หมากกระดานแรกในวังหลวง

“หากพระสนมทรงโปรดปรานดอกโบตั๋นสีชาดถึงเพียงนี้ เห็นทีหม่อมฉันคงต้องทูลขอให้ฮ่องเต้พระราชทานต้นไม้ชนิดนี้ให้ไปประดับที่ตำหนักเย็นเสียแล้วกระมังครับ จะได้ไม่ต้องลำบากพระสนมต้องมาทอดพระเนตรถึงที่นี่ให้เสียเวลา” เสียงราบเรียบแต่ทว่าบาดลึกดั่งคมมีดที่อาบด้วยน้ำผึ้งของไป๋ลี่หลิน ทำให้บรรยากาศในสวนอุทยานหลวงที่เคยเงียบสงบพลันเย็นเยียบขึ้นมาฉับพลัน พระสนมฮวาเฟยที่กำลังแย้มยิ้มหยามหยันพลันชะงัก รอยยิ้มที่เคลือบฉาบด้วยความถือดีแข็งค้างอยู่บนใบหน้าอันงดงามที่แต่งแต้มด้วยแป้งฝุ่นราคาแพง ไป๋ลี่หลินยืนตระหง่านในชุดกระโปรงผ้าไหมปักดิ้นทองลายเมฆา ท่วงท่าของนางสง่างามดั่งหงส์ที่กำลังกางปีก ไม่ใช่หงส์ที่รอวันถูกเด็ดปีก แต่เป็นหงส์ที่พร้อมจะโฉบลงมาขย้ำเหยื่อที่บังอาจริอ่านเข้ามาในอาณาเขตของนาง “พระชายาชินอ๋อง ดูท่าท่านจะหลงลืมไปเสียแล้วว่าที่นี่คือวังหลวง ไม่ใช่จวนอ๋องที่ท่านจะกล่าววาจาโอหังได้ตามใจชอบ” ฮวาเฟยกล่าวเสียงต่ำ นัยน์ตาคมกริบคู่นั้นวาวโรจน์ด้วยเพลิงแห่งโทสะ “คำว่า ‘โอหัง’ หรือ ‘ต่ำต้อย’ ในวังหลวงนี้... ใครเป็นผู้ขีดเส้นแบ่งหรือครับพระสนม?” ลี่หลินก้าวเข้าไปใกล้ ลมหายใจของนางแผ่วเบาหากแต่หนักแน่นดั่งขุนเขา “หากกฎมณเฑียรบาลเป็นสิ่งศักดิ์สิทธิ์ เหตุใดกลิ่นหอมของดอกไม้พิษที่อบอวลอยู่บนกิโมโนของท่าน จึงทำให้หม่อมฉันรู้สึกคลื่นไส้อย่างประหลาดล่ะครับ” คำพูดนั้นเป็นดั่งสายฟ้าฟาด ฮวาเฟยหน้าถอดสี มือที่ถือพัดจีบสั่นเทาเล็กน้อย นางไม่คิดว่าสตรีที่ดูไร้พิษสงผู้นี้จะอ่านกลเกมของนางออกตั้งแต่ยังไม่ทันได้เริ่มพิธีเทศกาล ในมุมมืดของศาลาเก๋งจีน มู่หรงหลี่เฝ้ามองเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยสายตาเยือกเย็นดั่งธารน้ำแข็ง ดวงตาคมกริบของท่านอ๋องกวาดมองภรรยาที่กำลังวางหมากต้อนศัตรูเข้ามุมอับ เขาไม่ได้รู้สึกห่วงหา กลับรู้สึกชื่นชมในความดุดันที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความนุ่มนวลนั้น นี่คือสตรีที่เขาเลือก และนี่คือสตรีที่จะอยู่เคียงข้างเขาบนบัลลังก์ที่เต็มไปด้วยหยาดเลือดแห่งนี้ “พระสนม... อย่าได้ลืมว่าคนตายไม่เคยพูด และคนที่เดินหมากพลาดเพียงก้าวเดียว ก็ไม่ต่างอะไรกับเบี้ยที่ถูกเขี่ยทิ้งจากกระดาน” ลี่หลินกระซิบใกล้ใบหูของฮวาเฟย ก่อนจะถอยห่างออกมาด้วยท่าทีอ่อนช้อยเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทันใดนั้น เสียงขานรับของขันทีดังขึ้นทั่วบริเวณ “ฝ่าบาทเสด็จ!” มู่หรงหลี่ก้าวออกมาจากเงามืด ประสานมือคำนับฮ่องเต้ที่เสด็จมาพร้อมกับขุนนางระดับสูง ทว่าสายตาของเขากลับไม่ละไปจากไป๋ลี่หลินแม้แต่วินาทีเดียว เขาเดินตรงเข้าไปหานาง ก่อนจะเอื้อมมือไปจัดปิ่นปักผมที่เบี้ยวไปเล็กน้อยอย่างถือวิสาสะ ท่ามกลางสายตาอิจฉาริษยาของเหล่าสนมและขุนนางที่จ้องมองมา “เจ้าเหนื่อยหรือไม่?” เสียงทุ้มต่ำของท่านอ๋องที่เอ่ยออกมานั้นเต็มไปด้วยความอ่อนโยนจนน่าขนลุก สำหรับคนอื่นนี่อาจเป็นความรัก แต่สำหรับไป๋ลี่หลิน... นี่คือการประกาศศึกที่ชัดเจนที่สุด “ขอบพระทัยท่านอ๋องที่ห่วงใย หม่อมฉันเพียงแต่เห็นว่าสวนแห่งนี้มี ‘วัชพืช’ ที่ต้องคอยถอนทิ้งบ้างเท่านั้นเองครับ” นางตอบกลับพร้อมรอยยิ้มที่สว่างไสวดั่งแสงจันทร์ในคืนวันเพ็ญ ทว่าในวินาทีที่งานเลี้ยงเริ่มขึ้น ขันทีชราผู้หนึ่งก็นำจอกเหล้าองุ่นมาถวายแก่ลี่หลินตามธรรมเนียมของงานเทศกาล น้ำเหล้าในจอกนั้นใสสะอาดดั่งธารน้ำค้าง แต่นัยน์ตาของลี่หลินกลับฉายแวววูบหนึ่งเมื่อกลิ่นจางๆ ของ ‘ผงกล้วยไม้ราตรี’ ลอยแตะจมูก ผงพิษร้ายแรงที่ไม่มีวันตรวจพบในเหล้า ทว่าหากได้ดื่มเข้าไปเพียงหยดเดียว ผู้ดื่มจะสิ้นชีพในยามรุ่งสางราวกับหลับไหลไปตลอดกาล นางมองไปที่ฮวาเฟยที่กำลังยกจอกเหล้าของตนเองขึ้นจิบด้วยรอยยิ้มมุมปากราวกับผู้ชนะ ลี่หลินหัวเราะในลำคอเบาๆ ก่อนจะเอ่ยเบาๆ ให้ได้ยินเพียงมู่หรงหลี่ที่นั่งอยู่ข้างกาย “ท่านอ๋องครับ... ดูเหมือนว่ากระดานหมากแรกนี้ ศัตรูของเรากำลังจะทำในสิ่งที่เรียกว่า ‘ฆ่าตัวตาย’ ด้วยมือของตนเองแล้วล่ะครับ” ลี่หลินค่อยๆ ยกจอกเหล้าขึ้นจรดริมฝีปาก ท่ามกลางสายตาที่จดจ้องของฮวาเฟยที่รอคอยวินาทีแห่งความตาย ทว่าก่อนที่เหล้าพิษจะไหลผ่านลำคอ ขันทีที่ถือจอกเหล้าของนางกลับสะดุดเท้าตนเองจนเหล้าหกเลอะเทอะพื้นหินอ่อน เหตุการณ์ชุลมุนเกิดขึ้นเพียงชั่วพริบตา เมื่อมีกระดาษแผ่นเล็กๆ ร่วงออกมาจากแขนเสื้อของขันทีผู้นั้น... กระดาษที่ประทับตราลับของ ‘กรมอาลักษณ์’ ซึ่งเป็นตราสัญลักษณ์ที่ฮ่องเต้ทรงใช้สั่งประหารชีวิตโดยไม่ต้องผ่านศาล มู่หรงหลี่คว้ากระดาษแผ่นนั้นมาเปิดออก ดวงตาของเขาวาวโรจน์ด้วยความโกรธเกรี้ยวที่ถูกปิดซ่อนไว้ใต้ใบหน้าเรียบเฉย “เจ้าไม่ได้เป็นคนวางหมากนี้เพียงลำพังสินะ...” ท่านอ๋องแค่นเสียงหัวเราะ “เพราะในกระดาษแผ่นนี้ มีชื่อของ ‘ฮองเฮา’ ผู้ล่วงลับที่น่าจะตายไปนานแล้วปรากฏอยู่ชัดเจน!” ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านหมากกระดานแรกไปกับข้าพเจ้าในตอนนี้นะครับ