การล้างแค้นเริ่มขึ้นแล้ว

*[ยินดีด้วย... ที่เดินทางมาถึง 'ชั้นที่สิบสาม' ของกับดักนี้... น้องชาย]* เสียงสะท้อนจากระบบสังเคราะห์เสียงรุ่นเก่า ดังลอดออกมาจากลำโพงบลูทูธราคาถูกที่วางอยู่กลางโต๊ะทำงานหินอ่อนสีดำสนิท ภายในห้องประชุมใหญ่ของกิลด์ "ไททันฟอร์จ" กิลด์ระดับท็อปเท็นที่ตั้งตระหง่านใจกลางมหานคร บรรยากาศในห้องเงียบกริบจนได้ยินเสียงเครื่องปรับอากาศทำงาน บารอน หัวหน้ากิลด์ไททันฟอร์จ ผู้สวมสูทสั่งตัดราคาแพงและมีรอยยิ้มเหยียดหยามประดับอยู่บนมุมปาก ชะوักมือที่กำลังคีบซิการ์ราคาแพงลงในที่เขี่ยบุหรี่ ดวงตาคมกริบราวกับเหยี่ยวของเขาหรี่ลงเล็กเมื่อมองหน้าจอโฮโลแกรมตรงหน้า หน้าจอแสดงผล "บัฟ" และสถานะของดันเจี้ยนระดับ S ที่พวกเขาเพิ่งส่งเร็นและทีมเข้าไปติดกับดัก... ไร้สัญญาณชีพจร ไร้การตอบสนองจากเกราะป้องกัน และที่สำคัญที่สุด ค่าประสบการณ์และไอเท็มระดับตำนานที่เร็นควรจะหามาได้ กำลังไหลเข้าสู่คลังสมบัติของกิลด์ไททันฟอร์จทีละน้อยอย่างต่อเนื่อง "จบสิ้นกันที ไอ้ฮันเตอร์ไร้ระดับจอมอวดดี" บารอนแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ พลางพ่นควันสีเทาคลุ้งไปทั่วห้อง "คิดจะปีนเกลียวขึ้นมาเทียบชั้นกับกิลด์ใหญ่ โดยไม่มีแม้กระทั่ง 'ระบบผู้กล้า' คอยหนุนหลัง... มันก็เป็นได้แค่สะพานให้พวกเราเหยียบย่ำไปสู่จุดสูงสุดก็เท่านั้น" รอบโต๊ะประชุม เหล่าผู้บริหารระดับสูงและหัวหน้าหน่วยจู่โจมต่างพากันหัวเราะร่ออย่างสะใจ บางคนถึงกับยกแก้วไวน์ขึ้นมาชนกันเพื่อเฉลิมฉลองชัยชนะที่ง่ายดายเกินคาด แต่ทว่า... ไม่มีใครสังเกตเห็นเลยว่า เอลาร่า หญิงสาวผมบลอนด์เงินในชุดสูทเข้ารูปสีดำสนิท ซึ่งยืนกอดอกนิ่งอยู่มุมมืดหลังเก้าอี้ของบารอน กำลังคลี่ยิ้มเย็นเยียบ... รอยยิ้มที่ไม่ได้มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย หากแต่เป็นรอยยิ้มของมัจจุราชที่กำลังลับเคียว "บารอนครับ..." เสียงทุ้มต่ำอันคุ้นเคยดังแทรกขึ้นมาจากความเงียบ ไม่ใช่เสียงจากลำโพงราคาถูก... แต่เป็นเสียงที่ดังมาจากหน้าประตูห้องประชุมบานใหญ่ที่ปิดสนิท! บารอนสะดุ้งสุดตัว เขาหันขวับกลับไปมอง พร้อมกับเหล่าผู้บริหารที่ลุกขึ้นยืนพรืดโดยไม่ได้นัดหมาย มือของทุกคนเอื้อมไปแตะด้ามจับอาวุธและผลึกมานาที่ซ่อนอยู่ใต้สูททันที แกร๊ก... เสียงกลอนประตูเหล็กกล้าหนาห้านิ้วถูกปลดล็อกทีละชั้น ไม่มีแรงระเบิด ไม่มีเสียงคำรามของสัตว์อสูร... มีเพียงฝ่ามือข้างหนึ่งที่ผลักบานประตูหนักอึ้งให้เปิดออกอย่างเชื่องช้า ราวกับเจ้าของร่างที่ก้าวเข้ามาไม่ได้กำลังเผชิญหน้ากับเหล่าฮันเตอร์ระดับท็อปของประเทศ แต่กำลังเดินตรวจเยี่ยมห้องทำงานส่วนตัวของตนเอง แสงไฟนีออนสีขาวนวลสาดส่องลงบนร่างในชุดฮันเตอร์สีดำสนิทที่คุ้นตา