กฎเหล็กในเซฟเฮาส์

กลิ่นน้ำหอมกลิ่นวู้ดดี้ผสมความเย็นจัดของเครื่องปรับอากาศในห้องชุดเพนต์เฮาส์แคบ ๆ แห่งนี้ ไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศน่าหายใจขึ้นเลยแม้แต่น้อย รินทร์โยนกระเป๋าเดินทางแบรนด์เนมใบโตลงบนโซฟาหนังสีชาด้วยความหงุดหงิด ดวงตากลมโตตวัดมองผู้ชายร่างสูงในชุดเสื้อยืดสีดำสนิทที่กำลังยืนตรวจเช็กกล้องวงจรปิดมุมห้องด้วยท่าทางนิ่งสนิทราวกับรูปปั้นหินแกะสลัก "นี่คุณคราม เซฟเฮาส์เกรดพรีเมียมที่ผู้จัดการส่วนตัวฉันคุยโวไว้ มันหมายถึงห้องรูหนูขนาดสี่เหลี่ยมผืนผ้าที่มีเตียงนอนแค่เตียงเดียวแบบนี้หรอกเหรอคะ" เสียงหวานใสแต่แฝงแววประชดประชันดังขึ้น รินทร์กอดอกแน่น เสื้อเชิ้ตผ้าไหมสีขาวราคาแพงยับย่นเล็กน้อยจากการเดินทาง แต่เจ้าตัวกลับไม่สนใจแม้แต่น้อย สิ่งที่ดึงดูดสายตาเขาคือความจริงอันน่าหงุดหงิดที่ว่า... พื้นที่ทั้งหมดของเซฟเฮาส์ลับนี้มีจำกัดจำเขี่ยเสียจนพวกเขาต้องเดินชนกันตายภายในสามก้าว ครามชะงักมือที่กำลังกดแป้นพิมพ์แท็บเล็ตเล็กน้อย ก่อนจะค่อย ๆ หันกลับมามองซูเปอร์สตาร์หนุ่ม ปรมาจารย์ด้านการรักษาความปลอดภัยขยับมุมปากขึ้นนิดคล้ายรอยยิ้มเยาะที่ส่งไม่ถึงดวงตา "ถ้าคุณรินทร์อยากได้ห้องโถงกว้าง ๆ พร้อมระเบียงชมวิวพาโนรามา... เชิญโทรศัพท์ไปบอกจอมทัพสิครับ ว่าคุณพร้อมจะเอาคอไปพาดไว้ให้มือปืนของมันยิงเล่นเมื่อไหร่" ครามตอบด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ เยียบเย็น และราบเรียบ ชนิดที่สามารถแช่แข็งทุกสรรพสิ่งในห้องได้ทันที "อย่ามาพูดชื่อนั้นให้ฉันได้ยินนะ!" รินทร์สวนกลับทันควัน ดวงตาคู่สวยวาวโรจน์ด้วยความโกรธเกรี้ยวที่ถูกจี้ถูกจุด ความทรงจำอันเลวร้ายเกี่ยวกับอิทธิพลมืดของจอมทัพยังคงตามหลอกหลอน แต่ศักดิ์ศรีค้ำคอทำให้เขาไม่มีวันยอมก้มหัวให้ใครหน้าไหนทั้งสิ้น รวมถึงบอดี้การ์ดปากเสียคนนี้ด้วย "แล้วอีกอย่าง... ฉันไม่ได้จ้างคุณมาเพื่อต่อปากต่อคำ ฉันจ้างมาคุ้มกันความปลอดภัย จำหน้าที่ของตัวเองให้ดีค่ะคุณบอดี้การ์ด" "ผมจำแม่นยิ่งกว่าชื่อตัวเองเสียอีก" ครามก้าวเท้าเข้ามาประชิดตัวรินทร์อย่างรวดเร็ว ชนิดที่ซูเปอร์สตาร์หนุ่มไม่ทันตั้งตัว ความสูงที่เหนือกว่าทำให้ครามต้องโน้มใบหน้าลงมาเล็กน้อย ระยะห่างระหว่างพวกเขาลดลงจนเหลือแค่ลมหายใจกั้น รินทร์ผะหนหน้าถอยหลังโดยอัตโนมัติจนสะโพชนิดติดกับขอบโต๊ะทำงาน "และกฎข้อแรกของผมในเซฟเฮาส์นี้คือ... ห้ามขัดคำสั่ง ห้ามออกนอกพื้นที่ และห้ามทำตัวน่ารำคาญเด็ดขาด" "นี่คุณ...!" รินทร์เม้มริมฝีปากแน่นด้วยความคับแค้นใจ กลิ่นกายบุรุษผสมกลิ่นบุหรี่จาง ๆ จากตัวครามโชوَเข้าจมูกจนทำให้สติที่กระเจิดกระเจิงกลับมารวมตัวกันยากขึ้นไปอีก ดวงตาสีเข้มของอดีตหน่วยรบพิเศษคู่นั้นดุดันและทรงพลังราวกับสัตว์ป่าล่าเนื้อที่กำลังต้อนเหยื่อให้จนมุม ปราศจากความเกรงกลัวต่อบารมีซูเปอร์สตาร์เบอร์หนึ่งของประเทศแม้แต่น้อย "ถ้าไม่อยากให้ผมต้องใช้วิธีที่รุนแรงกว่านี้ในการบังคับให้คุณอยู่แต่ในสายตา..." ครามกระซิบชิดริมหูของรินทร์ เสียงทุ้มต่ำนั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยความอันตรายที่สั่นประสาท "ก็หุบปากสวย ๆ นั่น แล้วเดินไปเก็บของเข้าตู้ซะ... เราต้องใช้อาศัยอยู่ร่วมกันในห้องสี่เหลี่ยมนี้อีกนานจนกว่าคดีจะคลี่คลาย" รินทร์ผลักอกแกร่งของอีกฝ่ายออกเต็มแรง แม้แรงนั้นจะแทบไม่ทำให้ครามสะเทือนเลยก็ตาม ซูเปอร์สตาร์หนุ่มเชิดหน้าขึ้นอย่างถือดี ซ่อนความหวั่นไหวที่ตีรวนอยู่ในอกไว้ภายใต้หน้ากากเยชา "ก็ได้! แต่บอกไว้ก่อนนะว่าฉันเกลียดความสกปรก และเกลียดคนที่ชอบลุกล้ำความเป็นส่วนตัวที่สุด!" วันเวลาในเซฟเฮาส์เคลื่อนตัวไปอย่างเชื่องช้าทว่าเต็มไปด้วยกระแสไฟฟ้าที่พร้อมจะช็อตใส่กันได้ทุกเมื่อ พื้นที่จำกัดทำให้กฎเหล็กถูกฝ่าฝืนและทดสอบอยู่ตลอดเวลา ยามบ่ายแสงแดดส่องผ่านม่านทึบแสงเข้ามาได้เพียงรำไร รินทร์นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาเพื่อตรวจสคริปต์งานละครเรื่องใหม่ ขณะที่ครามกำลังยืนเช็กอาวุธปืนพกสั้นอยู่ไม่ไกล สายตาคมกริบเหลือบมองแผ่นหลังบางที่ขยับไหวตามจังหวะการหายใจเป็นระยะ ความเงียบงันภายในห้องถูกทำลายลงเมื่อเสียงท้องของรินทร์ร้องดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ ซูเปอร์สตาร์หนุ่มชะงักมือที่ถือปากกา ใบหน้าเนียนขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความอับอาย แม้จะพยายามทำเป็นนิ่งเฉยแค่ไหนก็ตาม ครามเหลือบมองก่อนจะวางปืนลงบนโต๊ะ เดินหายเข้าไปในครัวขนาดเล็กที่มีอุปกรณ์ทำครัวจำกัดไม่ต่างจากห้องพัก โมเมนต์ชวนอึดอัดผ่านไปครู่ใหญ่ กลิ่นหอมกรุ่นของบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปต้มยำกุ้งฝรั่งเศสราคาแพงที่ถูกยกระดับด้วยฝีมือบอดี้การ์ดหนุ่มก็ลอยออกมาแตะจมูก ครามเดินถือชามเซรามิกสีขาวออกมาวางตรงหน้าคนที่นั่งทำฟอร์มเชิดใส่ "กินซะ ก่อนที่คุณจะหมดแรงแล้วเป็นภาระให้ผมต้องแบกหนีตาย" ครามเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าแววตาคู่นั้นกลับทอดมองคนที่กำลังทำหน้ามุ่ยใส่อย่างอ่อนโยนขึ้นอย่างไม่รู้ตัว