ทวงคืนข้าวของที่ถูกปล้นไป

เสียงทุบโต๊ะไม้ดังสนั่นหวั่นไหวจนถ้วยชาเคลือบกระเบื้องบนตู้สั่นระริก ปลุกบรรยากาศตึงเครียดในห้องโถงบ้านตระกูลลู่ให้พุ่งขึ้นถึงขีดสุด "นังตัวดี! แกกล้าดียังไงถึงบุกเข้ามาค้นบ้านคนอื่นแบบนี้!" เสียงแหลมสูงของ "แม่ใหญ่จาง" แม่สามีผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเคี่ยวลากดินและปากร้ายเป็นที่หนึ่งดังแว้ดขึ้นทันทีที่เห็นร่างเพรียระหงของลูกสะใภ้ก้าวล่วงเข้ามาในอาณาเขตห้องนอนส่วนตัว ใบหน้าเหี่ยวย่นตามวัยบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยว ดวงตาตี่เล็กจ้องเขม็งราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ ลี่อินในยามนี้ไม่ได้มีสภาพเป็นลูกไล่ที่ก้มหน้ายอมรับชะตากรรมเหมือนเจ้าของร่างเดิมอีกต่อไปแล้ว ดวงตากลมโตคู่สวยฉายแววเยือกเย็นปนขบขัน เธอยืนกอดอกพิงกรอบประตูด้วยท่าทีสบายๆ ราวกับกำลังเดินตรวจตราพอร์ตหุ้นในตลาดหลักทรัพย์ ไม่สะทกสะท้านต่อเสียงกรีดร้องโหยหวนราวกับหมูถูกเชือดแม้แต่น้อย "ถ้าฉันไม่บุกเข้ามาด้วยตัวเอง วันนี้เสบียงกรังและเงินทองที่พี่ลู่เฉินส่งกลับมาให้ครอบครัวเราตลอดปีนี้ คงถูกคุณแม่ยักยอกเอาไปส่งต่อให้บ้านเดิมของน้องสะใภ้จนหมดเกลี้ยงแล้วกระมังครับ... เอ๊ย... จนหมดเกลี้ยงแล้วสิคะ... เอ่อ จนหมดเกลี้ยงแล้วสินะครับ" ลี่อินเผลอหลุดสำนวนติดปาก แต่ก็รีบปรับน้ำเสียงให้กลับมาเป็นสุภาพสตรีผู้เด็ดเดี่ยวตามคาด "เหลวไหล! แกพูดจาเพ้อเจ้ออะไร เงินทองที่ไหน เสบียงที่ไหนกัน! บ้านนี้มีแต่ความยากจนข้นแค้น แกเป็นสะใภ้ผลาญสมบัติ มีหน้ามาปรักปรำแม่ผู้มีพระคุณอย่างฉันรึ!" แม่ใหญ่จางปัดมือปฏิเสธพัลวัน ร่างท้วมพยายามขยับตัวไปขวางหน้าหีบไม้ใบใหญ่ที่มุมห้องอย่างมีพิรุธ ลี่อินแค่นหัวเราะในลำคอ "ยากจนข้นแค้นอย่างนั้นหรือครับ? ถ้าจนจริง แล้วกลิ่นแป้งสาลีชั้นดีกับน้ำตาลทรายแดงที่โชยออกมาจากหีบใบนั้นคืออะไร หรือว่าผีสางเทวดาแถวนี้เขาแอบเอามาซ่อนไว้บูชาท่านแม่กันแน่" สิ้นคำพูดของลี่อิน บรรดาสมาชิกในบ้านตระกูลลู่ที่ยืนมุงดูเหตุการณ์อยู่รอบนอกต่างส่งเสียงฮือฮา ชาวบ้านหลายคนที่ไทยมุงอยู่หน้าประตูก็เริ่มชะביกหน้าต่างชะโงกคอดูด้วยความอยากรู้อยوبอยากเห็น ยุคสมัยนี้แป้งสาลีและน้ำตาลถือเป็นของหายากและมีค่าทางโภชนาการสูงลิ่ว การที่บ้านหนึ่งมีสิ่งเหล่านี้ซุกซ่อนอยู่ย่อมแปลว่าต้องมีความมั่งคั่งระดับหนึ่ง