ข่าวลือเกี่ยวกับผู้ทำลายกฎ

"พี่... พี่เร็นจริงๆ ด้วยใช่ไหมคะ?" น้ำเสียงนั้นสั่นเครือ แฝงไปด้วยความหวาดหวั่นและความโล่งอกที่ปะปนกันจนแทบแยกไม่ออก หัวใจของเร็นกระตุกวูบอย่างรุนแรง ความเย็นเยียบแผ่ซ่านจากปลายนิ้วลามขึ้นมาถึงหน้าอก ท่ามกลางความเงียบงันของห้องควบคุมใต้ดินที่เต็มไปด้วยแสงไฟนีออนสีฟ้ากระพริบระยิบระยับ ภาพของเด็กสาวผมบลอนด์สั้นในชุดเครื่องแบบนักเรียนฮันเตอร์ฝึกหัดที่เต็มไปด้วยรอยเปื้อนฝุ่นควันปรากฏขึ้นบนหน้าจอโฮโลแกรมตรงหน้า มีอา... น้องสาวแท้ๆ ของเขา เร็นกัดกรามแน่นจนสันกรามขึ้นเป็น The Muscle นัยน์ตาคมกริบสีนิลฉายแวววาวโรจน์ด้วยความกังวลระคนโกรธเกรี้ยว เขารู้ดีว่าหอคอยระดับสูงไม่ได้เป็นเพียงสถานที่ทดสอบฝีมือ แต่มันคือเครื่องบดเนื้อดีๆ นี่เอง การที่เด็กสาวผู้ไร้เดียงสาอย่างมีอาถูกดึงเข้าไปพัวพันกับเกมมรณะนี้ แปลว่าพวกมันเริ่มใช้คนรอบตัวเขาเป็นหมากในกระดานเสียแล้ว "มีอา... ฟังพี่นะ" เร็นกดปุ่มสื่อสารเข้ารหัสลับ น้ำเสียงของเขาแม้จะพยายามควบคุมให้ราบเรียบและอบอุ่นที่สุดเท่าที่จะทำได้ แต่ก็ยังเจือไปด้วยความเฉียบขาดที่ปฏิเสธไม่ได้ "ตอนนี้ลูกแก้วสถานะของหนูอยู่กับใคร? ใครเป็นคนเซ็นชื่อให้หนูเข้าร่วมดันเจี้ยนระดับ B นั่น?" ปลายสายเงียบไปชั่วขณะ มีสะอื้นไห้เบาๆ เล็ดลอดออกมา ก่อนที่เสียงทุ้มต่ำและเย็นชาของใครบางคนจะดังแทรกเข้ามาแทนที่ "โอ้... ดูเหมือนเราจะเจอ 'แขกไม่ได้รับเชิญ' ที่กำลังตามหาตัวอยู่สินะครับ คุณฮันเตอร์ไร้ระดับ" หน้าจอโฮโลแกรมขยายใหญ่ขึ้น เผยให้เห็นชายหนุ่มในชุดสูทสีขาวสะอาดตา ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มเยือกเย็น ดวงตาสีฟ้าครามราวกับสัตว์นักล่าที่กำลังจ้องมองเหยื่อในกรงขัง เขาคือ 'วาลคาร์' ผู้บริหารระดับสูงของสมาคมฮันเตอร์สาขาหลัก ผู้ชายคนที่เคยหัวเราะเยาะเร็นในวันที่เขาถูกขับไล่ออกจากกิลด์อย่างไร้เยื่อใย เอลาร่าที่ยืนกอดอกพิงผนึกโลหะอยู่ไม่ไกล หรี่ตาลงคมกริบ มือเรียวบางเอื้อมไปแตะด้ามมีดสั้นพลังงานที่ข้างเอวโดยสัญชาตญาณ บรรยากาศในห้องลดฮวบลงจนติดลบ ไอเย็นยะเยือกแผ่กระจายออกมาจากตัวเธอ รังสีอำมหิตระดับ S-Rank ถูกปลดปล่อยออกมาอย่างไม่ปิดบังจนหน้าจอควบคุมรอบตัวสั่นไหว "วาลคาร์..." เอลาร่าพึมพำด้วยน้ำเสียงต่ำต้อยแต่ทรงพลังราวกับเสียงคำรามของราชสีห์ "สุนัขรับใช้ที่บัง-อาจ-ข้าม-เขตแดน" "อุ๊ยตาย... ดูเหมือนผู้ช่วยคนใหม่ของคุณจะดุร้ายเสียจริงนะครับ เร็น" วาลคาร์แย้มยิ้มกว้างขึ้นผ่านหน้าจอ เขาไม่ได้สะดุ้งสะเทือนต่อจิตสังหารของเอลาร่าเลยแม้แต่น้อย กลับกัน เขายิ่งแสดงท่าทางเย่อหยิ่งราวกับถือไพ่เหนือกว่าในมือ "แต่ก็น่าเสียดายนะ... น้องสาวสุดที่รักของคุณตอนนี้ อยู่ในเขตพื้นที่กัก 0 ของดันเจี้ยนอาณาเขตมรณะ และถ้าคุณอยากเจอเธอยังมีชีวิตอยู่ล่ะก็... ภายในสามสิบนาทีนี้ คุณต้องเดินเท้าเข้าไปด้วยตัวคนเดียว โดยถอดอุปกรณ์ซัพพอร์ตทั้งหมดออก... ไม่อย่างนั้น ปุ่มทำลายล้างอัตโนมัติจะทำงาน และพวกคุณทุกคน... จะได้กลายเป็นเศษฝุ่นธุลีไปพร้อมๆ กัน" *ติ๊ด!* สัญญาณตัดขาดลงทันที ทิ้งไว้เพียงเสียงสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานที่กระพริบถี่รัวระรัวภายในห้อง เร็นไม่ได้แสดงท่าทีตื่นตระหนกแม้แต่น้อย ความเงียบสงบอันน่ากลัวปกคลุมร่างของเขา ชายหนุ่มหลับตาลงช้าๆ ลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอราวกับกำลังคำนวณตัวแปรนับพันในสมองของระบบที่พังทลาย "นายจะไม่ทำตามที่มันบอกจริงๆ ใช่ไหม เร็น?" เอลาร่าก้าวเข้ามาใกล้ แว่นตากรอบทองของเธอสะท้อนแสงสีแดงจากสัญญาณเตือนภัย เผยให้เห็นแววตาที่เต็มไปด้วยความห่วงใยและเด็ดเดี่ยว "นั่นมันกับดักชัดๆ พวกมันต้องการลากนายเข้าไปในเขตอับสัญญาณเพื่อสังหารทิ้ง" เร็นลืมตาขึ้น นัยน์ตาสีิลนิลคู่นั้นไม่มีความลังเลหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย มีเพียงประกายแสงสีฟ้าเจิดจ้าของ 'ระบบวิศวกรเหนือชั้น' ที่กำลังหมุนวนอย่างบ้าคลั่ง "กับดักเหรอ?" มุมปากของเร็นยกย่องขึ้นเป็นรอยยิ้มเย้ยหยันที่ทรงพลังที่สุดเท่าที่เอลาร่าเคยเห็นมา "มันไม่ใช่กับดักหรอกเอลาร่า... แต่มันคือ 'โอกาสทอง' ที่พวกมันอุตส่าห์ขุดหลุมฝังศพรอให้ฉันไปกลบต่างหากล่ะ" นิ้วเรียวของเร็นกดลงบนแผงควบคุมหลัก ออกคำสั่งรีเซ็ตระบบโครงข่ายของหอคอยทั้งหมดด้วยความเร็วสูงจนเกิดเสียงคลิกๆ รัวเร็วดั่งสายฟ้าฟาด หน้าจอหลักเปลี่ยนเป็นสีดำสนิท ก่อนจะปรากฏตัวเลขการนับถอยหลังสีทองอร่ามขึ้นแทนที่ **[ระบบโอเวอร์ไรด์: เปิดใช้งานเสร็จสิ้น]** **[ตรวจพบสิทธิ์การควบคุมระดับสูงสุด: ผู้ดูแลระบบ 'โอเวอร์ลอร์ดซีโร่']** **[กำลังปรับแต่งกฎฟิสิกส์ภายในดันเจี้ยนอาณาเขตมรณะ... 