คืนชีพจากนรก

ก้องกังวาน เสียงปรบมือจังหวะเชื่องช้าแต่ทรงพลังดังก้องไปทั่วห้องควบคุมใต้ดินที่เต็มไปด้วยหน้าจอโฮโลแกรมสีแดงฉาน บรรยากาศรอบตัวกดดันจนแทบหายใจไม่ออก เม็ดเหงื่อกาฬไหลซึมตามขมับของเหล่าเจ้าหน้าที่ระดับสูงที่ยืนตัวสั่นเทา "ไม่นึกเลยว่า... ฮันเตอร์ไร้ระดับที่ฉันเคยเขี่ยทิ้ง จะไต่เต้าจนมาถึงห้องควบคุมนี้ได้ด้วยตัวเอง" เสียงแหบพร่าเยือกเย็นเอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้มเยาะเย้ยบนใบหน้าเหี่ยวย่นของชายชราในชุดสูทสั่งตัดพิเศษ "มาร์คัส" ประธานบริหารสูงสุดแห่งสมาคมฮันเตอร์ผู้กุมชะตากรรมของคนนับล้านไว้ในกำมือ สายตาของเขาจ้องมองผ่านความมืดตรงไปยังร่างที่ยืนอยู่เบื้องหน้าด้วยความรู้สึกสนุกสนาน ราวกับกำลังมองดูแมวตัวน้อยที่พยายามตะเกียกตะกายขึ้นมาจากก้นเหว เร็นยืนนิ่งสนิท ไร้ซึ่งความหวาดกลัวสะท้อนในดวงตาคู่นั้น มีเพียงประกายแสงสีฟ้าจางๆ ของระบบที่กำลังประมวลผลหมุนวนอยู่ในม่านตา เสื้อผ้าของเขาขาดวิ่นจากศึกหนักเมื่อครู่ ร่องรอยบาดแผลตามเนื้อตัวสมานตัวเข้าหากันอย่างรวดเร็วจนน่ากลัว กลิ่นอายความตายที่แผ่ออกมาจากตัวเขากดทับจนพื้นคอนกรีตใต้ฝ่าเท้าเริ่มปริร้าว "เขี่ยทิ้ง... งั้นเหรอครับ" เร็นทวนคำ เสียงของเขาเรียบสนิท ไร้อารมณ์ แต่มันกลับทำให้หัวใจของมาร์คัสกระตุกวูบอย่างหาสาเหตุไม่ได้ "คุณคงเข้าใจอะไรผิดไปถนัดเลยล่ะครับ มาร์คัส... คนที่ถูกเขี่ยทิ้งจริงๆ ในวันนี้ ไม่ใช่ผม แต่คือพวกคุณต่างหาก" สิ้นคำพูด ร่างของเร็นก็หายวับไปจากสายตา ราวกับภาพลวงตา! "ระวัง!" มาร์คัสตะโกนลั่น ความมั่นใจเมื่อครู่สลายหายไปในพริบตา สัญชาตญาณการเอาตัวรอดกรีดร้องเตือนภัยเสียงดังลั่นสมอง *เปรี้ยง!* แรงระเบิดจากคลื่นกระแทกพัดพาเอาโต๊ะทำงานกระจกหนาแตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ ร่างของบอดี้การ์ดระดับ S-Rank สองคนที่ยืนคุ้มกันกระเด็นทะลุกำแพงเหล็กหนาออกไปอย่างไร้การต่อ抗 เร็นปรากฏตัวขึ้นกลางวงล้อมอย่างงดงาม มือข้างหนึ่งยื่นออกไปคว้าคอเสื้อของหัวหน้าหน่วยรักษาความปลอดภัย ยกขึ้นลอยเหนือพื้นด้วยมือเดียวอย่างง่ายดายราวกับยกกระดาษแผ่นหนึ่ง "อึก... แก... ทำไม..." หัวหน้าหน่วยดิ้นรนสุดชีวิต ใบหน้าเขียวคล้ำ เส้นเลือดปูดโปน ดวงตาเบิกโพลงด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด