ยอดขายพุ่งทะยานเป็นประวัติการณ์

กระดาษโน้ตแผ่นเล็กในมือของลี่อินสั่นเทาเล็กน้อยตามแรงลมที่ลอดผ่านรอยแตกของบานหน้าต่างไม้ ทว่าหัวใจของเธอกลับไม่ได้สั่นไหวด้วยความหวาดกลัว หากแต่กำลังประมวลผลข้อมูลด้วยความเร็วระดับเดียวกับกราฟหุ้นพุ่งทะยานในตลาดหลักทรัพย์ยุคใหม่ สามีแท้จริงที่ถูกระบุว่าเสียชีวิตในสมรภูมิ กลับกำลังจะเดินทางมาทวงคืนทุกอย่างในอีกสามวันข้างหน้า... ช่างเป็นพล็อตเรื่องน้ำเน่าที่แม้แต่นิยายขายหัวเราะยังต้องยอมจำนน แต่ในโลกยุค 80 แห่งนี้ ทุกตัวอักษรบนกระดาษแผ่นนั้นคือ "ความเสี่ยง" ที่เธอต้องบริหารจัดการให้กลายเป็น "โอกาส" "ลี่อิน..." เสียงทุ้มต่ำของลู่เฉินดังขึ้นอย่างระมัดระวัง ดวงตาคมกราบกวาดมองใบหน้าของภรรยาที่สลับสีไปมาราวกับจานสี เขาขยับกายเข้าไปใกล้ ร่างกายกำยำแผ่ไออุ่นปกป้องโดยสัญชาตญาณ "ถ้ามันคือจดหมายปลอม หรือพวกญาติเปรตทางโน้นส่งมาปั่นหัวเรา ผมจะเอาเลื่อยยนต์ไปตัดสะพานไม้หน้าหมู่บ้านเสียให้สิ้นเรื่อง" ลี่อินคลายยิ้มมุมปาก เธอยื่นกระดาษโน้ตแผ่นนั้นให้ชายหนุ่มดูก่อนจะหัวเราะเบาๆ ในลำคอ "คุณลู่... สามีทหารผู้ซื่อสัตย์ของฉัน คุณคิดว่านี่คือแผนการของใครล่ะ? แม่สามีจอมเขี้ยวที่พยายามหาเรื่องสะบัดหน้าหนีหนี้สิน หรือจะเป็นพวกญาติห่างๆ ที่เห็นเราเริ่มขายของดีจนตาเป็นมัน?" ลู่เฉินกวาดสายตาอ่านข้อความ ขมวดคิ้วมุ่นจนรอยย่นระหว่างคิ้วแทบผูกกันเป็นปม "ตราประทับนี้... เป็นของทางการจริง ไม่ใช่ฝีมือพวกชาวบ้านแน่นอน แต่ไม่ว่าไอ้สารเลวหน้าไหนจะโผล่มา ในทะเบียนสมรสปัจจุบันนี้ มีชื่อ 'ลู่เฉิน' คนนี้เป็นสามีที่ถูกต้องตามกฎหมาย และที่สำคัญที่สุด..." เขาเว้นจังหวะ โน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่นรดข้างแก้ม "ผมรักคุณคนเดียว ลี่อิน ใครหน้าไหนก็แย่งคุณไปไม่ได้ทั้งนั้น" บรรยากาศในห้องคับแคบพลันอบอวลด้วยเคมีที่ร้อนแรงและจริงจัง ลี่อินอดไม่ได้ที่จะยื่นมือไปหยิกแก้มสากของสามีหนุ่มเบาๆ อย่างหมั่นเขี้ยว "ปากหวานแบบนี้ สงสัยวันนี้ยอดขายในตลาดมืดคงต้องทะลุเป้าสิบเท่าแน่ๆ ครับคุณสามี" และเธอก็พูดไม่ผิดเลยแม้แต่น้อย เมื่อพระอาทิตย์เริ่มคล้อยต่ำ แสงสีส้มสาดส่องลงบนแผงลอยชั่วคราวหลังตรอกซอกซอยของเมือง ภาพความวุ่นวายที่ปรากฏเบื้องหน้าทำเอาลู่เฉินถึงกับอึ้งจนพูดไม่ออก สินค้าล็อตแรกที่ลี่อินดึงออกมาจาก "มิติลับ" ทั้งสบู่หอมกลิ่นดอกไม้ป่า แชมพูสมุนไพรสูตรเข้มข้น และเนื้อเค็มหมักเครื่องเทศสูตรพิเศษ ถูกแย่งชิงกันราวกับแจกฟรี ผู้คนเบียดเสียดกันจนฝุ่นตลบ เสียงตะโกนแย่งซื้อดังระงُمแข่งกับเสียงกริจักรยานของเจ้าหน้าที่เทศบาลที่ปั่นผ่านไปมาด้วยความหวาดระแวง "ฉันเอาสบู่สองก้อน! นี่เงินสด อย่ามองฉันแบบนั้นนะน้าสาว ฉันต่อคิวมาก่อน!" หญิงวัยกลางคนคนหนึ่งตะโกนลั่น พร้อมกับชูธนบัตรใบสีแดงขึ้นเหนือหัว "เนื้อเค็มสูตรนี้หมดหรือยัง? โอ้ฟ้าดิน ฉันยอมจ่ายแพงกว่าเดิมสิบหยวน ขอร้องล่ะแม่น้องสะใภ้ แบ่งให้ฉันสักห่อเถอะ!" ชายร่างท้วมแต่งตัวภูมิฐานเอ่ยด้วยน้ำเสียงเว้าวอน ลี่อินสวมบทบาทแม่ค้ามือทอง