คราบเลือดและรอยขูดขีดจากดันเจี้ยนระดับ S แทบไม่มีหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงไอความเย็นยะเยือกที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวของ เร็น จนอุณหภูมิในห้องลดฮวบลงอย่างฉับพลัน "นะ... นาย!" บารอนเบิกตากว้างจนแทบถลونออกจากเบ้า สมองของเขาขาวโพลนราวกับระบบรวน "เป็นไปไม่ได้! ดันเจี้ยนชั้นที่สิบสาม ถูกออกแบบมาให้บดขยี้แม้กระทั่งฮันเตอร์เลเวล 90! นายรอดมาได้ยังไง! และที่สำคัญ... ระบบได้ประกาศยืนยันการตายของนายไปแล้วนี่!" เร็นก้าวเข้ามาในห้องทีละก้าว รองเท้าคอมแบตกระทบกับพื้นหินอ่อนเกิดเสียงก้องกังวาน ทุกย่างก้าวของเขาเต็มไปด้วยแรงกดดันมหาศาลที่ทำให้เหล่าฮันเตอร์เลเวลสูงถึงกับเข่าอ่อน เร็นไม่ได้ตอบคำถามนั้นทันที เขายกมือขึ้นปัดป้องเศษฝุ่นที่ไหล่เสื้อเบาๆ ดวงตาสสีนิลคู่นั้นกวาดมองหน้าผู้บริหารทุกคนด้วยแววตาสมเพชเวทนา ราวกับกำลังมองฝูงมดปลวกที่กำลังดิ้นรนอยู่บนฝ่ามือ "ดันเจี้ยนชั้นที่สิบสามงั้นหรือครับ..." เร็นเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ทว่าทรงพลังจนกดทับหัวใจของทุกคนให้จมดิ่งลงสู่ก้นบึ้ง "น่าเสียดายจริงๆ ที่สถาปัตยกรรมโค้ดบิดเบี้ยวที่พวกแกภูมิใจนักหนа... มันถูกเขียนขึ้นด้วยภาษาโปรแกรมรุ่นก่อนสงครามโลกครั้งที่สามเสียด้วยซ้ำ" เร็นยกมือซ้ายขึ้น ปลายนิ้วเรียวยาวสะบัดเบาๆ กลางอากาศ หน้าจอโฮโลแกรมสีแดงฉานขนาดยักษ์ก็เด้งขึ้นมาแทนที่หน้าจอของกิลด์ ภาพที่ปรากฏไม่ใช่สถานะความตายของเร็น... แต่มันคือ **"รหัสผ่านรากเหง้า (Root Access)"** ของกิลด์ไททันฟอร์จทั้งหมด! "แก... แกทำอะไรกับระบบของกิลด์!" หัวหน้าหน่วยจู่โจมคนหนึ่งแผดเสียงคำรามด้วยความตื่นตระหนก เขากระชากดาบเลเซอร์ออกจากฝักแล้วพุ่งเข้าใส่เร็นด้วยความเร็วแสง หวังจะปลิดชีพอีกฝ่ายในดาบเดียว "ระวังตัวด้วยนะครับ..." เอลาร่ากระซิบเบาๆ จากมุมมืด เร็นไม่แม้แต่จะชายตามอง เขาเพียงแค่ยกนิ้วชี้ขึ้นมาแล้วดีดนิ้วเบาๆ ครั้งหนึ่ง *แป๊ะ!* เปรี้ยงงงงง! สายฟ้าสีครามเข้มเส้นเท่าลำต้นตาลพุ่งทะลุเพดานคอนกรีตลงมาฟาดร่างของหัวหน้าหน่วยจู่โจมคนนั้นเข้าอย่างจังจนร่างกลายเป็นจุล เถ้าถ่านปลิวว่อนไปกับสายลมจากระบบปรับอากาศที่พัดโชก ไม่มีใครกล้าขยับตัว ไม่มีใครกล้าหายใจแรง เสียงหัวใจของบารอนเต้นรัวเร็วจนแทบจะทะลุออกมานอกอก เม็ดเหงื่อกาฬไหลโทรมใบหน้าอันซีดเผือด "ระบบพังๆ ที่พวกแกใช้สูบเลือดสูบเนื้อคนอื่น และหักหลังพวกพ้องเพื่อผลประโยชน์..." เร็นเดินเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานหินอ่อนทีละก้าว บารอนถอยหลังกรูดจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังห้อง "วันนี้... ฉันจะทำการ 