ไม่ใช่ความยากจนข้นแค้นอย่างที่ปากว่า "ถอยไป!" ลี่อินไม่รอให้แม่สามีได้ตั้งตัว เธอสาวเท้าก้าวเข้าไปประชิดตัวร่างท้วมอย่างรวดเร็ว ด้วยความที่อดีตเคยเป็นถึงเซียนหุ้นมือทองที่ต้องเจรจาต่อรองกับนักธุรกิจเคี่ยวลากดินมานับไม่ถ้วน พลังกดดันทางจิตวิทยาของเธอจึงเหนือกว่าคนชนบทในยุคแปดสิบหลายเท่าตัว จนแม่ใหญ่จางถึงกับผงะถอยหลังไปสามก้าวโดยไม่รู้ตัว พรึบ! ฝาหีบไม้ถูกเปิดออกอย่างแรง เผยให้เห็นถุงแป้งสาลีเนื้อเนียนละเอียดถึงสามถุงใหญ่ ห่อเกลือ ผ้าฝ้ายเนื้อดีสำหรับตัดชุดใหม่ และที่สะดุดตาที่สุดคือกล่องไม้ใบเล็กที่ข้างในอัดแน่นไปด้วยธนบัตรหยวนและคูปองอาหารจำนวนนับไม่ถ้วน ซึ่งเป็นหยาดเหงื่อแรงกายและเงินเดือนจากสนามรบของลู่เฉิน สามีหนุ่มผู้ซื่อสัตย์ของเธอ "นี่มัน... เงินของลูกชายฉัน!" แม่ใหญ่จางหน้าซีดเผือด รีบพุ่งเข้าไปตะปบกล่องเงินหมายจะแย่งคืน แต่ลี่อินไวกว่า เธอตวัดมือคว้ากล่องไม้ขึ้นมาแนบอกอย่างรวดเร็ว สายตาคมกริบจ้องมองแม่สามีด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเฉียบคมและการเอาคืน "เงินของสามีฉัน และเสบียงที่สามีฉันส่งมาให้ภรรยาของเขา เพื่อประทังชีวิตในช่วงที่เขาไม่อยู่ แต่ท่านแม่กลับรวบเอามาเก็บไว้เพื่อปรนเปรอพี่ชายและน้องสาวของท่านเองอย่างนั้นหรือครับ?" ลี่อินกล่าวเสียงดังฟังชัดเพื่อให้ชาวบ้านด้านนอกได้ยินกันทั่วหน้า "การกระทำแบบนี้ ในทางกฎหมายเขาเรียกว่ายักยอกทรัพย์สินของผู้อื่นนะท่านแม่ หรืออยากจะให้ฉันไปตามผู้ใหญ่บ้านมาตัดสินความตรงนี้เลยดี?" "นัง... นังสะใภ้อกตัญญู! แกกล้าขู่ฉันเรอะ!" แม่ใหญ่จางอกสั่นขวัญแขวน ชื่อเสียงในหมู่บ้านเป็นสิ่งสำคัญยิ่ง หากเรื่องนี้ถึงหูผู้ใหญ่บ้านและชาวบ้านคนอื่นๆ มีหวังนางคงเอาหน้าไปซุกไว้ที่ไหนไม่ได้แน่ "ฉันไม่ได้ขู่ แต่ฉันกำลังทวงสิทธิ์ของฉันคืนต่างหาก" ลี่อินกวาดสายตามองทรัพย์สินทั้งหมดก่อนจะเก็บมันเข้าไปในมิติลับพริบตาเดียวด้วยความรวดเร็วที่ไม่มีใครสังเกตเห็น (เหลือไว้เพียงถุงแป้งเปล่าๆ และกระดาษเปล่าตบตา) "ส่วนที่เหลือที่เป็นของใช้ส่วนตัวของฉันกับพี่ลู่เฉิน ฉันขอขนกลับเรือนเล็กทั้งหมด ถ้ายังกล้ามาหยิบฉวยไปอีกแม้แต่ชิ้นเดียว อย่าหาว่าฉันไม่เตือนก็แล้วกัน!" ลี่อินหันหลังกลับอย่างสง่างาม ทิ้งให้แม่ใหญ่จางยืนทรุดฮวบลงกับพื้น