รอยยิ้มพริ้มเพราแต่แววตากลับเฉียบคมในการคำนวณตัวเลข มือเรียวรับเงิน ทอนเงิน และหยิบสินค้าส่งให้ลูกค้าอย่างรวดเร็วจนเป็นระบำ ภายในเวลาไม่ถึงสองชั่วโมง ตะกร้าสินค้าขนาดใหญ่สามใบก็ว่างเปล่าเกลี้ยงเกลา ธนบัตรปึกหนาในกระเป๋าเสื้อคลุมของลี่อินหนักอึ้งจนแทบถ่วงให้เสื้อเอียง เมื่อเก็บแผงและเดินทางกลับถึงบ้านพักในค่ายทหาร ลู่เฉินจัดการเทธนบัตรทั้งหมดลงบนโต๊ะไม้เก่าๆ เสียงเงินกระทบกันดังกรุ๊งกริ๊งชวนฝัน ตัวเลขรวมทั้งหมดทำให้แม้แต่นายทหารหนุ่มผู้ผ่านศึกมาโชกโชนยังต้องกลืนน้ำลายเอื้อมมือไปนับซ้ำเป็นรอบที่สาม "ห้าร้อยแปดสิบหยวน..." ลู่เฉินพึมพำด้วยความตกตะลึง ดวงเบิกกว้าง "รายได้นี้... มากกว่าเงินเดือนทหารของผมรวมกันเกือบครึ่งปีเสียอีก ลี่อิน คุณทำได้อย่างไร?" ลี่อินหัวเราะร่วน เธอหยิบธนบัตรใบใหญ่ออกมาแยกกองอย่างเป็นระเบียบ สายตาเป็นประกายด้วยวิญญาณนักเก็งกำไรตัวยง "นี่แค่เริ่มต้นเท่านั้นคุณลู่ ยุคนี้คือยุคทองของการค้าเสรี ใครกุมสินค้า คนนั้นคุมอำนาจ และเงินกองนี้..." เธอกวาดมือไปยังกองธนบัตร "เพียงพอที่เราจะไปซื้อจักรเย็บผ้าจักรยี่ห้อ 'ผีเสื้อ' ที่ตลาดย่านกลางเมือง และยังเหลือเงินพอจะซื้อเครื่องใช้ไฟฟ้าอย่างหม้อหุงข้าวไฟฟ้ามาให้ฉันทำอาหารอร่อยๆ ให้คุณกินทุกวันด้วย" พูดถึงเรื่องอาหาร กลิ่นหอมกรุ่นของกระดูกหมูตุ๋นยาจีนที่ลี่อินแอบเคี่ยวทิ้งไว้ในเตาถ่านตั้งแต่มะነานก็เริ่มส่งกลิ่นตลบอบอวลไปทั่วบริเวณห้องครัว กลิ่นหอมเย้ายวนของเครื่องเทศผสมผสานกับความหวานเค็มกลมกล่อมลอยออกไปตามช่องลม ปลุกเร้าประสาทสัมผัสจนข้างบ้านอย่างบ้านของแม่สามีจอมเขี้ยวที่มักจะคอยแอบสอดส่อง ต้องเปิดประตูออกมารabดดมอากาศด้วยความอิจฉาริษยา ลู่เฉินสูดกลิ่นหอมนั้นเข้าเต็มปอด ความเหนื่อยล้าจากการทำงานและการเผชิญหน้ากับจดหมายปริศนาสลายหายไปสิ้น เขารวบเอวบางของภรรยาเข้าหาตัวสวมกอดไว้แน่น ฝังใบหน้าลงกับซอกคอหอมกรุ่น "ไม่ว่าอีกสามวันข้างหน้าจะมีใครโผล่มาทวงคืนอะไรก็ตาม ลี่อิน... จำไว้ว่าผมไม่มีวันปล่อยมือจากคุณเด็ดขาด" ลี่อินยิ้มรับ อ้อมแขนอบอุ่นของสามีทหารให้ความรู้สึกปลอดภัยอย่างประหลาด ทว่าในขณะที่ทั้งสองกำลังดื่มด่ำกับความหวานชื่นของความสำเร็จและกลิ่นหอมกรุ่นของอาหารจานเด็ดที่ส่งกลิ่นยั่วยวนไปทั่วทั้งหมู่บ้าน เสียงเคาะประตูก็จู่โจมดังขึ้นอย่างกะทันหัน—ปัง! ปัง! ปัง!—รุนแรงและไร้ซึ่งมารยาท ลู่เฉินขมวดคิ้ว ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ทว่าเมื่อเขาดึงประตูเปิดออก ร่างของชายแปลกหน้าในชุดเครื่องแบบทหารระดับสูงจากเมืองหลวงผู้มีใบหน้าละม้ายคล้ายคลึงกับเขาอย่างน่าตกใจ กลับก้าวล่วงเข้ามาในห้อง พร้อมกับรอยยิ้มเยือกเย็นที่สลักอยู่บนมุมปาก และคำพูดที่ทำเอาลี่อินถึงกับชะงักค้างกลางอากาศ: *"สวัสดีน้องชาย... ฉันกลับมาทวงคืนทั้งตำแหน่งภรรยาและบ้านหลังนี้ ตามสัญญาเก่าแล้ว"* โปรดติดตามตอนต่อไป... (ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่สนับสนุน "เซียนหุ้นย้อนเวลา" มาโดยตลอดนะครับ)