป้อนเข้าไปในระบบทันที ความกดดันทั้งหมดพลันมลายหายไปราวกับไม่เคยมีอยู่จริง "ข้อมูลในแผนที่เก่าบอกว่า จุดนี้เคยเป็นศูนย์วิจัยลับของสมาคมฮันเตอร์ก่อนที่มันจะถูกกลบฝัง..." เอลาร่าเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเธอราบเรียบแต่แฝงไว้ด้วยความระแวดระวัง มือเรียวของเธอกำด้ามปืนพกพลังงานสูงแน่น ดวงตาคู่สวยกวาดมองซากปรักหักพังของอาคารคอนกรีตเสริมเหล็กที่ถูกเถาวัลย์สีดำทมิฬปกคลุม ร่องรอยการต่อสู้เมื่ออดีตยังคงหลงเหลือเป็นรอยแผลเป็นบนพื้นผิวโลก บ่งบอกถึงความโหดร้ายที่ถูกปกปิดไว้ภายใต้ความเงียบงัน เร็นไม่ตอบในทันที เขาก้าวเท้าเดินไปข้างหน้าอย่างมั่นคง รองเท้าบูทหนังส่งเสียงกระทบกับเศษซากอิฐปูนดังสะท้อนก้องในความเงียบ ดวงตาคู่สีนิลภายใต้ความเยชาชาคู่นั้นกวาดมองลึกลงไปในความมืดเบื้องหน้า เขารู้ดีว่าการเดินทางมายัง "เมืองที่ถูกลืม" แห่งนี้ ไม่ใช่แค่การตามหาความจริงเบื้องหลังการตายของเพื่อนร่วมทีมเท่านั้น แต่มันคือการขุดรากถอนโคนระบบเน่าเฟะที่คอยชักใยชีวิตของฮันเตอร์ทุกคนราวกับเป็นหุ่นเชิด "ระวังตัวด้วย เอลาร่า..." เร็นเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ ดวงตาหรี่ลงเล็กน้อยเมื่อสัมผัสได้ถึงคลื่นพลังงานแปลกปลอมที่กำลังพุ่งตรงมายังทิศทางนี้ "พวกมันมารับเราแล้วล่ะครับ" สิ้นคำพูดของเร็น พื้นดินเบื้องหน้าก็เกิดการสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ฝุ่นควันตลบอบอวลพร้อมกับเสียงคำรามกึกก้องที่สั่นประสาท สิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์รูปร่างบิดเบี้ยว ดวงตาสสีแดงฉานนับสิบคู่โผล่พ้นจากความมืด มันคือ "ฮันเตอร์ระดับสูง" ที่ถูกระบบกลืนกินจนกลายเป็นสัตว์ประหลาดไร้จิตสำนึก พวกมันพุ่งเข้าใส่ทั้งสองคนด้วยความเร็วเหนือมนุษย์ ทว่า เร็นกลับไม่มีท่าทีตื่นตระหนกแม้แต่น้อย มุมปากของชายหนุ่มยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความเย่อหยิ่งและอำนาจเบ็ดเสร็จ "ช่างน่าสมเพชเสียจริง... คิดจะใช้ซากเดนพวกนี้มาหยุดฉันงั้นหรือ?" เร็นดีดนิ้วดังเป๊าะ! คลื่นกระแทกสีครามระเบิดออกรอบตัวเขากวาดล้างร่างของสัตว์ประหลาดเหล่านั้นให้สลายกลายเป็นละอองแสงในพริบตาเดียว ความเงียบสงบกลับคืนสู่พื้นที่อีกครั้ง ทิ้งไว้เพียงความตกตะลึงที่ฉายชัดอยู่บนใบหน้าของเอลาร่า แม้เธอจะรู้ดีว่าเร็นแข็งแกร่งเพียงใด แต่ความเด็ดขาดและรวดเร็วระดับนี้ก็ยังคงทำให้หัวใจของเธอเต้นระส่ำไม่เป็นจังหวะ "ไปกันต่อเถอะครับ" เร็นหันกลับมามองคู่คิดของตน แววตาที่เยชาชาเมื่อครู่ผ่อนคลายลงเล็กน้อย ยื่นมือหนาออกไปตรงหน้าเพื่อนำทางเธอเดินลึกเข้าไปในใจกลางเมืองที่ถูกลืม ความลับที่ถูกฝังกลบกำลังจะถูกขุดคุ้ย และไม่มีอำนาจใดในหอคอยแห่งนี้ที่จะหยุดยั้งพวกเขาได้อีกต่อไป ทว่า... ในวินาทีที่ก้าวผ่านประตูเหล็กกล้าบานใหญ่เข้าสู่โถงกลางของศูนย์วิจัยร้าง เสียงสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานก็ดังขึ้นพร้อมกันทั่วทั้งบริเวณ หน้าจอโฮโลแกรมตรงหน้าไม่ได้แสดงรหัสข้อผิดพลาดของระบบอีกต่อไป แต่ปรากฏภาพใบหน้าของบุคคลที่พวกเขาไม่คาดคิดว่าจะได้พบที่นี่ พร้อมกับข้อความเสียงทุ้มต่ำที่ส่งตรงมาจากเบื้องบน— *"ยินดีต้อนรับสู่จุดจบของพวกแก... เร็น และ... ทายาทคนสุดท้ายของตระกูลเอลาร่า"* ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามและร่วมเป็นกำลังใจให้ "โอเวอร์ลอร์ดซีโร่" เสมอมานะครับ!