ข้อตกลงที่ไม่อาจปฏิเสธ

กลิ่นคาวสนิมเหล็กและกลิ่นอายความตายยังคงลอยอวลอยู่ในห้องใต้ดินกึ่งนิรภัย แสงไฟนีออนกะพริบติดๆ ดับๆ สาดส่องเงาทอดยาวของเร็น ฮันเตอร์ไร้ระดับผู้กุมสมการปริศนาไว้ในกำมือ ร่างของหัวหน้ากิลด์ย่อยที่เพิ่งถูกจัดการนอนแน่นิ่งอยู่บนพื้น คราบเลือดสีเข้มไหลนองไปตามร่องกระเบื้อง สะท้อนความโหดเหี้ยมของโลกที่ขับเคลื่อนด้วยระบบบิดเบี้ยวนี้ “นายไม่ควรฆ่ามันเร็วเกินไปนะ เร็น” เสียงหวานเรียบแต่ทรงพลังดังขึ้นจากความมืดมุมห้อง เอลาร่าก้าวออกมาจากเงาสลัว เส้นผมสีเงินยวงสะท้อนแสงไฟสลัว ดวงตาสีฟ้าครามคมกริบราวกับใบมีดกวาดมองร่างไร้ลมหายใจบนพื้นด้วยความเฉยชา เธอยังคงรักษาท่าทีสง่างามในชุดเสื้อโค้ตยาวสีดำสนิท สมกับอดีตเจ้าหน้าที่ระดับสูงผู้กุมความลับของหอคอย เร็นไม่แม้แต่จะหันกลับไปมอง เขาใช้ผ้าเช็ดคราบเลือดบนใบมีดสั้นฮันเตอร์ด้วยความใจเย็น นัยน์ตาสีดำสนิทไร้ซึ่งความหวาดหวั่น มีเพียงประกายความเย็นชาที่พร้อมจะแผดเผาทุกสิ่งที่ขวางหน้า “ถ้าฉันปล่อยมันพูดมากว่านั้น แกsจะไม่ได้ข้อมูลที่ต้องการเกี่ยวกับไอ้พวกเบื้องบนหรอก เอลาร่า” เอลาร่าหัวعในลำคอเบาๆ เสียงหัวเราะที่เจือด้วยความขมขื่นและแรงแค้น เธอก้าวเข้ามาหยุดยืนห่างจากเร็นเพียงไม่กี่ก้าว กลิ่นหอมจางๆ ของดอกไม้ป่าผสมกับกลิ่นดินปืนลอยแตะจมูก “นายยังคงใจร้อนและเด็ดเดี่ยวเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน... นั่นแหละคือสิ่งที่ฉันชอบเกี่ยวกับนาย” เร็นชะงักมือเล็กน้อยก่อนจะเก็บอาวุธเข้าฝัก เขาหันกลับมาเผชิญหน้ากับเธอ สายตาทั้งคู่ประสานกัน มันไม่ใช่สายตาของคนรัก แต่เป็นสายตาของนักล่าสองคนที่จำใจต้องพึ่งพาอาศัยกันในสงครามประสาทครั้งใหญ่ “เธอไม่ได้มาแค่เพื่อชมฝีมือฉันหรอกใช่ไหม” เร็นเปิดประเด็น น้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบ “มีข้อเสนออะไรอีกล่ะ อดีตเจ้าหน้าที่ผู้สูงส่ง?” เอลาร่าเผยรอยยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา เธอยื่นมือเรียวบางหยิบอุปกรณ์จัดเก็บข้อมูลชิ้นเล็กๆ ออกมาจากกระเป๋าเสื้อโค้ต วางมันลงบนโต๊ะเหล็กผุๆ ตรงหน้าเร็น “ข้อตกลงที่นายไม่อาจปฏิเสธได้ยังไงล่ะ” เร็นก้มมองอุปกรณ์ชิ้นนั้น สายตาหรี่ลงเล็กน้อย “ข้อมูลของโครงข่ายระบบหลักชั้นที่เจ็ด?” “ถูกต้อง” เอลาร่าก้าวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด จนเร็นได้ยินเสียงลมหายใจแผ่วเบาของเธอ “ข้อมูลทั้งหมดที่นายต้องการเพื่อเจาะระบบและล้างบางพวกมันให้สิ้นซาก แลกกับการที่นายต้องพาฉันขึ้นไปถึงชั้นบนสุด เพื่อให้ฉันได้สะبางหนี้เลือดกับคนที่ฆ่าครอบครัวฉันด้วยมือของฉันเอง” ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ บรรยากาศรอบตัวตึงเครียดจนแทบจะใช้มือจับต้องได้ เร็นรู้ดีว่าข้อเสนอนี้อันตรายแค่ไหน การพエลาร่าขึ้นไปชั้นบนสุดหมายถึงการประกาศสงครามเต็มรูปแบบกับสมาคมฮันเตอร์และผู้ดูแลระบบ แต่มันก็เป็นทางลัดเดียวที่เขาตามหามาตลอดสามปีเต็ม นับตั้งแต่สูญเสียเพื่อนร่วมทีมไปในดันเจี้ยนนั้น