100%]** เอลาร่ามองการกระทำนั้นด้วยความทึ่ง เธอยิ้มมุมปากอย่างเย้ายวนใจ "ให้ฉันจัดการพวกกองกำลังคุ้มกันด้านนอกให้ไหมล่ะ นายจะได้เดินเข้าไปตบหน้านายท่านวาลคาร์คนนั้นแบบไร้สิ่งกวนใจ" "ไม่ต้องหรอก..." เร็นหยิบเสื้อโค้ทตัวยาวสีดำสนิทขึ้นมาสวม ไหล่กว้างและท่าทางที่สง่างามสะท้อนถึงอำนาจที่เหนือกว่าอย่างไร้ข้อกังขา เขาหยิบบัตรเครดิตสีดำสนิทสลักลวดลายทองคำแท้ขึ้นมาคั่นระหว่างนิ้ว "พวกมันคิดว่าเงินและอำนาจของสมาคมซื้อได้ทุกอย่าง... งั้นเรามาสอนบทเรียนให้พวกมันรู้หน่อยเถอะ ว่าอำนาจที่แท้จริงของการล้างบาง... มันหน้าตาเป็นอย่างไร" เร็นหมุนตัวกลับหลังอย่างสง่างาม เสียงฝีเท้าหนักแน่นก้าวเดินออกไปจากห้องควบคุม ทิ้งไว้เพียงรอยยิ้มอันทรงเสน่ห์และความตายที่กำลังคืบคลานเข้าหาพวกมันทีละก้าว ในขณะเดียวกัน ภายในห้องโถงลึกสุดของดันเจี้ยนอาณาเขตมรณะ วาลคาร์กำลังจิบไวน์ราคาแพงอย่างใจเย็น มองดูภาพจากกล้องวงจรปิดที่เห็นเร็นกำลังเดินเข้ามาตามลำพังด้วยสีหน้าพึงพอใจ "โง่เขลาเสียจริง... คิดว่าจะฮีโร่ขี่ม้าขาวมาช่วยน้องสาวงั้นร—" *ครืนนนนนนน!* เสียงระเบิดกัมปนาทดังสนั่นหวั่นไหว พื้นห้องสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงจนแก้วไวน์ในมือของวาลคาร์ร่วงหล่นแตกกระจาย หน้าจอโฮโลแกรมทั้งหมดดับวูบลงในพริบตา ก่อนที่กระแสไฟฟ้าสีฟ้ามหาศาลจะพุ่งทะลุเพดานห้องลงมา ราวกับสายฟ้าจากสรวงสวรรค์ที่ถูกชักนำโดยหัตถ์ของเทพเจ้า ท่ามกลางกลุ่มควันและประกายไฟที่สาดกระเซ็น ประตูเหล็กกล้าหนากว่าหนึ่งเมตรถูกบดขยี้จนแหลกละเอียดด้วยแรงกระแทกอันไร้ที่ติ ร่างของชายในชุดโค้ทสีดำก้าวข้ามซากปรักหักพังเข้ามา พร้อมกับเสียงก้องกังวานที่สั่นสะเทือนไปถึงวิญญาณของทุกคนในห้อง "ฉันมาตามนัดแล้ว... วาลคาร์" เร็นเอ่ยเสียงเรียบ ดวงตาสีิลนิลกวาดมองผู้บริหารระดับสูงที่หน้าซีดเผือกจนไร้สีเลือด "และดูเหมือนว่า... บัญชีแค้นของเรา คงต้องเคลียร์กันให้จบในวินาทีนี้สินะครับ" วาลคาร์อ้าปากค้าง ตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวสุดขีดเมื่อสัมผัสได้ถึงแรงกดดันมหาศาลที่กดทับร่างจนแทบทรุดลงไปกองกับพื้น เขาพยายามจะอ้าปากสั่งการลูกน้อง แต่ทว่า... ร่างกายกลับขยับไม่ได้แม้แต่นิ้วเดียว ราวกับถูกตรึงไว้ด้วยกฎเกณฑ์ที่เหนือกว่าของอีกฝ่าย และก่อนที่วาลคาร์จะได้เปล่งเสียงร้องขอชีวิต เร็นก็ยกปลายนิ้วขึ้นแตะที่อากาศเบาๆ พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนระบบที่ดังขึ้นตัดขั้วหัวใจ **[ตรวจพบเป้าหมาย: ศัตรูระดับสูง]** **[คำสั่งพิเศษจากผู้สร้าง: ทำลายล้างสิทธิ์การเข้าถึงทั้งหมด... ณ บัดนี้]** --- ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "โอเวอร์ลอร์ดซีโร่" มาโดยตลอดนะครับ!