พลังเวทมนตร์และเกราะป้องกันที่เคยภาคภูมิใจกลับสลายหายไปอย่างไร้ร่องรอยทันทีที่ปลายนิ้วของเร็นแตะโดน "ระบบที่พวกคุณบูชา ตัวเลขเลเวลที่พวกคุณกราบไหว้นั้น... มันเป็นแค่ภาพลวงตาที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อควบคุมพวกเราไม่ใช่เหรอครับ?" เร็นก้มลงกระซิบข้างหู น้ำเสียงนุ่มนวลแต่มันกลับเย็นยะเยือกเสียจนกระดูกสันหลังของผู้ฟังต้องเหน็บหนาว "เร็น... หยุดมือก่อน!" มาร์คัสก้าวถอยหลังโดยไม่รู้ตัว มือเหี่ยวย่นสั่นเทาขณะคว2้าวิทยุสื่อสารขึ้นมา "ถ้าแกฆ่าฉัน ระบบทำลายล้างอัตโนมัติจะทำงาน ทุกชีวิตในตึกนี้ รวมถึงผู้หญิงคนนั้น... เอลาร่า จะต้องตายทั้งหมด!" ชื่อของเอลาร่าหลุดออกจากปาก ทำให้ดวงตาของเร็นหรี่แคบลง รังสีฆ่าฟันพวยพุ่งทะลักออกมาจากร่างราวกับปีศาจตื่นจากจำศีล อุณหภูมิในห้องลดฮวบลงจนลมหายใจกลายเป็นไอสีขาว ที่มุมห้องมืดสนิท เอลาร่าถูกพันธนาการด้วยโซ่พลังงานเวทสีดำสนิท ใบหน้าของเธอซีดเซียวแต่แววตายังคงเด็ดเดี่ยว เธอมองมาที่เร็นแล้วส่ายหน้าช้าๆ เป็นเชิงห้ามปรามไม่ให้เขาต้องเอาอนาคตมาเสี่ยงกับคนชั่วช้าเหล่านี้ "เร็น... อย่าสนฉัน... จัดการมันซะ!" เอลาร่าตะโกนสุดเสียงแม้เรี่ยวแรงจะแทบไม่เหลือ เร็นหันไปมองสบตากับเอลาร่าเพียงเสี้ยววินาที ในแววตาคู่นั้นไม่มีความลังเลหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงความมุ่งมั่นและคำสัญญาที่ทั้งคู่เคยให้ไว้ร่วมกันท่ามกลางซากปรักหักพัง *ติ๊ด... ติ๊ด...* เสียงสัญญาณเตือนภัยดังถี่ขึ้น หน้าจอหลักเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน นับถอยหลังสามสิบวินาทีสู่การระเบิดทำลายล้าง มาร์คัสหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง น้ำลายไหลย้อยมุมปากด้วยความสะใจที่ได้เห็นเหยื่อติดกับ "ฮ่าๆๆๆ! แกช้าไปแล้ว! แกไม่มีทางแก้รหัสผ่านระดับสูงสุดนี่ได้หรอก ฮันเตอร์ไร้ระดับอย่างแกมันก็เป็นได้แค่เบี้ยตัวหนึ่งเท่านั้น!" เร็นไม่ได้แสดงท่าทีตื่นตระหนกแม้แต่น้อย เขายกยิ้มที่มุมปาก รอยยิ้มที่ทำให้มาร์คัสรู้สึกราวกับว่าตัวเองกำลังยืนอยู่บนปากเหวแห่งความตาย "รหัสผ่านสูงสุดเหรอครับ?" เร็นค่อยๆ ปล่อยมือจากหัวหน้าหน่วยที่หมดสติไปแล้ว เขาหยิบการ์ดสีดำสนิทไร้ลวดลายที่มีสัญลักษณ์รูปเฟืองสีทองประทับอยู่ออกมาจากกระเป๋าเสื้อ มาร์คัสเบิกตากว้างจนแทบทะลุดวงตา เมื่อเห็นลวดลายบนการ์ดใบนั้นชัดเจน "นะ... นั่นมัน... 