ป้อมปราการแห่งความกลัว

เสียงคำรามกึกก้องของบาเรียเวทมนตร์ระดับตำนานไม่ได้ทำให้เร็นต้องกะพริบตาแม้แต่น้อย ปลายนิ้วเรียวยาวของเขาเคาะเบาๆ ลงบนหน้าจออินเทอร์เฟซสีฟ้าเข้มที่ลอยคว้างกลางอากาศ ดวงตาคู่คมกวาดมองตัวเลขพลังงานที่กำลังลดฮวบลงของฝ่ายตรงข้ามด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบ ป้อมปราการหินแกรนิตสีดำสนิทเบื้องหน้า ซึ่งพวกสมาคมฮันเตอร์ภาคพื้นทวีปโอ้อวดนักหนาว่าไม่มีวันถูกเจาะทะลวงได้ บัดนี้กำลังสั่นสะเทือนรากับแผ่นดินไหวจากแรงกดดันของโค้ดโปรแกรมที่ถูกเขียนขึ้นใหม่โดยน้ำมือของเขาเอง "ระบบรักษาความปลอดภัยของพวกมันกระจอกกว่าที่ฉันคิดไว้นะครับ เอลาร่า" เร็นเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความตื่นตระหนก ท่ามกลางห้วงอากาศที่เต็มไปด้วยเศษฝุ่นละอองจากแรงระเบิด ด้านข้างของเขาคือเอลาร่า อดีตเจ้าหน้าที่ระดับสูงที่แปรพักตร์ ดวงตาสีมรกตของเธอกวาดมองผ่านกล้องเล็งปืนไรเฟิลเวทมนตร์ ปลายนิ้วเรียวขาวกุมด้ามปืนแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาว เธอกลืนน้ำลายลงคออึดใหญ่เพื่อขับไล่ความตึงเครียดที่เกาะกุมหัวใจ แต่กระนั้นริมฝีปากบางก็ยังแย้มยิ้มออกมาได้ในยามที่เหลือบมองเสแสร้งความมั่นใจของชายหนุ่มข้างกาย "อย่าประมาทไปค่ะ... เอ่อ... หมายถึง อย่าประมาทไปนะครับเร็น" เอลาร่าเผลอหลุดคำพูดตามความคุ้นเคยเดิมออกมาชั่วขณะ ก่อนจะรีบปรับน้ำเสียงให้เป็นทางการเมื่อเห็นสายตาเชิงหยอกล้อที่เร็นส่งมา "ข้างในนั้นมี 'ผู้บัญชาการเซบาสเตียน' รออยู่ เขาคือนักเวทสายควบคุมมิติที่ฆ่าคนในหน่วยของฉันเมื่อสามปีก่อน ป้อมปราการนี้ถูกออกแบบมาเพื่อดักจับพวกเราโดยเฉพาะ" เร็นแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นเย็นเยียบจนอุณหภูมิรอบตัวลดฮวบลงทันที "คนตายไปแล้วไม่มีวันฟื้นขึ้นมาหรอกนะครับเอลาร่า แต่คนที่ยังหายใจอยู่... วันนี้พวกเขาจะได้รู้ซึ้งถึงความหมายของการมีชีวิตอยู่แต่เหมือนตกนรกทั้งเป็น" พริบตาถัดมา เร็นก็กดปุ่ม Enter บนหน้าจอโฮโลแกรมสีแดงฉาน รหัสคำสั่งนับล้านบรรทัดไหลทะลักออกมาราวกับสายน้ำวนแห่งความตาย บาเรียเวทมนตร์ที่ปกป้องป้อมปราการเกิดรอยร้าวขนาดมหึมา เสียงกระจกแตกละเอียดดังสนั่นหวั่นไหวสะท้อนก้องไปทั่วหุบเขามืดมิด แรงระเบิดจากการOverloadของระบบสะท้อนกลับไปยังศูนย์บัญชาการภายใน ส่งผลให้เหล่าทหารยامและฮันเตอร์ระดับสูงที่ประจำการอยู่ด้านในต่างพากันกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด เมื่อโค้ดคำสั่งย้อนกลับไปทำลายระบบประสาทของพวกเขาเองโดยตรง ประตูเหล็กกล้าหนาสามเมตรที่สร้างด้วยแร่ไททาเนียมผสมมานาถูกพังทลายลงในพริบตา ฝุ่นควันตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ เร็นก้าวเดินผ่านซากปรักหักพังเข้าไปด้วยฝีเท้าที่มั่นคงและเชื่องช้า ราวกับพญายมที่กำลังเดินตรวจตราดินแดนแห่งความตาย รองเท้าคอมแบทกระทบกับพื้นหินกรวดเกิดเสียงก้องกังวานน่าสะพรึงกลัว "ใครวะ! ใครกล้าบุกรุกเข้ามา!" เสียงตะโกนด้วยความตื่นตระหนกดังมาจากปลายทางเดินมืดมิด เซบาสเตียน ผู้บัญชาการสูงสุดแห่งเขตปกครองพิเศษก้าวถอยหลังด้วยใบหน้าที่ซีดเผือด ดวงตาเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัวเมื่อเห็นร่างของชายหนุ่มผู้สวมเสื้อโค้ดสีดำสนิทเดินทะลุผ่านม่านควันเข้ามา ชุดเกราะเวทมนตร์ราคาแพงลิบลิ่วของบรรดาลูกน้องนอนเกลื่อนกลาดไร้ลมหายใจอยู่เบื้องหลัง โดยที่ยังไม่ทันได้ชักอาวุธออกมาตอบโต้ด้วยซ้ำ "แก... แกคือไอ้ฮันเตอร์ไร้ระดับที่สมาคมต้องการตัวมากที่สุด เร็น!" เซบาสเตียนกัดฟันกรอด ฝ่ามือที่สั่นเทากำคทาเวทมนตร์แน่นจนสั่นระริก พลังมานาสีม่วงเข้มถูกรีดเค้นออกมาจนเกิดประจุไฟฟ้าสถิตรอบตัว "แกคิดว่าทำลายบาเรียเข้ามาได้แล้วจะรอดออกไปได้งั้นเหรอ? ที่นี่คือกับดัก! แกกำลังเดินเข้าสู่สุสานของตัวเอง!" เร็นหยุดเดิน ห่างจากเซบาสเตียนเพียงแค่สิบก้าว ดวงตาสีดำสนิทคู่นั้นว่างเปล่าไร้ซึ่งก้นบึ้งของอารมณ์ เขาเอียงคอมองชายวัยกลางคนผู้มีอำนาจล้นฟ้าด้วยสายตาราวกับกำลังมองดูแมลงตัวหนึ่งที่กำลังดิ้นรนอย่างไร้ค่า "กับดักเหรอครับ?" เร็นเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล แต่กลับแฝงไปด้วยแรงกดดันมหาศาลจนเซบาสเตียนรู้สึกหายใจไม่ออก "คุณกำลังพูดถึงระบบรักษาความปลอดภัยที่ผมเป็นคนเขียนโครงสร้างขึ้นมาเมื่อห้าปีก่อนน่ะเหรอครับ... เซบาสเตียน" คำพูดนั้นราวกับสายฟ้าฟาดผ่าลงกลางใจของเซบาสเตียน ใบหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นสีขาวซีดราดกระดาษ ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตะลึงสุดขีด "ทะ... แกพูดบ้าอะไร! ระบบนี้สร้างโดยสถาบันวิจัยเวทมนตร์หลวงต่างหาก! แกเป็นแค่ฮันเตอร์ไร้ระดับ จะไปรู้เรื่องโค้ดระดับสูงพวกนี้ได้ยังไง!" เร็นไม่ตอบคำถามนั้น เขาเพียงแค่ยกมือซ้ายขึ้นมา แตะเบาๆ ที่แหวนเงินเรียบง่ายบนนิ้วนาง *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนใสๆ ดังขึ้นในอากาศ ทว่ามันกลับเป็นเสียงมรณะสำหรับทุกคนในห้องโถง หน้าจอโฮโลแกรมสีทองนับร้อยปรากฏขึ้นรอบตัวเซบาสเตียน ทุกจอแสดงข้อมูลลับสุดยอดของสมาคม ทั้งบัญชีลับ เส้นทางการค้ามนุษย์ และหลักฐานการสังหารหมู่ฮันเตอร์ผู้บริสุทธิ์เพื่อปกปิดความเน่าเฟะของพวกมันเอง ข้อมูลทั้งหมดกำลังถูกอัปโหลดไปยังเครือข่ายสาธารณะทั่วโลกแบบเรียลไทม์ "แกมันปีศาจ... แกมันไม่ใช่คน!" เซบาสเตียนกรีดร้องด้วยความสิ้นหวัง เขายกคทาขึ้นหมายจะร่ายเวทมนตร์ขั้นสูงสุดเพื่อสังหารเร็นให้สิ้นซากในคราเดียว ทว่า... ก่อนที่ปลายคทาจะทันได้เปล่งแสง เอลาร่าก็ปรากฏตัวขึ้นด้านหลังของเซบาสเตียนราวกับภูตผี ปลายกระบอกปืนไรเฟิลจ่อเข้าที่ท้ายทอยของเขาอย่างแม่นยำ พร้อมกับรอยยิ้มเยือกเย็นที่ปรากฏขึ้นที่มุมปากของเธอ "สามปีที่ฉันรอคอยวันนี้... นายควรจะขอบคุณเร็นเขานะครับ... ที่ทำให้ฉันได้มีโอกาสทวงคืนความยุติธรรมด้วยมือตัวเอง" เซบาสเตียนตัวแข็งทื่อ เหงื่อกาฬไหลโทรมกาย เขาไม่อาจขยับเขยื้อnร่างกายได้แม้แต่น้อยเนื่องจากแรงกดดันจากมานาของเร็นที่ตรึงร่างเขาไว้กับที่ ดวงตากวาดมองหน้าจอโฮโลแกรมที่ตัวเลขการอัปโหลดพุ่งถึง 99% อย่างรวดเร็ว ทว่า ในวินาทีที่นิ้วเรียวของเอลาร่ากำลังจะเหนี่ยวไกเพื่อปิดบัญชีแค้น เสียงแจ้งเตือนปริศนาก็ดังขึ้นแทรกกลางความเงียบงัน *ติ๊ง-พ่อง!* หน้าจอโฮโลแกรมทั้งหมดในห้องโถงเปลี่ยนเป็นสีดำสนิทในเสี้ยววินาที ก่อนที่ข้อความสีเลือดขนาดใหญ่จะปรากฏขึ้นกลางอากาศ พร้อมกับเสียงหัวเราะทุ้มต่ำและเย็นยะเยือกที่ดังสะท้อนมาจากลำโพงฉุกเฉินที่ถูกปิดตายไปแล้ว *“ยินดีด้วยนะ... เร็น เด็กน้อยผู้หลงทาง นายคิดจริงๆ เหรอว่า ‘ระบบ’ ที่นายพยายามทำลาย มันมีแค่สอกำแพงโง่ๆ นี้เท่านั้น?”* เร็นขมวดคิ้วแน่นเป็นครั้งแรก ดวงตาคู่คมหรี่ลงอย่างใช้ความคิด ขณะที่เอลาร่าชะงักมือที่กำลังจะเหนี่ยวไก พื้นห้องโถงใต้เท้าของพวกเขาเริ่มสั่นสะเทือนอีกครั้ง แต่มันไม่ใช่แรงระเบิดจากภายนอก... แต่มันคือเสียงเครื่องยนต์ขนาดมหึมาที่กำลังทำงานอยู่ใต้พื้นดินลึกลงไปนับพันเมตร และในวินาทีต่อมา ประตูห้องลับด้านหลังบัลลังก์ก็เลื่อนเปิดออกช้าๆ เผยให้เห็นร่างของบุคคลที่เร็นคิดว่าตายไปแล้วเมื่อห้าปีก่อนกำลังก้าวออกมาพร้อมรอยยิ้มพิฆาต ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ โอเวอร์ลอร์ดซีโร่สัญญาว่าจะไม่หยุดพัฒนาความสะใจนี้เพื่อพวกท่านครับ