'รีเซ็ต' มันใหม่ทั้งหมดตั้งแต่ต้นจนจบ" เร็นกดปลายนิ้วลงบนหน้าจอโฮโลแกรมหลักของกิลด์ *ติ๊ด! [คำเตือน: ท่านกำลังจะทำการลบข้อมูลฐานข้อมูลทั้งหมดของกิลด์ไททันฟอร์จ ยืนยันการกระทำหรือไม่]* "อย่า... อย่าทำแบบนั้น!" บารอนทรุดฮวบคุกเข่าลงกับพื้นอย่างไร้ศักดิ์ศรี น้ำตาและน้ำมูกไหลปนกันจนดูไม่จืด เขาคลานเข้ามาควชายเสื้อของเร็นเอาไว้แน่น "เร็น! น้องชาย! พวกเราเคยร่วมงานกันนะ! ฉัน... ฉันแค่ทำตามคำสั่งของเบื้องบน! ไว้ชีวิตฉันเถอะ!" เร็นก้มมองบารอนด้วยสายตาที่ว่างเปล่า ราวกับมองซากศพที่ไร้ลมหายใจ "ตอนที่เพื่อนของฉันตายในดันเจี้ยน... นายก็พูดคำนี้กับศพของเขาใช่ไหมครับ?" เร็นกดปุ่มยืนยันด้วยรอยยิ้มเยือกเย็น *ติ๊ด! [ดำเนินการลบข้อมูลสำเร็จ... ระบบความปลอดภัยทั้งหมดถูกปิดใช้งาน ทรัพย์สินและสิทธิ์การถือครองทั้งหมดถูกโอนย้ายสู่... 'ฮันเตอร์ไร้ระดับ: เร็น']* เสียงแจ้งเตือนจากระบบธนาคารกลางดังขึ้นพร้อมกันทั่วทั้งห้อง หน้าจอโฮโลแกรมแสดงยอดเงินในบัญชีของกิลด์ไททันฟอร์จที่เคยมีมูลค่าหลายแสนล้านเครดิต ค่อยๆ ลดลงจนเหลือศูนย์... และถูกโอนย้ายเข้าสู่บัญชีส่วนตัวของเร็นจนหมดสิ้นในพริบตา บารอนกรีดร้องออกมาด้วยความสิ้นหวัง อาณาจักรที่เขาสร้างมากับมือพังทลายลงในเวลาไม่ถึงห้านาที แต่ทว่า ในจังหวะที่ความเงียบงันแห่งความพ่ายแพ้กำลังเข้าครอบงำ ทันใดนั้น... เสียงปรบมือดังแปะๆๆ ก็ดังขึ้นจากมุมมืดลึกหลังประตูกระจกฝ้าอีกด้านหนึ่งของห้องประชุม "ช่างเป็นการแสดงที่ยอดเยี่ยมเสียจริง... เจ้าหนูเร็น" เสียงแหบพร่าแต่ทรงอำนาจเอ่ยขึ้น พร้อมกับการปรากฏตัวของชายแก่ในชุดสูทรarmaniสีขาวสนิท ใบหน้าครึ่งหนึ่งถูกสวมไว้ด้วยหน้ากากเงินลายกางเขน ดวงตาข้างที่เหลืออยู่เปล่งประกายแสงสีแดงก่ำด้วยพลังระดับที่ไม่เคยปรากฏมาก่อนในฐานข้อมูลของหอคอย เร็นหันขวับไปมอง ร่างของเขาชะงักไปชั่วขณะเมื่อสัมผัสได้ถึงคลื่นพลังอันคุ้นเคยที่ฝังใจเจ็บมาตลอดห้าปี "แก..." เร็นกัดฟันกรวด ดวงตาสีส้มวาบขึ้นด้วยความแค้นที่ปะทุถึงขีดสุด "ผู้ดูแลชั้นที่สี่สิบห้า... ประธานสมาคมฮันเตอร์สูงสุด!" ชายแก่หัวเราะในลำคอเบาๆ ก่อนจะโยกโทรศัพท์มือถือเครื่องหรูในมือไปมา หน้าจอของมันกำลังแสดงสายโทรเข้าจากเบอร์แปลกประหลาดที่เชื่อมต่อตรงไปยังคนที่เร็นคิดว่าปลอดภัยที่สุดในตอนนี้ "มองหาใครอยู่หรือเปล่า... เด็กน้อย?" ชายแก่ยกยิ้มมุมปาก พลางกดรับสายแล้วเปิดสป피เกอร์โฟนให้เสียงหวานหยดของใครบางคนดังลอยมาตามสาย *[เร็นคะ... ช่วยฉันด้วย...]* หัวใจของเร็นกระตุกวูบ ทันทีที่ได้ยินเสียงนั้น... เสียงของ "มีอา" น้องสาวแท้ๆ ของเขาเอง! ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งเสียงเชียร์ให้กับการชำระแค้นครั้งนี้ด้วยกันนะครับ!