เร็นยื่นมือออกไปแตะอุปกรณ์ชิ้นนั้น นิ้วมือของเขาสัมผัสกับผิวโลหะเย็นเฉียบ ทันใดนั้น หน้าจออินเทอร์เฟซสีฟ้าโปร่งแสงก็เด้งขึ้นตรงหน้าพร้อมเสียงแจ้งเตือนจากระบบที่เขาเป็นคนแก้ไขมันด้วยตัวเอง [ ตรวจพบรหัสผ่านระดับผู้ดูแลระบบสูงสุด ] [ ต้องการซิงค์ข้อมูลโครงข่ายหลักทันทีหรือไม่? ] เร็นเงยหน้าขึ้นสบตากับเอลาร่าอีกครั้ง มุมปากของเขาหยักขึ้นเป็นรอยยิ้มเยียบเย็นที่หาได้ยาก “เธอคิดผิดอย่างเดียว, เอลาร่า... ฉันไม่เคยต้องถูกบังคับให้ทำอะไรทั้งนั้น เพราะนี่คือเกมที่ฉันเป็นคนกำหนดกฎเกณฑ์ตั้งแต่แรกต่างหาก” เอลาร่ายิ้มรับความเย่อหยิ่งนั้นอย่างพึงพอใจ เธอรู้ดีว่าผู้ชายคนนี้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร และนั่นคือเหตุผลเดียวที่เธอเลือกเดิมพันชีวิตไว้กับเขา ทว่า... ก่อนที่เร็นจะได้กดปุ่มยืนยันการซิงค์ข้อมูล เสียงสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานก็พลันดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งตึกใต้ดิน แสงไฟนีออนดับวูบลงเหลือเพียงแสงฉุกเฉินกะพริบถี่ๆ *ตี๊ด! ตี๊ด! ตี๊ด!* [ คำเตือน! ตรวจพบการบุกรุกจากบุคคลภายนอก... หน่วยกวาดล้างพิเศษระดับ S กำลังมาถึงใน 30 วินาที ] เร็นและเอลาร่าหันขวับไปมองที่ประตูเหล็กหนาทึบ ซึ่งบัดนี้กำลังถูกความร้อนมหาศาลหลอมละลายจากด้านนอกจนเกิดเป็นรอยตัดสีส้มสว่างวาบ รอยยิ้มบนใบหน้าของเอลาร่าจางหายไปทันทีเมื่อเธอมองเห็นสัญลักษณ์ที่สลักอยู่บนชุดเกราะของผู้ที่กำลังพังประตูเข้ามา “พวกมัน... หาเราเจอได้ยังไงเร็วขนาดนี้?” เอลาร่าขมวดคิ้วแน่น มือเรียวรีบชักปืนพกพลังงานสูงออกมาจากซองข้างเอว เร็นไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกแม้แต่น้อย เขากลับหัวเราะออกมาเบาๆ ในลำคอ รอยยิ้มของนักล่าผู้ถือไพ่เหนือกว่าปรากฏขึ้นอีกครั้ง สายตาคมกราบมองประตูที่กำลังจะพังทลายลงในไม่กี่วินาทีข้างหน้า “ก็เพราะว่า...” เร็นเอ่ยกระซิบข้างหูเอลาร่าด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท ขณะที่นิ้วมือของเขากดปุ่มยืนยันการซิงค์ข้อมูลบนหน้าจออินเทอร์เฟซจนแสงสีฟ้าสว่างวาบทั่วห้อง “...ฉันเป็นคนส่งพิกัดให้พวกมันมาเอง เพื่อที่เราจะได้ไม่ต้องเสียเวลาตามหาพวกมันยังไงล่ะ” *ครืนนน—!* ประตูเหล็กหนาน้ำหนักหลายตันพังครืนลงมาฝุ่นตลบอบอวล ท่ามกลางกลุ่มควันหนาทึบ ร่างสูงใหญ่ในชุดเกราะล้ำอนาคตพร้อมไอพ่นสะพายหลังก้าวเท้าเหยียบเข้ามาในห้อง พร้อมกับเสียงหัวเราะเยาะเย้ยที่ดังสะท้อนก้อง “เจอตัวแล้ว เจ้าฮันเตอร์ไร้ระดับสวะ—!” ทว่า ประโยคเย้ยหยันนั้นยังไม่ทันได้จบลง เร็นก็กดปลดล็อกการทำงานขั้นสุดท้ายของสมการปริศนาในมือ แสงสีทองเจิดจ้าแผ่พุ่งทะลักออกจากปลายนิ้วของเร็น กลืนกินร่างของหน่วยกวาดล้างระดับ S และสลายทุกอย่างให้กลายเป็นความว่างเปล่าในพริบตาเดียว! [ ระบบถูกรีเซ็ตสมบูรณ์... ยินดีต้อนรับท่านประธานสูงสุดคนใหม่ ] ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนโอเวอร์ลอร์ดซีโร่มาโดยตลอดนะครับ