รินทร์มองชามบะหมี่สลับกับใบหน้าคมเข้มของบอดี้การ์ดหนุ่ม ความหิวกระตุ้นให้เขาเลิกฟอร์ม ร่างบางหยิบตะเกียบขึ้นมาคีบเส้นเข้าปาก รสชาติที่อร่อยกลมกล่อมเกินคาดทำให้ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว "อร่อยล่ะสิ" ครามย่อตัวลงนั่งยอง ๆ ตรงหน้าโซฟา ให้ใบหน้าอยู่ในระดับเดียวกับรินทร์ มือหนายื่นออกไปปัดเศษเส้นผมที่ตกลงมาปรกแก้มใสของอีกฝ่ายออกอย่างเบามือสัมผัสแผ่วเบานั้นทำให้รินทร์สะดุ้งสุดตัว หัวใจดวงน้อยกระหน่ำเต้นรัวจนแทบทะลุออกมานอกอก "ใคร... ใครบอกว่าอร่อยกันคะ ฝีมือธรรมดาจะตาย" รินทร์เบือนหน้าหนีเพื่อซ่อนใบหน้าที่เริ่มร้อนผ่าว ปากก็ยังคงแข็งไม่เลิก ครามหัวเราะในลำคอเบา ๆ เป็นเสียงที่ทุ้มนุ่มและทรงเสน่ห์จนรินทร์แทบอยากจะกักขังเสียงนั้นไว้ในโสตประสาท "ปากแข็งเก่งเป็นที่หนึ่ง... แต่แก้มแดงนี่โกหกไม่ได้นะครับ คุณรินทร์" ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังผ่อนคลายและเคมีระหว่างทั้งสองเริ่มหลอมรวมเข้าหากันอย่างไร้รอยต่อ ทันใดนั้นเอง... เสียงสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานจากหน้าจอคอมพิวเตอร์มอนิเตอร์กล้องวงจรปิดก็ดัง "ปี๊ด!" แหลมสูงบาดแก้วหู ครามดีดตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูงในเสี้ยววินาที รังสีอำมหิตและสัญชาตญาณนักรบถูกปลุกเร้าขึ้นมาทันที แววตาที่เคยมีความอ่อนโยนเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความเฉียบคมดุจใบมีด "เกิดอะไรขึ้นคะ!" รินทร์ผุดลุกขึ้นตาม หัวใจหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม ครามไม่ตอบ เขาสาวเท้ายาว ๆ ไปที่หน้าจอหลัก ภาพจากกล้องวงจรปิดบริเวณชั้นล่างของอาคารเซฟเฮาส์ปรากฏร่างของชายฉกรรจ์สวมชุดสูทดำไม่ต่ำกว่าห้าคนกำลังก้าวออกจากลิฟต์ พร้อมกับอาวุธปืนเก็บเสียงครบมือ และที่สำคัญที่สุด... ชายผู้เดินนำหน้าสุดด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบที่มองทะลุกล้องวงจรปิดมาตรง ๆ นั้น ไม่ใช่ใครอื่น จอมทัพ... ศัตรูตัวฉกาจที่ควรจะอยู่ห่างออกไปหลายร้อยกิโลเมตร! ก่อนที่ครามจะได้ออกคำสั่งใด ๆ เสียงเคาะประตูก็รัวดังขึ้นสามครั้งจากหน้าห้อง... *ก๊อก ก๊อก ก๊อก* พร้อมกับเสียงทุ้มต่ำอันคุ้นเคยที่ดังทะลุบานประตูเข้ามา ราวกับกระซิบอยู่ข้างใบหูของพวกเขา "เปิดประตูให้ฉันหน่อยสิครับ... น้องรินทร์คนสวย หรือว่ากำลังสนุกอยู่กับบอดี้การ์ดมือใหม่ของคุณกันแน่?" แบล็กเวลเวตขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมลุ้นระทึกไปกับวินาทีเป็นตายนี้ด้วยกันนะคะ