ดาบที่ไร้ความปราณี

เสียงคำรามต่ำในลำคอของ "อาร์콘" หัวหน้ากองพลเงาทมิฬดังสนั่นก้องห้องโถงใต้ดิน ชั้นที่ 40 ของดันเจี้ยนระดับหายนะ เศษซากหินปูนและฝุ่นควันจากการระเบิดของเวทมนตร์ยังคงลอยเค្វ้งคว้างอยู่ในอากาศ ท่ามกลางกลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งจนน่าสะอิดสะเอียน เบื้องหน้าของเร็นคือร่างที่สะินสะเอือนของสมาชิกกิลด์แนวหน้าที่นอนจมกองเลือดอยู่หลายชีวิต ลมหายใจของพวกเขาแผ่วเบาราวกับเปลวเทียนต้องลมพายุ ระบบบิดเบี้ยวของหอคอยยังคงส่งเสียงแจ้งเตือนไร้หัวใจ *[ตรวจพบผู้เล่นใกล้เสียชีวิต 0.03%... กำลังเตรียมลบข้อมูลออกจากระบบ]* "แกไม่มีทางรอดไปได้หรอก เร็น!" อาร์콘แผדเสียงหัวเราะเยาะหยัน ดาบยักษ์เคลือบออร่าสีดำทมิฬในมือสั่นระริกด้วยความกระหายเลือด "แกคิดว่าการปลดล็อกสมการบ้าบออะไรนั่น จะทำให้แกต่อกรกับพวกเราได้หรือไง? แกก็แค่ฮันเตอร์ไร้ระดับที่โชคดีรอดมาได้จากการตายของเพื่อนร่วมทีมเท่านั้น!" เร็นไม่ได้กล่าวตอบโต้ใดๆ ใบหน้าของเขาเรียบเฉย เย็นชาดั่งน้ำแข็งขั้วโลก ดวงตาคมกริบสะท้อนแสงสีฟ้าครามของอินเทอร์เฟซระบบที่ถูกเขาแฮกจนปั่นป่วน ความทรงจำสีเลือดเมื่อครั้งอดีต—ภาพเพื่อนร่วมทีมที่ต้องสังเวยให้แก่ความไร้ความปราณีของระบบนี้—ไหลวนกลับเข้ามาในหัว แต่มันไม่ได้ทำให้เขาอ่อนแอลง ตรงกันข้าม... มันคือเชื้อเพลิงชั้นดีที่แผดเผาความโกรธเกรี้ยวให้กลายเป็นพลังงานอันบริสุทธิ์ ข้างกายเขา เอลาร่าสะบัดมีดสั้นเคลือบพิษในมือ กลิ่นอายสังหารแผ่ซ่านออกจากร่างเพรียวบางของเธออย่างชัดเจน ดวงตาสีไวน์แดงจ้องมองอาร์콘ราวกับต้องการฉีกร่างอีกฝ่ายเป็นชิ้นๆ "ปากดีให้มันได้ตลอดรอดฝั่งเถอะนะ อาร์콘" เอลาร่าเอ่ยด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นและราบเรียบ แต่แฝงไปด้วยจิตสังหารที่ทำให้อุณหภูมิรอบตัวลดฮวบลงทันที "คนที่ควรกลัว... ไม่ใช่พวกเราหรอก" "สามหาว!" อาร์콘คำรามลั่น พุ่งทะยานเข้าหาด้วยความเร็วสูงราวกับพายุเฮอร์ริเคน ดาบยักษ์ฟาดฟันลงมาหมายผ่าร่างของเร็นให้เป็นสองท่อน แรงกดดันมหาศาลทำให้พื้นหินแกรนิตใต้ฝ่าเท้าแตกร้าวเป็นวงกว้าง ทว่า เร็นกลับยืนนิ่งสนิทราวกับภูเขาผา ไม่แม้แต่จะกะพริบตา เสี้ยววินาทีที่คมดาบกำลังจะปะทะเข้ากับร่าง... *[ติ๊ง! ตรวจพบคำสั่งข้ามขีดจำกัด: ระบบลบล้างกฎฟิสิกส์ทำงาน]* ดวงตาของเร็นเปล่งประกายแสงสีทองวาบขึ้นมาครั้งหนึ่ง