'บัตรเครดิตโลหะดำแห่งผู้สร้าง' (God-Tier Unlimited Black Card) ที่มีเพียงผู้ถือครองสิทธิ์สูงสุดของระบบดั้งเดิมเท่านั้นที่จะมีได้! แก... แกไปเอามาจากไหน!" "ผมไม่ได้เอามา... ผมแค่ 'ซื้อ' มันคืนมาทั้งหมดต่างหากครับ" เร็นก้าวเข้าไปยืนประชิดหน้าจอควบคุมหลัก ไม่ลังเลแม้แต่น้อย เขาเสียบบัตรสีดำลงในช่องอ่านข้อมูลของระบบโดยตรง *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนใสๆ ดังขึ้นสวนทางกับบรรยากาศตึงเครียด หน้าจอสีแดงฉานเปลี่ยนเป็นสีฟ้าครามประกายทองในพริบตา ระบบรักษาความปลอดภัยทั้งหมดถูกรีเซ็ต โซ่พลังงานที่ล่ามเอลาร่าไว้สลายกลายเป็นละอองแสงสีทองปลิวหายไปในอากาศอย่างไร้ร่องรอย [ยินดีต้อนรับกลับครับ 'ท่านผู้บัญชาการสูงสุด' วงเงินในบัญชีของคุณ: อนันต์ (Infinity)] [ระบบทั้งหมดอยู่ภายใต้การควบคุมของคุณแล้วครับ] มาร์คัสทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นอย่างไร้เรี่ยวแรง ใบหน้าซีดเผือดไร้สีเลือด ดวงตาเบิกกว้างด้วยความสิ้นหวังอย่างถึงที่สุด ขณะที่เอลาร่าพุ่งเข้ามาโอบกอดเร็นจากด้านหลังแน่น ใบหน้าของเธอซบลงกับแผ่นหลังกว้างเพื่อซ่อนหยาดน้ำตาแห่งความโล่งใจ เร็นหันกลับมามองมาร์คัสที่กำลังคุกเข่าตัวสั่นอยู่เบื้องล่าง มุมปากยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยด้วยสายตาที่เหนือกว่าอย่างแท้จริง "เอาล่ะครับ... ทีนี้เรามาคุยกันต่อดีกว่า ว่าใครกันแน่ที่จะต้องชดใช้" นิ้วเรียวยาวของเร็นแตะลงบนหน้าจอโฮโลแกรมเพื่อกดยืนยันคำสั่งสุดท้าย แต่ทว่า... ทันทีที่ปลายนิ้วสัมผัส เสียงแจ้งเตือนปริศนาก็ดังแทรกขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่ผิดเพี้ยนไปจากเดิม [คำเตือน: ตรวจพบการเข้าแทรกแซงจาก 'โฮสต์ลับ' ภายนอกระบบ...] เร็นชะงักฝ่ามือ เอลาร่าผละออกจากแผ่นหลังของเขาด้วยความตกใจ ขณะที่หน้าจอโฮโลแกรมทั้งหมดทั่วทั้งห้องเปลี่ยนเป็นสีดำสนิท ก่อนที่ตัวอักษรสีแดงเลือดนกจะค่อยๆ ปรากฏขึ้นทีละตัวอย่างช้าๆ *[ยินดีด้วย... ที่เดินทางมาถึง 'ชั้นที่สิบสาม' ของกับดักนี้... น้องชาย]* -------------------------------------------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งแรงใจให้เร็นก้าวข้ามขีดจำกัดไปพร้อมกัน แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ! — โอเวอร์ลอร์ดซีโร่