แผนซ้อนแผนตลบหลังศัตรู

คราบเขม่าดินปืนและกลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งในยามวิกาล มิได้ทำให้ไป๋ลี่หลินสะทกสะท้านแม้แต่น้อย ดวงเนตรหงส์คู่สวยทอดมองผ่านช่องระบายของกำแพงเมืองชั้นนอกด้วยแววตานิ่งสงบ ดั่งผิวน้ำในบึงใหญ่ที่ปราศจากแรงกระเพื่อม ทว่าเบื้องล่างของกำแพงศิลาอันสูงตระหง่านนั้น คือความโกลาหลอลหม่านที่นางเป็นผู้ร้อยเรียงบทเพลงมรณะนี้ขึ้นมาด้วยตนเอง "รายงาน! กองกำลังของฮวาเฟยและพวกกบฏหลงกล ติดกับดักเข้าที่บริเวณประตูทิศอุดรแล้วพ่ะย่ะค่ะ!" เสียงรายงานจากองครักษ์เงา ดังขึ้นท่ามกลางเสียงคำรามของลมหนาวที่พัดกระหน่ำ ไป๋ลี่หลินมิได้เอ่ยวาจาใด นางเพียงยกเรียวปากขึ้นเป็นรอยยิ้มบางเบา อาภรณ์สีขาวปักลายเหมันต์โบกสะบัดตามแรงลม ยามเมื่อร่างระหงก้าวเดินบนคานไม้ของหอคอยบัญชาการ ทุกย่างก้าวเปี่ยมด้วยความมั่นคงและสง่างามราวกับพญาหงส์ที่กำลังตรวจตราอาณาจักร ย้อนกลับไปเมื่อสามั่วยามก่อน ข่าวลวงเรื่องคลังเสบียงลับและเส้นทางหลบหนีลับเฉพาะขององค์ชายสามถูกจงใจปล่อยให้รั่วไหลไปถึงหูของพระสนมฮวาเฟย สตรีผู้ทะเยอทะยานและกระหายอำนาจจนมืดบอด ย่อมไม่ปล่อยโอกาสที่จะรวบรวมกำลังพลทั้งหมดเข้าโจมตีจุดอ่อนนี้ โดยหารู้ไม่ว่า... มันคือปากถ้ำของพยัคฆ์ร้ายที่รอขย้ำเหยื่ออยู่ก่อนแล้ว "ท่านอ๋องล่ะเพคะ?" ลี่หลินเอמהถามเสียงเรียบ ขณะสายตายังคงจับจ้องภาพความพินาศเบื้องล่าง ที่ซึ่งกำลังพลฝ่ายตรงข้ามกำลังเหยียบย่ำลงบนสนามเพลาะที่ถูกอำพรางด้วยหิมะและฟางข้าว ก่อนที่พื้นดินจะทรุดตัวลงพร้อมกับห่าธนูเพลิงที่ระดมยิงลงมาจากด้านบนอย่างไร้ความปรานี "ท่านอ๋องมู่หรงหลี่ทรงนำทัพม้าเหล็กปิดล้อมเส้นทางถอยร่นไว้หมดสิ้นแล้วพ่ะย่ะค่ะ ไม่มีผู้ใดเล็ดลอดไปได้แม้แต่คนเดียว" ในห้องโถงบัญชาการที่อบอุ่นด้วยเตาผิง ทว่าบรรยากาศกลับเยียบเย็นจนน่าขนลุก ร่างสูงสง่าของชินอ๋องมู่หรงหลี่ประทับนั่งอยู่บนเก้าอี้พนักสูง ดวงเนตรคมกริบดั่งเหยี่ยวพญาหงส์ทอดมองแผนที่ยุทธศาสตร์ตรงหน้า ทันทีที่ร่างบางของภรรยาคู่ชีวิตก้าวเข้ามา ไอเย็นชาในแววตาคู่นั้นก็พลันละลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความลึกซึ้งและอ่อนโยนที่มอบให้แก่นางผู้เดียว มู่หรงหลี่ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้าไปหา ก่อนจะเอื้อมมือหนามาโอบกระชับเสื้อคลุมกันหนาวให้กับนางอย่างเบามือ สัมผัสอุ่นจากฝ่ามือของเขาช่วยขับไล่ความหนาวยะเยือกของค่ำคืนนี้ให้มลายหายไป "เจ้าลากพาพวกมันลงสู่หลุมพรางได้อย่างงดงามยิ่งนัก ชายาของเปิ่นหวาง" น้ำทุ้มนุ่มเอ่ยขึ้นชิดริมใบหู พร้อมกับดึงร่างบางเข้ามาชิดอ้อมอก กลิ่นอายบุรุษผสมผสานกับกลิ่นอายสงครามจางๆ ลอยเข้าแตะนาสิก "หม่อมฉันเพียงใช้ความโลภของฮวาเฟยมาเป็นเครื่องมือก็เท่านั้นเพคะคนเราเมื่อตาบอดเพราะอำนาจ ต่อให้มีสติปัญญาเพียงใดก็ย่อมมองไม่เห็นความตายที่กำลังคืบคลานเข้ามา" ไป๋ลี่หลินเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าเฉียบคม นางซบใบหน้าลงกับอกแกร่งของสามีสูดไออุ่นเพื่อผ่อนคลายความตึงเครียดตลอดทั้งวัน "แต่วิธีการของเจ้า... ทำให้เปิ่นหวางต้องยอมจำนนซ้ำแล้วซ้ำเล่า" มู่หรงหลี่หัวเราะในลำคออย่างพึงพอใจ มือหนายกขึ้นลูบเรือนผมนุ่มสลวยอย่างทะนุถนอม "ฮวาเฟยคงไม่คิดว่า สตรีที่นางเคยเหยียดหยาม จะเป็นคนขุดหลุมฝังร่างของนางเองด้วยมือของเจ้าของแผนการ" ทว่า ในขณะที่ความเงียบสงบอันน่ารื่นรมย์กำลังโอบล้อมคนทั้งสองไว้ เสียงฝีเท้าเร่งรีบก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้องบัญชาการ ขัดจังหวะบรรยากาศอันลึกซึ้ง "กราบทูลท่านอ๋อง พระชายา! เกิดเรื่องใหญ่แล้วพ่ะย่ะค่ะ!" ขันทีรับใช้คนสนิทก้าวเข้ามาด้วยอาการตื่นตระหนก ใบหน้าซีดเผือดจนแทบไร้สีเลือด เขาก้มกราบลงกับพื้นจนหน้าผากแนบชิดพื้นศิลา "มีสิ่งใดต้องตื่นตระหนกอีกเล่า กองกำลังของฮวาเฟยถูกทำลายจนย่อยยับมิใช่หรือ?" มู่หรงหลี่ขมวดคิ้วมุ่น เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงดุดันที่แฝงแววคุกคาม ขันทีผู้นั้นตัวสั่นเทา ก่อนจะเงยหน้าขึ้นด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวสุดขีด "มิใช่กองกำลังของฮวาเฟยพ่ะย่ะค่ะ... แต่เป็น... แต่เป็นราชശาส์นลับจากเมืองหลวงที่เพิ่งมาถึง" ไป๋ลี่หลินผละออกจากอ้อมอกของสามีทันที สัญชาตญาณเตือนภัยในหัวใจร้องระรัว นางสบตากับมู่หรงหลี่ที่แววตาเปลี่ยนเป็นคมกริบขึ้นมาในทันที "อ่านมา" ชินอ๋องออกคำสั่งเฉียบขาด "พระราชโองการลับจากฮ่องเต้... มีรับสั่งให้ปลดและเนรเทศพระชายาไป๋ลี่หลินไปยังชายแดนตะวันตกทันที โดยมีความผิดฐาน... วางแผนกบฏร่วมกับกองกำลังนอกด่านพ่ะย่ะค่ะ!" สิ้นเสียงรายงาน บรรยากาศภายในห้องราวกับถูกแช่แข็งในชั่วพริบตา... ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินหมากตานี้ไปกับ "นักเล่าประวัติศาสตร์" นะครับ