ทฤษฎีคนไม่ถูกกัน

คราบเลือดจาง ๆ บนปกนิตยสารแฟชั่นเล่มล่าสุดยังไม่น่าหงุดหงิดเท่าเงาตะคุ่มที่ยืนขวางประตูห้องแต่งตัว V.I.P. ของสถานีโทรทัศน์แห่งนี้ รินทร์ปัดปลายนิ้วลงบนหน้าจอแท็บเล็ตเพื่อปิดข่าวฉาวหน้าหนึ่งที่พาดหัวพะเน็งด้วยถ้อยคำบิดเบือน ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นกันแดดสีชาตวัดมองผู้จัดการส่วนตัวที่กำลังยืนปาดเหงื่อพัลวัน "ฉันบอกกี่ครั้งแล้วว่าคนที่จะมาดูแลฉัน ต้องไม่ใช่พวกมือสมัครเล่นที่เอะอะก็เอาแต่ก้มหัวจนหลังค่อม" เสียงทุ้มหวานติดจะเหวี่ยงเล็กน้อยดังขึ้น ทว่ากังวานชัดในความเงียบ "แล้วดูสภาพคนเก่าสิ แค่โดนพวกปาปารัสซี่กรูกันเข้ามานิดหน่อยก็ขาสั่นจนทำกาแฟหกใส่เสื้อแบรนด์เนมฉันเสียหาย... ไล่ออกไปซะ แล้วหาคนใหม่มาแทน เดี๋ยวนี้" "แต่น้องรินทร์คะ คนนั้นบริษัทจัดหาบอดี้การ์ดเกรดพรีเมียมส่งมาเลยนะคะ..." "ฉันไม่สนเกรด ฉันสนฝีมือ!" รินทร์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ชุดสูทสีขาวสั่งตัดพิเศษขับเน้นเอวคอดและไหล่ผึ่งผายให้ดูโดดเด่นสะดุดตา ซูเปอร์สตาร์หนุ่มปรายตามองนาฬิกาข้อมือเรือนหรู "ฉันให้เวลาอีกห้านาที ถ้ายังไม่มีใครที่ดูเข้าท่าโผล่หัวมา ฉันจะเดินออกไปเผชิญหน้ากับสื่อข้างนอกนั่นด้วยตัวเอง แล้วบอกพวกมันทั้งหมดว่าต้นสังกัดไร้ประสิทธิภาพแค่ไหน" ประโยคคาดโทษยังไม่ทันขาดคำ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้ง—สั้น ห้วน และหนักแน่นจนรับรู้ได้ถึงแรงสั่นสะเทือน ประถูกผลักเปิดออกโดยไม่รอให้เจ้าของห้องอนุญาต ร่างสูงใหญ่ของใครบางคนก้าวล่วงเข้ามาในอาณาเขตส่วนตัวราวกับกำลังเดินตรวจสนามรบ รินทร์ชะงักไปเล็กน้อย เผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัวเมื่อเผชิญหน้ากับผู้มาใหม่ ครามไม่ได้สวมสูทผูกเนกタイเนี๊ยบกริบเหมือนบอดี้การ์ดทั่วไป ร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อยืดสีดำสนิทแนบเนื้ออวดกล้ามเนื้อแน่นตึงใต้ร่มผ้าและรอยสักจาง ๆ ที่โผล่พ้นปกเสื้อบริเวณต้นคอ แว่นตากันแดดสีดำถูกถอดออกเผยให้เห็นดวงตาคมกริบดุจพญาอินทรี นิ่งสนิท เยียบเย็น และทอประกายอันตรายอย่างเปิดเผย ไม่มีการโค้งคำนับ ไม่มีแม้แต่รอยยิ้มมารยาททางสังคม มีเพียงสายตาคมกลาวประเมินร่างของซูเปอร์สตาร์ชื่อดังตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความรังเกียจระคนเบื่อหน่ายอย่างไม่คิดจะปิดบัง "คุณรินทร์ใช่ไหมครับ" น้ำเสียงทุ้มต่ำติดจะแหบพร่าเอ่ยขึ้น