เสียงกระซิบแห่งความไว้วางใจ

กลิ่นหอมกรุ่นของกำยานไม้กฤษณาผสานกลิ่นอายฝนยามค่ำคืนลอยวนอยู่ในห้องหนังสือลับของตำหนักชินอ๋อง แสงจากเปลวเทียนสีชาดสั่นไหวตามสายลมที่ลอดผ่านบานหน้าต่างแกะสลักลวดลายเมฆมงคล เงาร่างสูงใหญ่ของมู่หรงหลี่ทอดทับลงบนฉากกั้นห้องลายพยัคฆ์คำราม ในมือของเขากำป้ายหยกประจำตัวของอดีตพระสนมเอกผู้ล่วงลับแน่นจนข้อนิ้วปรากฏสีขาวซีด ตรงข้ามกับเขา ไป๋ลี่หลินนั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้เบาะกำมะหยี่สีชาด นางไม่ได้กล่าวคำปลอบโยนใดๆ ออกมาทันที เนื่องจากในยุทธภพแห่งอำนาจและการแย่งชิงในราชสำนัก คำหวานมักเป็นเพียงยาพิษเคลือบน้ำผึ้ง ทว่ายามนี้แววตาคู่คมของนางกลับทอดมองบุรุษผู้ขึ้นชื่อว่าโหดเหี้ยมที่สุดแห่งแคว้นด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง "เจ้าคิดว่าคนเราตายแล้วจะไปอยู่ที่ใดหรือ... ลี่หลิน" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบงันที่กดดัน บรรยากาศรอบตัวชินอ๋องในยามนี้ไม่ได้เต็มไปด้วยไอสังหารเช่นเคย หากแต่กลับเปี่ยมไปด้วยความอ้างว้างราวกับเด็กชายตัวเล็กๆ ที่หลงทางอยู่ในพายุหิมะ "หม่อมฉันเป็นแพทย์ บาดแผลบนกายรักษาได้ ความตายคือจุดสิ้นสุดของสังขาร แต่ความทรงจำของผู้ที่ยังอยู่ต่างหาก... คือคุกที่ไร้กำแพงขังวิญญาณของตนเองเพคะ" ลี่หลินตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่มั่นคง นางรินชาร้อนลงในจอกกระเบื้องเคลือบสีไขไก่ ส่งกลิ่นหอมละมุนของชาผู่อឺร์เก่าแก่ "ท่านอ๋องทรงแบกรับความแค้นของมารดามาครึ่งชีวิต ถึงเวลาปล่อยให้ดวงวิญญาณของพระนางได้พักผ่อนอย่างแท้จริงแล้วกระมัง" มู่หรงหลี่เงยหน้าขึ้นสบตา นางเอกสาวผู้ฉลาดล้ำเลิศ แววตาของเขาไหววับคล้ายระลอกคลื่นในบึงลึก มารดาของเขาถูกปลิดชีพด้วยถ้วยยาพิษจากมือของฮองเฮาองค์ก่อนท่ามกลางความนิ่งดูดายของฮ่องเต้ ภาพในวันนั้นยังคงฝังรากลึกอยู่ในห้วงนิตินัยแห่งความทรงจำ ทุกค่ำคืนเขาต้องทนหลับตาลงพร้อมกับเสียงกรีดร้องและคราบน้ำตาของสตรีผู้ให้กำเนิด เขาสร้างเกราะกำบังความรู้สึก เย็นชา ดุดัน และไร้ความปรานี ก็เพื่อเหยียบย่ำศัตรูให้จมใต้ฝ่าเท้า ทว่า ในยามนี้... สตรีตรงหน้ากลับมองทะลุเกราะเหล็กนั้นเข้ามาถึงหัวใจที่แตกสลายของเขา "มารดาของข้า... เป็นเพียงสตรีอ่อนแอผู้หนึ่งในวังหลัง นางไม่เคยปรารถนาตำแหน่งฮองเฮา ไม่เคยต้องการอำนาจใดๆ นางรักสงบราวกับใบบัว1ในสระหลวง แต่ความงดงามและสายพระเนตรที่ฮ่องเต้ทรงโปรดปราน กลับกลายเป็นคมดาบที่ฆ่าตัวนางเอง" มู่หรงหลี่แค่นหัวเราะด้วยความสมเพชในโชคชะตา สันกรามของเขาขบเข้าหากันจนนูนเด่น "ข้ายังจำสัมผัสสุดท้ายอุ่นๆ บนฝ่ามือของนางในวันที่นางสิ้นใจได้ดี นางบอกให้ข้ามีชีวิตรอด... แต่วิธีเดียวที่จะรอดในวังหลังนรกนี่ได้ คือการเป็นปีศาจที่แม้แต่เงาของตนเองยังต้องหวาดกลัว" ลี่หลินขยับกายเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด กลิ่นกายหอมสะอาดประทิ่นโฉมของสมุนไพรจีนโชยเข้าจมูกของชินอ๋อง นางยื่นมือเรียวบางออกไปสัมผัสหลังมือหนาที่กำป้ายหยกไว้ ความอบอุ่นจากปลายนิ้วของนางแผ่ซ่านผ่านผิวสัมผัส เยียวยาความหนาบเหน็บในจิตใจของเขาอย่างประหลาด "ท่านอ๋องมิใช่ปีศาจ... หากท่านเป็นปีศาจ ป่านนี้แคว้นฉินคงนองเลือดด้วยเพลิงสงครามไปนานแล้ว และหม่อมฉันคงไม่มีโอกาสได้มานั่งสนทนากับท่านเช่นนี้" ลี่หลินกล่าวด้วยรอยยิ้มบางเบา รอยยิ้มที่เปี่ยมด้วยปัญญาและเมตตา ซึ่งหาไม่ได้จากสตรีใดในแผ่นดิน "ท่านเลือกที่จะปกป้องแผ่นดินนี้จากเงาเบื้องหลัง เพื่อไม่ให้เด็กคนอื่นต้องสูญเสียมารดาเช่นเดียวกับท่าน นั่นคือความเมตตาที่ยิ่งใหญ่ที่สุดแล้วเพคะ" หัวใจของชินอ๋องกระตุกวูบ ความรู้สึกบางอย่างที่เขาพยายามกดทับเอาไว้ภายใต้ความเย็นชามาเนิ่นนาน บัดนี้กลับทะลักทลายออกมาอย่างไม่อาจต้านทาน นางอ่านใจเขาออก นางเข้าใจความเจ็บปวดที่ซ่อนเร้นภายใต้หน้ากากแห่งอำนาจของเขาได้อย่างทะลุปรุโปร่ง มู่หรงหลี่ดึงร่างบางเข้ามากอดไว้แนบอกอย่างแนบแน่น อ้อมแขนที่เคยใช้จับกระบี่ปลิดชีพศัตรู ยามนี้กลับโอบกอดนางไว้ราวกับกลัวว่านางจะเป็นเพียงภาพมายาที่จะเลือนหายไปในยามรุ่งสาง "ลี่หลิน... เจ้าคือแสงสว่างเดียวในความมืดมิดของข้า" เสียงกระซิบของเขาพร่าสั่นเล็กน้อย แนบชิดอยู่ข้างใบหูของนาง ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังลึกซึ้งและอบอวลไปด้วยความผูกพันอันมั่นคงดั่งศิลา เสียงฝีเท้าเร่งรีบและเสียงเคาะประตูด้านนอกก็ดังขึ้นทำลายความเงียบสงบ ขันทีสนิทหน้าห้องร้องตะโกนด้วยน้ำเสียงแตกตื่นจนผิดปกติ "ทูล... ทูลท่านอ๋อง! เกิดเรื่องใหญ่แล้วพ่ะย่ะค่ะ! พระสนมฮวาเฟย... พระสนมฮวาเฟยทรงทูลฟ้องฝ่าบาทว่าพระชายาลอบวางยาพิษนางในตำหนักบูรพา ฝ่าบาททรงมีพระราชโองการด่วนให้ราชองครักษ์เสื้อแพรมาคุมตัวพระชายาไปสอบสวน ณ ท้องพระโรงหลวงเดี๋ยวนี้พ่ะย่ะค่ะ!" มู่หรงหลี่ผละออกจากอ้อมกอดทันที แววตาที่เพิ่งมีความอ่อนโยนเมื่อครู่กลับแปรเปลี่ยนเป็นประกายคมกริบดั่งใบมีดที่อาบยาพิษ ไอสังหารแผ่ซ่านออกมารอบตัวจนอุณหภูมิในห้องลดฮวบลงทันตาเห็น รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมผุดขึ้นที่มุมปากของชินอ๋อง ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินหมากตานี้ไปกับ "นักเล่าประวัติศาสตร์" นะครับ