ปากเสียดสีที่ไม่มีใครยอมใคร

แฟ้มเอกสารหนาเตอะในมือถูกโยนลงบนโต๊ะไม้เนื้อดีด้วยแรงที่มากพอจะทำให้ซูเปอร์สตาร์หนุ่มอย่างรินทร์ต้องตวัดสายตาคมกริบขึ้นมอง ร่างสูงโปร่งในชุดคลุมอาบน้ำผ้าไหมสีเข้มกอดอกพิงกรอบประตูห้องนอนด้วยท่าทางที่เต็มไปด้วยความเย่อหยิ่ง ขณะที่เจ้าของร่างหนาในชุดสูทสีเข้มไร้รอยยับอย่างครามยืนกอดอกนิ่งสนิท บรรยากาศรอบตัวบอดี้การ์ดหนุ่มแผ่ไอความอึดอัดและดุดันออกมาจนอุณหภูมิในห้องสวีทหรูลดฮวบลงหลายองศา "คุณช่วยอธิบายหน่อยได้ไหมคะท่านบอดี้การ์ดอดีตหน่วยรบพิเศษ ว่าทำไมเสื้อผ้าของฉันถึงถูกยัดรวมกันอยู่ในตู้ใบเดียวแบบไร้รสนิยมสิ้นดี หรือว่าสมองส่วนการจัดระเบียบของคุณมันใช้งานได้ไม่ดีเท่ากับการใช้กำลัง" รินทร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงจิกกัด ปลายเสียงเชิดขึ้นอย่างถือดี ดวงตากลมโตราวกับแมวป่าจ้องมองอีกฝ่ายด้วยความไม่พอใจ ครามไม่สะทกสะท้านแม้แต่น้อย ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบหน้าคมคายมองสำรวจเรือนร่างระหงที่โผล่พ้นชุดคลุมอาบน้ำอย่างไม่เกรงใจ รอยแยกของสาบเสื้อเผยให้เห็นไหปลาร้าเนียนและผิวเนื้อสีน้ำผึ้งจางๆ แววตาของบอดี้การ์ดหนุ่มไหววูบไปชั่วเสี้ยววินาที ก่อนจะกลับมาเรียบสนิทดั่งผิวน้ำในยามไร้ลมพัด "หน้าที่ของผมคือความปลอดภัย ไม่ใช่การเป็นแม่บ้านส่วนตัวให้คุณรินทร์" ครามตอบเสียงทุ้มต่ำ ก้าวเท้าเข้ามาใกล้หนึ่งก้าวโดยไม่ให้ตั้งตัว "แต่ถ้าคุณอยากให้จัดแยกตามเฉดสีและประเภทเนื้อผ้าจนละเอียดยิบเหมือนรสนิยมคุณหนูเอาแต่ใจล่ะก็... คงต้องจ้างคนเพิ่ม เพราะผมคิดค่าแรงแพงเกินกว่าจะมานั่งพับกางเกงในให้คุณ" "นี่คุณ!" รินทร์หน้าตื่นด้วยความโกรธ ปลายจมูกโด่งรั้นเชิดขึ้นอย่างฮึดฮัด "ปากคอเราะร้ายแบบนี้ สมแล้วล่ะค่ะที่โดนไล่ออกจากหน่วยรบพิเศษ หรือว่าโดนปลดเพราะไปกวนประสาทหัวหน้าจนเขาถีบหัวส่งคะ" คำพูดนั้นไม่ได้ทำให้ครามโกรธอย่างที่ควรจะเป็น ตรงกันข้าม มุมปากหยักลึกกลับยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่แฝงความร้ายกาจและอันตรายจนรินทร์เผลอถอยหลังโดยสัญชาตญาณเมื่อร่างสูงใหญ่เคลื่อนเข้ามาประชิดตัวอย่างรวดเร็ว "ปากเก่งนักนะ..." ครามโน้มใบหน้าลงมาจนกระซิบชิดริมหู กลิ่นอายบุหรี่จางๆ ผสมกับกลิ่นกายสะอาดสะอ้านของผู้ชายล้อมกรอบรินทร์ไว้จนแทบไม่มีอากาศหายใจ "อยากลองพิสูจน์ไหมล่ะครับ ว่าฝีปากที่ใช้เถียงผมนี่... มันจะยังคมอยู่หรือเปล่าเวลาที่เจอคำสั่งของผมจริงๆ" รินทร์รู้สึกได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวอย่างไร้เหตุผล ร่างกายแข็งทื่อเมื่อแผ่นหลังชนเข้ากับผนังห้องเย็นเฉียบโดยมีร่างหนาของครามกั้นขวางไว้ทุกทาง ระยะห่างระหว่างพวกเขาลดลงจนแทบไม่มีช่องว่าง ความใกล้ชิดที่อัดแน่นไปด้วยเคมีอันตรายทำให้ซูเปอร์สตาร์หนุ่มลืมบทพูดโต้เถียงที่เตรียมไว้ในหัวไปจนหมดสิ้น ดวงตาสองคู่ประสานกันนิ่งงัน ท่ามกลางความเงียบที่ดังยิ่งกว่าเสียงกรีดร้อง ทว่า ในเสี้ยววินาทีที่ลมหายใจของทั้งคู่เริ่มผสานเป็นจังหวะเดียวกัน เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะ ทำลายมนต์สะกดที่น่าอึดอัดนั้นลงทันที ก๊อก ก๊อก ก๊อก! "คุณรินทร์ครับ เปิดประตูให้ผมหน่อย... จอมทัพมาถึงข้างล่างแล้วครับ!" เสียงตะโกนร้อนรนของของผู้จัดการส่วนตัวที่ดังลอดเข้ามาจากด้านนอก ทำให้ครามชะงักและผถอยหลังกลับไปยืนเว้นระยะอย่างรวดเร็ว รินทร์สูดลมหายใจเข้าปอดลึกเพื่อเรียกสติที่กระเจิดกระเจิงกลับคืนมา ขณะที่สายตาคมกริบของครามยังคงจดจ้องมองมาที่ริมฝีปากอิ่มที่เม้มเข้าหากันแน่นด้วยความหงุดหงิดระคนตื่นตระหนก แบล็กเวลเวตขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมลุ้นระทึกไปกับวินาทีบีบหัวใจนี้ด้วยกันนะคะ