จดหมายจากแนวหน้า

"สวัสดีน้องชาย... ฉันกลับมาทวงคืนทั้งตำแหน่งภรรยาและบ้านหลังนี้ ตามสัญญาเก่าแล้ว" ประโยค, รอยยิ้ม และใบหน้าที่ละม้ายคล้ายคลึงกันราวกับแกะ ทว่าแฝงไว้ด้วยแววตาคมกริบราวกับใบมีดโกนอาบน้ำผึ้ง นั่นคือ "ลู่เฉิง" พี่ชายฝาแฝดของลู่เฉิน ผู้ซึ่งหายสาบสูญไปในราชการลับทางใต้เมื่อหลายปีก่อน และถูกทางการประกาศให้เป็นผู้เสียชีวิตไปแล้ว! ความเงียบงันเข้าปกคลุมห้องโถงเล็กๆ ในบ้านตระกูลลู่ชั่วขณะ อากาศรอบตัวคล้ายจะลดอุณหภูมิลดฮวบลงจนเยือกเย็น ลี่อินที่ยืนอยู่ข้างกายสามีพลันหรี่ตาลง สมองอันรวดเร็วระดับเซียนหุ้นมือทองหมุนติ้ว วิเคราะห์สถานการณ์ตรงหน้าด้วยสัญชาตญาณนักเก็งกำไรทันที *หึ... ตายแล้วฟื้น? หรือจงใจหายตัวไปเพื่อรอจังหวะเก็บเกี่ยวผลประโยชน์ตอนที่ตระกูลลู่กำลังจะลืมตาอ้าปากได้กันแน่?* ลู่เฉินไม่แม้แต่จะขยับถอยหลัง กล้ามเนื้อหนาใต้เสื้อเชルฟ์ทหารเกร็งตัวขึ้นเล็กน้อย รังสีความกดดันรอบตัวของนายทหารผู้ผ่านสนามรบจริงปะทะเข้ากับผู้มาเยือนอย่างไม่ยอมแพ้ ดวงตาคมเข้มของสามีเธอดุดันขึ้นจนน่ากลัว แต่เสียงที่เปล่งออกมากลับเรียบสนิทและเย็นเยียบยิ่งกว่าน้ำค้างแข็ง "พี่ใหญ่... คนที่ตายไปแล้วในทะเบียนราษฎร์ ไม่มีสิทธิ์มาทวงถามอะไรทั้งสิ้นในบ้านหลังนี้" ลู่เฉินเอ่ยเสียงต่ำ มือหนาเอื้อมไปโอบไหล่บางของลี่อินเข้าหาตัวอย่างปกป้อง สัมผัสอุ่นๆ จากฝ่ามือของเขาทำให้นายหญิงแห่งตระกูลลู่รู้สึกผ่อนคลายลง ความอบอุ่นที่สามีมอบให้นั้นหนักแน่นและจริงใจเสมอ "โฮะๆๆ! เฉิงเอ๋อร์! ลูกแม่!" เสียงกรีดร้องด้วยความตกใจปนดีใจอย่างสุดขีดดังขึ้นจากห้องโถงด้านนอก แม่สามีจอมเขี้ยวที่วิ่งหน้าตั้งเข้ามาหลังจากได้ยินเสียงเอะอะ ถึงกับทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นเมื่อเห็นใบหน้าของบุตรชายคนโตที่นางคิดว่าตายจากไปแล้ว น้ำตาจอมปลอมไหลทะลักออกมาทันที นางโผเข้าเกาะขาของลู่เฉิงราวกับเห็นพระเจ้ามาโปรด "ลูกรัก... ลูกยังไม่ตาย! เจ้ากลับมาจริงๆ ด้วย! บ้านหลังนี้เป็นของเจ้า... สะ... สะใภ้รอง นางมันแค่ตัวซวย อย่าไปยอมมันนะลูก!" ลี่อินแค่นเสียง "หึ" ออกมาเบาๆ ในลำคอ แม่สามีนี่นะ... พอมีผลประโยชน์วิ่งเข้าหา ก็พร้อมจะถีบหัวส่งลูกชายคนรองและสะใภ้ที่หาเงินเข้าบ้านได้ทุกเมื่อ ช่างเป็นสาส์นจากนรกที่ส่งมาได้ถูกจังหวะเสียจริง "แม่ครับ..." ลู่เฉิงกดเสียงต่ำเตือนมารดา สายตาคมกริบมองไปยังพี่ชายฝาแฝดที่กำลังแย้มยิ้มเยาะเย้ย "ทะเบียนสมบัติและการจัดสรรบ้านพักในเขตทหาร รวมถึงสิทธิ์ในตัวภรรยาของผม ถูกกฎหมายรับรองชัดเจนตั้งแต่วันที่เราแยกบ้าน ถ้าพี่อยากมาเยี่ยมในฐานะญาติ ผมต้อนรับ แต่ถ้ามาเพื่อจุดประสงค์อื่น... เชิญทางออกครับ" ลู่เฉิงไม่ได้พูดเปล่า เขาก้าวเท้าบังร่างของภรรชาและมารดาไว้มิดชิด ความเด็ดขาดและเป็นผู้นำของชายหนุ่มทำให้ลี่อินแอบอมยิ้มในใจ *สามีทหารของเธอนี่... เวลารุกฆาตศัตรูนี่เท่ระเบิดไปเลยแฮะ* ทว่า ลู่เฉิงหาใช่คนที่จะยอมถอยง่ายๆ รอยยิ้มบนมุมปากของเขายิ่งกว้างขึ้น ดวงตาคู่คมกวาดมองไปทั่วบ้านที่ถูกปรับปรุงจนสะอาดสะอ้าน มีกลิ่นหอมของอาหารและร่องรอยความมั่งคั่งเล็ดลอดออกมา เขาหัวเราะในลำคอเบาๆ ก่อนจะชูด้านหลังมือที่มีเอกสารตราประทับราชการลับขึ้นมา "น้องรอง... นายแน่ใจหรือว่าเอกสารการตายของฉันถูกกฎหมายสมบูรณ์ดีแล้ว? ลองดูนี่สิ... คำสั่งโยกย้ายและคืนสถานะจากส่วนกลาง เพิ่งส่งตรงถึงมือฉันเมื่อเช้านี้เอง" บรรยากาศในห้องชะงักงันอีกครั้ง แม่สามีอ้าปากค้าง ลี่อินหรี่ตาลงมองกระดาษแผ่นนั้นอย่างพิจารณา ขณะที่ลู่เฉินขมวดคิ้วมุ่นเป็นปมแน่น สัญชาตญาณบอกให้รู้ว่าศึกครั้งนี้ไม่ใช่แค่เรื่องแย่งบ้านธรรมดาเสียแล้ว แต่มันคือเกมการเมืองและการล้างแค้นที่ถูกวางแผนมาอย่างแยบยล ก่อนที่สถานการณ์จะลุกลามไปมากกว่านั้น เสียงฝีเท้าหนักแน่นและเสียงเคาะประตูก็ดังแทรกขึ้นจากด้านนอก พร้อมกับเสียงตะโกนรายงานตัวของพลทหารสื่อสารประจำกองพัน "ผู้กองลู่ครับ! มีจดหมายด่วนและพัสดุกองใหญ่จากแนวหน้าส่งตรงถึงคุณนายลี่อินครับ! และ... มีคำสั่งด่วนเรียกตัวผู้กองและพี่ชายเข้าพบผู้บังคับบัญชาเดี๋ยวนี้ครับ!" ลี่อินก้มลงมองพัสดุกล่องใหญ่และซองจดหมายหนาที่พลทหารยื่นส่งให้ รอยยิ้มมุมปากของเธอกลับมาปรากฏอีกครั้งอย่างเหนือชั้น ในเมื่อพวกมันอยากเล่นเกมอำนาจ งั้นเธอก็จะใช้มิติลับและความมั่งคั่งในมือ ฟาดหน้าพวกมันทีเดียวให้จมดินไปเลย ทว่า ทันทีที่ลี่อินพลิกดูชื่อผู้ส่งที่มุมซองจดหมาย ร่างกายของเธอกลับต้องชะงักก้าง หัวใจกระตุกวูบอย่างแรง ลายมือหวัดๆ บนซองจดหมายนั้น... ไม่ใช่ลายมือของลู่เฉินในปัจจุบัน! และมันถูกส่งมาจากค่ายทหารลับทางเหนือที่ไม่มีใครติดต่อได้มานานนับปี! นี่คือตอนที่ 16 "จดหมายจากแนวหน้า" ที่เซียนหุ้นย้อนเวลาตั้งใจเสิร์ฟความเข้มข้นให้ทุกท่านได้ลุ้นระทึกจนแทบหยุดหายใจ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้ากับความลับสุดสะเทือนขวัญที่กำลังจะถูกเปิดเผยนะครับ!