การฝึกฝนที่เดิมพันด้วยชีวิต

"แกคิดจริงๆ หรือว่าหมากตัวกระจ้อยร่อยอย่างพวกแก จะเดินมาถึงกระดานสุดท้ายได้ด้วยตัวเอง?" เสียงหัวเราะเยือกเย็นดังสะท้อนก้องผ่านลำโพงไร้สาย บิดเบือนคลื่นความถี่จนกลายเป็นเสียงคำรามต่ำๆ ที่บาดแก้วหู หน้าจอโฮโลแกรมสีเลือดสาดส่องกระทบใบหน้าคมคายของเร็น เผยให้เห็นดวงตาคู่คมที่ไม่ได้ฉายแววหวาดกลัวแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม มันกลับทอประกายความเยียบเย็นเสียยิ่งกว่าน้ำแข็งขั้วโลก เอลาร่าก้าวเข้ามาขนาบข้าง มือเรียวบางเอื้อมมากุมด้ามปืนพกพลังงานสูงที่เหน็บอยู่ข้างเอวโดยสัญชาตญาณ นัยน์ตาของเธอดุจดั่งคมมีดที่พร้อมจะกรีดเฉือนทุกชีวิตที่กล้าขวางทาง สายตาของเธอกวาดมองไปรอบโถงวิจัยที่บัดนี้ถูกปิดตายด้วยม่านพลังงานสีฟ้าเข้ม "เสียงนี้... ผู้อำนวยการลุค" เอลาร่ากระซิบลอดไรฟัน น้ำเสียงสั่นเครือด้วยแรงแค้นที่ถูกกดทับมาเนิ่นนาน "ไอ้สารเลวที่สั่งกวาดล้างตระกูลของฉันเมื่อสิบปีก่อน" เร็นยกมือขึ้นแตะไหล่บางของหญิงสาวเบาๆ สัมผัสอุ่นจากฝ่ามือของเขาช่วยดึงสติให้เธอกลับคืนมา ความนิ่งสงบของชายหนุ่มคือเกราะคุ้มกันชั้นดีในยามที่พายุคลั่งกำลังโหมกระหน่ำ "ใจเย็นๆ เอลาร่า... หมากตัวนี้ไม่ได้มาเพื่อต้อนรับเรา แต่มันกำลังมาเป็นบันไดให้เราเหยียบขึ้นไปต่างหาก" เร็นกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าทรงพลังจนน่าประหลาด พริบตาถัดมา พื้นเบื้องหน้าของพวกเขาก็สั่นสะเทือนเลื่อนลั่น เสียงโลหะบด ขยี้กันดังสนั่นหวั่นไหว ประตูนิรภัยหนาเตอะนับสิบบานรอบโถงกลางค่อยๆ เลื่อนเปิดออก พร้อมกับร่างเงาสีดำทมิฬนับร้อยที่ก้าวออกมาจากความมืดมิด พวกมันคือ 'ซินดิเคท โกเลม'—จักรกลสังหารรุ่นทดลองที่ถูกตั้งโปรแกรมให้ไม่มีวันรู้จักความเจ็บปวดและไม่มีวันหยุดพักจนกว่าเป้าหมายจะแหลกสลายกลายเป็นจุล "ระวังตัวด้วย!" เอลาร่าตะโกนลั่น พร้อมกับเหนี่ยวไกกระหน่ำกระสุนพลาสมาเข้าใส่ร่างของโกเลมตัวแรกที่พุ่งเข้ามา แสงสีฟ้าเจิดจ้าสว่างวาบไปทั่วห้องตามด้วยเสียงระเบิดสนั่นหวั่นไหว ทว่า จำนวนของพวกมันมีมากเกินไป โกเลมพังทลายลงตัวหนึ่ง แต่กลับมีเพิ่มขึ้นมาอีกสาม ตัวแล้วตัวเล่าที่ดาหน้าเข้ามาประชิด เร็นกวาดสายตาประเมินสถานการณ์ด้วยสมองที่ทำงานด้วยความเร็วสูงยิ่งกว่าซูเปอร์คอมพิวเตอร์ ระบบแจ้งเตือนสีแดงฉานกระพริบถี่รัวอยู่ในห้วงความคิดของเขา [คำเตือน: พลังงานในร่างกายลดลงต่ำกว่า 15%] [คำเตือน: สกิลป้องกันทั้งหมดถูกบล็อกโดยผู้ดูแลระบบระดับสูง] [โอกาสรอดชีวิต: 0.01%] เสียงแจ้งเตือนไร้สาระพวกนั้นดังขึ้นอีกครั้ง เร็นแค่นหัวเราะในลำคออย่างดูแคลน ระบบงี่เง่าพยายามจะบีบให้เขายอมแพ้มาโดยตลอดตั้งแต่ก้าวแรกที่เหยียบย่างเข้ามาในโลกใบนี้ แต่มันไม่เคยเข้าใจเลยว่า... สำหรับฮันเตอร์ที่ไต่เต้ามาจากจุดต่ำสุดอย่างเขา 'ความสิ้นหวัง' ไม่เคยมีอยู่ในพจนานุกรม "แกคิดว่าระบบเศษเหล็กของแกจะควบคุมฉันได้ตลอดไปงั้นเหรอ ลุค?" เร็นพึมพำเบาๆ ดวงตาคมกริบเปลี่ยนเป็นสีทองอร่ามเรืองรอง เขาสูดหายใจเข้าลึก ปล่อยให้พลังงานดิบมหาศาลที่ถูกกักเก็บไว้ในส่วนลึกสุดของวิญญาณไหลทะลักเข้าสู่กระแสเลือด ทุกเส้นประสาททั่วร่างกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดราวกับถูกไฟแผดเผา แต่นี่คือวินาทีที่เขาเฝ้ารอมานาน การปลดล็อก 'สกิลสุดท้าย' ที่ซ่อนอยู่หลังกำแพงขีดจำกัดของมนุษย์! [ตรวจพบการละเมิดกฎของระบบ...] [กำลังทำการรีบูต... 10%... 