ความมืดมิดในหอคอยระดับสูง

กลิ่นสนิมคละคลุ้งผสมกับกลิ่นสารเคมีฉุนกึกจนแสบจมูก นั่นคือสิ่งแรกที่ต้อนรับเร็นและเอลาร่าทันทีที่ประตูเหล็กหนาแปดนิ้วของชั้นใต้ดินระดับสิบสามถูกงัดให้เปิดออกด้วยแรงดันมานาบริสุทธิ์ “ระวังตัวด้วยครับ เอลาร่า” เร็นเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ มือข้างหนึ่งขยับปลอกแขนติดตั้งระบบคำนวณที่เรืองแสงสีฟ้าจางๆ ในความมืด ดวงตาคมกริบกวาดมองไปรอบห้องโถงกว้างที่ถูกซ่อนไว้เบื้องหลังกำแพงเวทมนตร์ลวงตา “ฉันไม่เป็นไรหรอกเร็น... แต่ดูนั่นสิ” เสียงของเอลาร่าสั่นเครือเล็กน้อย เธอใช้มือเรียวบางปัดเส้นผมที่ชื้นเหงื่อออกจากใบหน้า ก่อนจะชี้ไปยังแท่นกระจกใสเรียงรายนับร้อยที่ตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้า แสงไฟสีแดงกะพริบสลัวสาดส่องลงบนร่างของเหล่าฮันเตอร์ที่คุ้นเคย—บางคนเป็นเพื่อนร่วมกิลด์ที่เคยหายสาบสูญไปอย่างไร้ร่องรอย บางคนเป็นอดีตคู่แข่งที่เคยเยาะเย้ยเร็นในวันวาน ทว่าเวลานี้ พวกเขากลับไร้ซึ่งลมหายใจและสติสัมปชัญญะ สายระโยงระยางสีดำนับร้อยเส้นเชื่อมต่อจากร่างเหล่านั้นเข้าสู่คอมพิวเตอร์แม่ข่ายขนาดมหึมาใจกลางห้อง ร่างกายของพวกเขากำลังถูกสูบเอามานาและเซลล์ต้นกำเนิดไปใช้เป็น “วัตถุดิบ” ในการหล่อเลี้ยงระบบอัปเลเวลที่พวกเบื้องบนใช้แสวงหาอำนาจ “พวกมัน... ใช้เพื่อนมนุษย์ด้วยกันเป็นแค่ถ่านไฟฉายเติมพลังให้ระบบงี่บ้านี่งั้นเหรอ” เอลาร่ากำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้า เนื้อผิว ความแค้นที่เธอเก็บงำมาตลอดหลายปีปะทุขึ้นจนดวงตาสั่นระริก เร็นไม่ได้ตอบคำทันที เขาก้าวเข้าไปใกล้แท่นกระจกแห่งหนึ่ง ปลายนิ้วสัมผัสกระจกเย็นเฉียบ สายตาเย็นชาคู่นั้นสะท้อนภาพของฮันเตอร์หนุ่มคนหนึ่งที่เคยร่วมล่ามอนสเตอร์ด้วยกันในดันเจี้ยนแรกเริ่ม รอยยิ้มสุดท้ายก่อนที่เพื่อนคนนั้นจะหายตัวไปผุดขึ้นในห้วงความคิด ความเจ็บปวดจากการสูญเสียที่เคยถูกกักเก็บไว้ถูกปลุกเร้าขึ้นมาอีกครั้ง แต่ทว่า... ครั้งนี้มันไม่ได้มาพร้อมกับความอ่อนแอ “ระบบที่ถูกสร้างขึ้นบนความตายของคนบริสุทธิ์... ก็ไม่สมควรได้รับสิทธิ์ให้คงอยู่แม้แต่วินาทีเดียวครับ” เร็นพึมพำเสียงเย็นเยียบ ก่อนที่อินเทอร์เฟซสีดำสนิทจะปรากฏขึ้นตรงหน้าเขาโดยไม่ต้องเอ่ยปากเรียก พลังงานมานาสีทองอร่ามพวยพุ่งออกจากร่างของเขาจนแรงกดดันมหาศาลแผ่ซ่านไปทั่วห้องทดลอง หลอดแก้วทุกใบสั่นสะเทือน เสียงสัญญาณเตือนภัยดังลั่นสนั่นหอคอย ทว่า ในวินาทีที่เร็นกำลังจะกดปลดล็อกโปรแกรมล้างบางรากเหง้าของระบบ ประตูนิรภัยด้านหลังห้องทดลองก็เปิดผางออกพร้อมกับเสียงปรบมือช้าๆ ที่ก้องกังวาน “น่าประทับใจจริงๆ... ฮันเตอร์ไร้ระดับผู้สร้างปาฏิหาริย์” เงาร่างของชายสวมชุดสูทสีขาวสะอาดตาปรากฏขึ้นท่ามกลางกลุ่มควันจางๆ ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มเย่อหยิ่งและสายตาที่มองลงมาดั่งมดปลวก เร็นหันกลับไปช้าๆ มุมปากยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่ไร้ซึ่งความกลัว แต่เต็มไปด้วยความกระหายที่จะพิพากษา และในเสี้ยววินาทีนั้นเอง หน้าจอโฮโลแกรมตรงหน้าของเร็นก็แสดงยอดเงินบริจาคและแต้มระบบที่พุ่งทะยานจนทะลุเพดาน พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนจากระบบที่ดังขึ้นว่า: *[ยอดวงเงินอภิสิทธิ์สูงสุดถูกเปิดใช้งานแล้ว... ยินดีต้อนรับท่านประธานผู้ถือหุ้นใหญ่คนใหม่]* ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "โอเวอร์ลอร์ดซีโร่" มาโดยตลอดนะครับ!