อ้อมกอดอุ่นในคืนพายุคละคลุ้ง

"อย่าขยับ... ถ้าเจ้ายังไม่อยากให้แผลที่ไหล่ฉีกออกไปมากกว่านี้" เสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยอำนาจและคำสั่งเด็ดขาดดังขึ้นท่ามกลางความมืดมิดภายในถ้ำลึก กลิ่นอายของดินชื้นและหยดน้ำที่กระทบโขดหินดังก้องสะท้อนเป็นจังหวะเชื่องช้า ไป๋ลี่หลินกัดฟันแน่น ความเจ็บปวดจากคมดาบของเหล่านักฆ่าในสังกัดฮวาเฟยยังคงแล่นริ้วไปทั่วร่าง แต่นางหาได้แคร์ความเจ็บปวดทางกายไม่ สิ่งที่นางกังวลใจยิ่งกว่า คือสถานการณ์การเดินหมากของเหล่าขุนนางในเมืองหลวงที่อาจเปลี่ยนไปในชั่วข้ามคืน หากนางและมู่หรงหลี่หายไปจากกระดานอำนาจนานเกินควร แสงจันทร์นวลตาภายนอกมิอาจสอดส่องเข้ามาถึงภายในนี้ได้ มีเพียงกองไฟกองเล็กๆ ที่มู่หรงหลี่เพิ่งก่อขึ้นจากเศษกิ่งไม้แห้งเป็นสิ่งเดียวที่มอบไออุ่นให้แก่กัน ท่านอ๋องผู้เยือกเย็นบัดนี้ไม่ได้อยู่ในอาภรณ์หรูหราดั่งเช่นยามอยู่ในท้องพระโรง ผ้าแพรชั้นดีเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบโคลนและรอยเลือดที่เปรอะเปื้อนไหล่ของนาง "ท่านควรจะทิ้งข้าไว้" ลี่หลินเอ่ยเสียงแผ่ว ใบหน้านวลซีดเผือดทว่าแววตายังคงแน่วแน่ "หากข้าอยู่ที่นี่ ท่านจะสามารถตีฝ่าวงล้อมออกไปได้เร็วกว่า" มู่หรงหลี่ชะงักมือที่กำลังฉีกชายผ้าเพื่อพันแผลให้หญิงสาว ดวงตาคมกริบดุจพญาเหยี่ยวหรี่ลงจ้องมองใบหน้าของนางอย่างพินิจ ก่อนจะกดน้ำหนักมือลงบนแผลจนนางต้องนิ่วหน้าด้วยความเจ็บ "ข้าจำได้ว่าเคยบอกเจ้าแล้ว... ว่าชีวิตของเจ้า เป็นของข้า" เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบ หากทว่าแฝงไปด้วยแรงอารมณ์ที่คุกรุ่นอยู่ลึกๆ "ต่อให้ต้องแลกด้วยการคว่ำกระดานหมากทั้งแผ่นดิน ข้าก็ไม่มีวันปล่อยให้เจ้ากลายเป็นศพอยู่ในป่าเขาเยี่ยงสุนัขข้างถนนเพียงเพราะกลยุทธ์ตื้นๆ ของนางสนมไร้ค่าผู้นั้น" ลี่หลินเงียบงัน นางมองเห็นความวูบไหวในแววตาของบุรุษผู้นี้ มู่หรงหลี่ไม่ใช่คนที่รู้จักคำว่าอ่อนโยน เขาคือขุนพลผู้เหี้ยมหาญที่ก้าวข้ามผ่านกองเลือดมานับไม่ถ้วน แต่ในยามที่เขาบรรจงพันแผลให้นาง ความใส่ใจที่ส่งผ่านปลายนิ้วหยาบกร้านนั้นกลับสั่นคลอนกำแพงน้ำแข็งในใจนางอย่างประหลาด "เหตุใดต้องทำถึงเพียงนี้?" นางถามพลางหลบสายตา "เราต่างก็รู้ดีว่าการแต่งงานของเราเป็นเพียงพันธสัญญาทางการเมือง เพื่อถ่วงดุลอำนาจระหว่างตระกูลไป๋กับราชสำนัก... ความห่วงใยของท่านในยามนี้ มันอยู่นอกเหนือบทบาทที่ตกลงกันไว้" มู่หรงหลี่ขยับเข้ามาใกล้จนลี่หลินได้กลิ่นอายบุรุษจางๆ ผสมกับกลิ่นดินและเลือด กลิ่นนั้นไม่ได้ทำให้นางรังเกียจ กลับทำให้ใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอเริ่มสั่นไหวอย่างควบคุมไม่ได้ เขาเอื้อมมือขึ้นมาแตะกรอบหน้าของนางเบาๆ ก่อนจะใช้นิ้วโป้งเกลี่ยรอยเปื้อนข้างแก้มออกอย่างแผ่วเบา "สตรีที่กล้าเผชิญหน้ากับเหล่ากบฏด้วยมือเปล่า และวางแผนการรบดั่งขุนพลชำนาญการเช่นเจ้า... ตั้งแต่เมื่อใดที่เจ้าเริ่มเชื่อว่าข้าเป็นเพียงนักการเมืองที่มองทุกอย่างเป็นเพียงหมากในกระดาน?" เขาเว้นจังหวะ สายตาที่จ้องมองนางเต็มไปด้วยความปรารถนาที่ยากจะปิดบัง "ไป๋ลี่หลิน ข้าไม่ใช่หุ่นยนต์ที่ไม่มีหัวใจ และข้าก็ไม่ใช่คนโง่พอที่จะปล่อยให้เพชรเม็ดงามที่สุดในแผ่นดินหลุดมือไปเพียงเพราะข้ออ้างเรื่องการเมือง" ท่ามกลางเสียงพายุภายนอกที่เริ่มโหมกระหน่ำ อุณหภูมิในถ้ำดูเหมือนจะสูงขึ้นอย่างประหลาด ลี่หลินเม้มริมฝีปากแน่น นางเป็นถึงยอดกุนซือผู้มองเกมขาดทุกกระดาน แต่ยามนี้กลับอ่านสายตาของมู่หรงหลี่ไม่ออก ทันใดนั้นเอง มู่หรงหลี่ก็โน้มตัวลงมาประทับจุมพิตที่หน้าผากของนางอย่างแผ่วเบา มันเป็นจุมพิตที่ไร้ซึ่งความดิบเถื่อน แต่มันกลับหนักแน่นและตรึงแน่นอยู่ในความรู้สึกราวกับคำสัญญาที่ไม่มีวันลบเลือน "พักผ่อนเสีย" เขาประคองให้นางเอนตัวลงบนเสื้อคลุมตัวหนาของเขา "พรุ่งนี้เมื่อพายุสงบ เราจะออกไปจากที่นี่ และเมื่อถึงเวลานั้น... ข้าจะให้เจ้าได้เห็นว่าอำนาจที่แท้จริงในราชสำนักนั้น ใครกันแน่ที่เป็นผู้ถือครอง" ลี่หลินหลับตาลงด้วยความเหนื่อยอ่อน หากแต่ในใจกลับกังวลถึงชะตากรรมที่รออยู่ นางรู้ดีว่าการลอบสังหารครั้งนี้เป็นเพียงจุดเริ่มต้น สงครามในวังหลังเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นอย่างแท้จริง ขณะที่นางกำลังจะเคลิ้มหลับไปนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของม้าศึกและเสียงขบวนของทหารหลวงก็ดังแว่วเข้ามาจากทางปากถ้ำ มู่หรงหลี่ผุดลุกขึ้นทันที มือกระชับดาบข้างกายแน่น สายตาคมกริบจ้องเขม็งไปยังแสงคบเพลิงที่สาดส่องเข้ามา ทว่าสิ่งที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้าไม่ใช่ทหารของศัตรู แต่เป็นหัวลูกธนูอาบยาพิษที่พุ่งแหวกอากาศเข้ามาพร้อมกับตราประทับสีแดงฉานบนจดหมายที่ผูกติดอยู่กับมัน... ตราประทับที่ทำให้นางและท่านอ๋องต้องตกตะลึงไปพร้อมกัน เพราะมันคือตราประจำตัวของ "ฮ่องเต้" ที่ถูกประกาศว่าสวรรคตไปแล้วเมื่อสามวันก่อน! "ดูเหมือนว่าเกมกระดานนี้... จะซับซ้อนกว่าที่ข้าคาดไว้มากนัก" มู่หรงหลี่พึมพำพร้อมกับสายตาที่เปลี่ยนเป็นดุร้ายราวกับพยัคฆ์ที่กำลังจะขย้ำเหยื่อ ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินหมากตานี้ไปกับ "นักเล่าประวัติศาสตร์" นะครับ