50%... 90%...] [ข้อผิดพลาด! ไม่สามารถควบคุมเป้าหมายได้! ปลดล็อกสกิลระดับตำนาน: 'Absolute Override' (อำนาจเหนือระบบสมบูรณ์)] บูมมมม! คลื่นกระแทกสีทองมรกตระเบิดออกรอบตัวเร็นอย่างรุนแรง พัดพาร่างของโกเลมเหล็กกล้านับสิบกระเด็นกระดอนราวกับเศษกระดาษ แรงกดดันมหาศาลแผ่ขยายปกคลุมไปทั่วทั้งศูนย์วิจัย จนแม้แต่ระบบรักษาความปลอดภัยอัตโนมัติยังต้องส่งเสียงร้องเตือนด้วยความหวาดผวา หน้าจอโฮโลแกรมทั่วห้องเปลี่ยนเป็นสีทองอร่ามพร้อมกับข้อความที่สลักด้วยตัวอักษรเพลิง [สิทธิ์การควบคุมทั้งหมดถูกโอนย้ายไปยัง: เร็น] [ยินดีต้อนรับท่านประธานสูงสุด... คำสั่งของท่านคือประกาศิต] เอลาร่าเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง เธอมองแผ่นหลังกว้างของชายหนุ่มที่ยืนตระหง่านท่ามกลางพายุพลังงาน ออร่าที่แผ่ออกมาจากตัวเร็นในตอนนี้ช่างน่าเกรงขามและทรงอำนาจเสียจนเธอแทบจะหยุดหายใจ เขากลายเป็นผู้ควบคุมกฎเกณฑ์เสียเอง ไม่ใช่ผู้ถูกล่าอีกต่อไปแล้ว เร็นก้าวเท้าไปข้างหน้าอย่างช้าๆ ทุกย่างก้าวที่เขาก้าวผ่าน พื้นผิวคอนกรีตใต้ฝ่าเท้าแตกละเอียดเป็นจุล เขาสบตากับภาพโฮโลแกรมของผู้อำนวยการลุคที่บัดนี้กำลังแสดงสีหน้าบิดเบี้ยวด้วยความตื่นตระหนกอย่างเห็นได้ชัด "แก... แกทำอะไรกับระบบศูนย์วิจัยวะ?!" เสียงของลุคตะโกนลั่นผ่านลำโพงด้วยความสั่นเครือ ความเย่อหยิ่งทระนงก่อนหน้านี้มลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความหวาดกลัวที่เกาะกุมหัวใจ เร็นยกย่องมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มเย้ยหยันอันเป็นเอกลักษณ์ ดวงตาสสีทองคู่นั้นจดจ้องตรงไปยังกล้องวงจรปิดราวกับกำลังมองทะลุไปถึงตัวจริงของอีกฝ่าย "ก็แค่... สอนให้แกได้รู้ว่า..." เร็นเว้นจังหวะเล็กน้อย น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงเสน่ห์เอื้อnเอ่ยออกมาอย่างชัดถ้อยชัดคำเพื่อเชือดเฉือนหัวใจศัตรูให้แหลกสละ "บนโลกใบนี้ ไม่มีระบบไหนที่ใหญ่เกินกว่ามือของฉันจะบดขยี้หรอกนะ" ทว่า ในวินาทีที่เร็นกำลังจะยื่นมือออกไปเพื่อกดปุ่มปิดตายระบบทั้งหมดของศูนย์วิจัย ร่างเงาสีขาวบริสุทธิ์ก็ปรากฏขึ้นเบื้องหน้าพวกเขาอย่างกะทันหันราวกับภูตผี ไร้ซึ่งเสียงฝีเท้า ไร้ซึ่งการแจ้งเตือนจากระบบใดๆ ทั้งสิ้น! ร่างนั้นสวมชุดคลุมยาวสีขาวสนิท ใบหน้าถูกปกปิดด้วยหน้ากากโลหะรูปปีศาจยิ้ม และก่อนที่เร็นจะทันได้ตั้งตัว ปลายดาบเล่มเรียวคมกริบก็จ่อเข้าที่ลำคอของเอลาร่าอย่างรวดเร็วปานสายฟ้าแลบ "อย่าขยับ... ฮันเตอร์เร็น" น้ำเสียงหวานใสแต่เยือกเย็นจนกระดูกสันหลังวาบสะท้านดังขึ้นจากหลังหน้ากากนั้น "ถ้าไม่อยากให้ผู้หญิงคนนี้กลายเป็นศพ... จงส่งรหัสผ่านทั้งหมดมาให้ฉันซะดีๆ" เร็นชะงักค้าง ดวงตาหรี่แคบลงอย่างอันตราย เมื่อกลิ่นอายที่คุ้นเคยอย่างประหลาดลอยโชيมาแตะจมูก—กลิ่นอายของคนจากองค์กรที่เขาคิดว่ากวาดล้างไปหมดสิ้นแล้วเมื่อสามปีก่อน! --- ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ โอเวอร์ลอร์ดซีโร่สัญญาว่าจะไม่หยุดพัฒนาความสะใจนี้เพื่อพวกท่านครับ