ทว่ามีอำนาจกดดันจนผู้จัดการส่วนตัวต้องถอยกรูดไปหลบหลังโซฟา "ผมคราม... คนที่จะมาเป็นเงาให้คุณตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป หวังว่าเรื่องมาก ๆ แบบที่คุณเพิ่งแหกปากโวยวายเมื่อกี้ คงจะไม่เกิดขึ้นอีกในเวลาทำงานของผม" รินทร์อ้าปากค้าง ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกตะลึงระคนโกรธเกรี้ยว เลือดในกายพุ่งพล่านจนร้อนผ่าวขึ้นมาที่ใบหน้า ตั้งแต่อยู่ในวงการมา มีแต่คนก้มหัวประจบประแจง ยอมจำนนต่อรอยยิ้มและชื่อเสียงของเขาไอ้บ้านี่เป็นใคร ถึงกล้ามาต่อปากต่อคำแถมยังมองเขาด้วยสายตาเหมือนกำลังมองขยะเปียก! "นี่คุณ!" รินทร์ก้าวฉับเข้าไปประชิดตัวร่างสูงโดยไม่เกรงกลัวความต่างของส่วนสูง นิ้วเรียวชี้หน้าอีกฝ่ายอย่างสั่นเทาด้วยความโมโห "ใช้สมองส่วนไหนคิดถึงกล้าพูดจาแบบนี้กับฉัน? รู้ไหมว่าฉันเป็นใคร!" ครามโน้มใบหน้าลงมาหาเล็กน้อย ระยะห่างระหว่างกันลดลงจนได้กลิ่นบุหรี่จาง ๆ เจือจางกับความเย็นยะเยือกของน้ำหอมผู้ชาย รอยยิ้มเยาะหยันแต้มอยู่ที่มุมปากหยักลึก "รู้สิครับ... ซูเปอร์สตาร์ผู้ดีแตกที่เอาแต่ใจตัวเองจนคนอื่นต้องปวดหัว" ครามกระซิบด้วยน้ำเสียงเย้าแหย่ที่แฝงความกวนประสาท "หน้าตาก็จัดว่าใช้ได้... เสียอย่างเดียว ปากเก่งเกินไปหน่อย ระวังตัวไว้เถอะครับ ปากแบบนี้แหละที่จะพาภัยมาถึงตัวเร็วกว่ากระสุนปืน" "ไอ้...!" ก่อนที่รินทร์จะได้พ่นคำด่าทอที่เจ็บแสบที่สุดในชีวิตออกไป เสียงเคาะประตูรัวเร็วดังแทรกขึ้น พร้อมกับการพุ่งพรวดเข้ามาของผู้ช่วยสาวที่หน้าตาตื่นตระหนกจนแทบจะร้องไห้ "คุณรินทร์คะ! แย่แล้วค่ะ! จอมทัพ... คุณจอมทัพโผล่มาที่นี่ค่ะ เขากำลังเดินตรงมาที่ห้องแต่งตัวเราแล้ว!" สิ้นชื่อนั้น รินทร์หน้าซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัด ความโกรธเกรี้ยวเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความตื่นตระหนกและบาดแผลในอดีตที่ถูกกระชากให้เปิดออก ร่างบางเซถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว ทว่าก่อนที่ความหวาดกลัวจะกัดกินสติไปมากกว่านั้น มือหนาของครามก็คว้าหมับเข้าที่ต้นแขนเรียว รั้งร่างของซูเปอร์สตาร์หนุ่มให้ถอยมาหลบอยู่ด้านหลังแผงอกกว้างของตนอย่างรวดเร็ว พร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักหน่วงที่หยุดลงตรงหน้าประตูห้องพอดี แบล็กเวลเวตขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางเข้าสู่โลกอันตรายและเย้ายวนนี้ด้วยกันนะคะ