ส่งเสียงร้องโอดโอยคร่ำครวญราวกับจะขาดใจตายเมื่อพบว่าทรัพย์สินก้อนโตอันตรธานหายไปต่อหน้าต่อตา คล้อยหลังร่างเพรียวที่เดินถือตะกร้าเปล่ากลับเรือนเล็กด้วยความสะใจ ลี่อินจัดการหยิบวัตถุดิบชั้นเลิศออกจากมิติลับทันที วันนี้เธออารมณ์ดีเป็นพิเศษเนื่องจากปฏิบัติการทวงคืนสมบัติประสบความสำเร็จอย่างงดงาม สมควรแก่เวลาที่จะเฉลิมฉลองด้วยการทำอาหารกลิ่นหอมฟุ้งเพื่อมัดใจสามีหนุ่มที่จะกลับมาจากค่ายทหารในยามเย็น เนื้อหมูสามชั้นติดมันชิ้นโตถูกหั่นเป็นลูกเต๋าพอดีคำ น้ำตาลทรายแดงเคี่ยวจนละลายกลายเป็นคาราเมลสีอำพันหอมหวาน ตามด้วยซอสถั่วเหลืองหมักโบราณ ขิงแก่ และพริกไทยเม็ดโต โยนลงหม้อดินเผาใบเก่าตั้งเคี่ยวบนเตาถ่านไฟอ่อนๆ กลิ่นหอมหวานเค็มกลมกล่อมของ "หมูพะโล้สูตรโบราณ" เริ่มส่งกลิ่นเย้ายวนลอยฟุ้งไปทั่วบริเวณเรือนเล็ก ทะลุกำแพงดินออกไปเตะจมูกเพื่อนบ้านและคนในตระกูลลู่ที่กำลังหัวเสียจนนั่งไม่ติด ในขณะที่ลี่อินกำลังบรรจงใช้ทัพพีไม้คนน้ำพะโล้ในหม้อด้วยรอยยิ้มอิ่มเอมใจอยู่นั้น เสียงฝีเท้าหนักแน่นคุ้นเคยก็ดังขึ้นที่หน้าประตูรั้ว พร้อมกับร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารสีเขียวเข้มของลู่เฉินที่ก้าวเข้ามาด้วยใบหน้าเหนื่อยอ่อน แต่ทันทีที่จมูกโด่งเป็นสันได้รูปสูดกลิ่นหอมกรุ่นของอาหารเข้าเต็มปอด ดวงตาคมกราบกรานของนายทหารหนุ่มก็เป็นประกายวับวาย ลู่เฉินก้าวฉับๆ เข้ามาหาภรรยา สวมกอดเอวบางจากด้านหลังทันทีโดยไม่สนสายตาใคร ซุกใบหน้าครึ้มหนวดเคราลงกับลาดไหล่เนียนอย่างออดอ้อน "ภรรยาจ๋า... วันนี้กลิ่นหอมอะไรทำไมรุนแรงขนาดนี้ พี่เดินกลับมาจากค่ายเหนื่อยๆ แทบขาดใจ พอได้กลิ่นนี้แล้วหายเหนื่อยเป็นปลิดทิ้งเลย..." ลี่อินอมยิ้ม เอี้ยวตัวกลับมาเตรียมจะตักหมูพะโล้ชิ้นโตป้อนสามีผู้คลั่งรัก ทว่า... ปัง! เสียงถีบประตูรั้วไม้หน้าบ้านดังสนั่นลั่นทุ่ง พร้อมกับการปรากฏตัวของบุรุษแปลกหน้าในชุดเสื้อคลุมตัวยาว ท่าทางกร่างราวกับอันธพาลประจำถิ่น พร้อมด้วยสมุนอีกสามคนเดินดุ่มๆ เข้ามาในลานบ้าน โดยที่ชายแปลกหน้าคนนั้นส่งสายตาดุร้ายจดจ้องมาที่ลี่อินพร้อมกับตะโกนลั่นว่า "นังสารเลว ลี่อิน! แกกล้าดียังไงถึงกล้าตัดขาดสัมพันธ์กับตระกูลหลิวของฉัน! ส่งเงินมาเดี๋ยวนี้ ไม่อย่างนั้นวันนี้เรือนหลังนี้ได้ราบเป็นหน้ากลองแน่!" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางย้อนเวลาและฟาดฟันความอยุติธรรมไปด้วยกันนะครับ!