รอบตัวของเขาก่อเกิดสนามพลังงานสีดำสนิทที่บิดเบี้ยวห้วงมิติ อาร์콘ที่พุ่งเข้ามาด้วยความมั่นใจถึงกับเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง เมื่อจู่ๆ ร่างของเขาก็ถูกตรึงไว้กลางอากาศ ราวกับมีมือที่มองไม่เห็นนับร้อยมากระชากวิญญาณเอาไว้ "วะ... อะไรกันเนี่ย!? วิชาอะไรวะ!" อาร์콘ตะโกนลั่นด้วยความตื่นตระหนก เส้นเลือดที่ขมับปูดโปน ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความหวาดกลัวที่เพิ่งเคยสัมผัสเป็นครั้งแรก "แกพูดถูกอย่างหนึ่ง อาร์콘..." เร็นก้าวเท้าเดินเข้าไปหาช้าๆ น้ำเสียงของเขาต่ำทุ้มแต่ก้องกังวานบาดลึกถึงขั้วหัวใจ "ฉันมันก็แค่ฮันเตอร์ไร้ระดับ... แต่เป็นฮันเตอร์ที่จะมาล้างบางพวกแกให้สิ้นซากต่างหาก" *เปรี้ยงงงงง!* เร็นสะบัดมือเพียงครั้งเดียว คลื่นพลังงานความกดดันระดับมหาศาลซัดกระหน่ำใส่อาร์콘จนร่างลอยกระเด็นกระแทกเข้ากับผนังหินอย่างรุนแรง เสียงกระดูกหักดังกรอบแกรบสนั่นหวั่นไหว เลือดสีแดงฉานพุ่งทะลักออกจากปากของหัวหน้ากองพลเงาทมิฬทันที เขาร่วงลงมากองกับพื้นอย่างไร้เรี่ยวแรง ดวงตาเบิกโพลงด้วยความสิ้นหวัง เอลาร่าเดินเข้าไปใกล้ ใช้ปลายมีดสั้นจ่อที่ลำคอของอาร์콘ที่กำลังสั่นเทา เธอโน้มตัวลงกระซิบด้วยน้ำเสียงกระซิบกระซาบที่บาดลึก "ฝากความระลึกถึงหัวหน้าของแกด้วยล่ะ ว่าจุดจบของคนที่เล่นกับระบบ... ก็คือความตายแบบนี้นี่แหละ" ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังตึงเครียดถึงขีดสุด เสียงสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานก็ดังลั่นไปทั่วทั้งชั้นใต้ดิน จู่ๆ พื้นดินเบื้องล่างก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรงราวกับแผ่นดินไหว รอยแยกขนาดมหาสากปรากฏขึ้นกลางห้องโถง พร้อมกับกลิ่นอายพลังงานปริศนาที่ทรงพลังกว่าอาร์콘หลายร้อยเท่าแผ่พุ่งขึ้นมาจากความมืดมิด เร็นหรี่ตาลงเล็กน้อย เขาจับมือเอลาร่าให้ถอยหลังมารักษาการณ์ทันที ขณะที่เงาส블ดำทมิฬขนาดมหึมาค่อยๆ ก้าวขึ้นมาจากรอยแยกนั้น... พร้อมกับเสียงหัวเราะเยือกเย็นที่สั่นประสาทซึ่งดังมาจากความว่างเปล่า "นึกไม่ถึงเลยว่า... จะมีหนูสกปรกมากล้าอาจหาญถึงขนาดกล้าพังระบบของฉัน... เจ้าฮันเตอร์ไร้ระดับ เร็น" ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ โอเวอร์ลอร์ดซีโร่สัญญาว่าจะไม่หยุดพัฒนาความสะใจนี้เพื่อพวกท่านครับ