ประกาศกร้าวเรื่องการแยกบ้าน

กระดาษแผ่นบางในมือของลี่อินสั่นน้อยๆ ไม่ใช่เพราะความหวาดกลัว แต่เป็นแรงกระตุ้นจากสัญชาตญาณนักเก็งกำไรที่เคยฟาดฟันในตลาดหุ้นมูลค่าหลายหมื่นล้านมาแล้ว ในยุคปี 1980 นี้ สัญญาแบ่งแยกครอบครัวที่ร่างขึ้นด้วยหมึกจีนราคาถูกและลายมือไก่เขี่ยฉบับนี้ มีค่าไม่ต่างอะไรกับ "ตราสารหนี้เน่าๆ" ที่เธอต้องรีบสะสางให้เด็ดขาด ก่อนที่มันจะกลายเป็นภาระผูกพันไม่รู้จบ "แก... แกกล้าดียังไงถึงพูดจาแบบนี้ อีสะใภ้ตัวดี! คิดจะแยกบ้านออกจากตระกูลลู่ งั้นเหรอ? ฝันไปเถอะ!" เสียงแหลมสูงของแม่สามีจอมเขี้ยวแผดลั่นห้องโถงจนฝุ่นละอองที่เกาะตามขื่อไม้ร่วงกราว ใบหน้าเหี่ยวย่นตามวัยบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยว ดวงตาตี่เล็กจ้องเขม็งมาที่เธอราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ รอบตัวมีบรรดาญาติพี่น้องตระกูลลู่ยืนล้อมวงส่งเสียงฮือฮากันอย่างไม่ขาดสาย ทุกคนต่างมองลี่อินด้วยสายตาสดูถูกและสมเพชเวทนา ราวกับเธอกำลังเล่นตลกชิ้นใหญ่ ลี่อินแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตากลมโตคู่คมกวาดตามองคนทั้งหมดอย่างเยือกเย็น เธอไม่สะทกสะท้านแม้แต่น้อย ร่างระหงในชุดผ้าฝ้ายเก่าๆ แต่สะอาดสะอ้านก้าวเข้าไปยืนเผชิญหน้ากับแม่สามีระยะประชิด จนอีกฝ่ายต้องผงถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว "ถ้าไม่แยก... พวกท่านจะสูบเลือดสูบเนื้อฉันกับพี่เฉินไปถึงไหนกันล่ะครับ... อ้อ ลืมไป ฉันหมายถึง ไปจนกว่าพวกเราจะตายคากองฟางสินะคะ?" ลี่อินเปลี่ยนสรรพนามในใจเล็กน้อยเพื่อความลื่นไหล แต่ยังคงรักษารอยยิ้มเย้ยหยันไว้ที่มุมปาก "เงินเดือนทหารที่พี่เฉินส่งกลับมาทุกเดือน รวมกับเบี้ยเลี้ยงอันตราย... หายไปไหนหมดล่ะแม่สามี? ทำไมข้าวในหม้อของฉันกับสามีถึงมีแต่แกลบกับมันเทศแห้งๆ ส่วนลูกชายคนโปรดของแม่กลับมีเงินซื้อเสื้อผ้าใหม่ใส่ทุกเดือน?" บรรยากาศในห้องโถงพลันเงียบกริบลงทันตาเห็น บรรดาญาติที่เคยส่งเสียงอื้ออึงต่างพากันหุบปากฉับ เมื่อถูกจี้ใจดำเข้าอย่างจัง ทุกคนรู้ดีว่าเงินเดือนทหารของลู่เฉินถูกแม่สามีจอมเขี้ยวสูบมาจุนเจือครอบครัวลูกชายคนเล็กมานานแค่ไหน แม่สามีหน้าซีดเผือดลงชั่วขณะ ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำด้วยความอับอายและโกรธจัด นางชี้หน้าลี่อินด้วยมือที่สั่นเทา "อี... อีเด็กไม่มีหัวนอนปลายเท้า กล้าดียังไงมาปรักปรำฉัน! แกมันผีปอบสูบเลือดสูบเนื้อตระกูลลู่ ตั้งแต่แกแต่งเข้ามา บ้านเราก็มีแต่เรื่องซวยซ้ำซวยซาก!" "ถ้าตระกูลลู่มันซวยนัก... การแยกบ้านก็เป็นทางออกที่ดีที่สุดไม่ใช่หรือครับ?" เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังดังแทรกขึ้นมาจากหน้าประทางเข้า ร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารสีเขียวเข้มที่เต็มไปด้วยฝุ่นควันจากการฝึกซ้อมก้าวเข้ามาอย่างองอาจ ลู่เฉินปรากฏตัวขึ้นราวกับเทพแห่งสงคราม ไหล่กว้างและแผ่นหนาบังแสงแดดยามบ่ายที่สาดส่องเข้ามาจนเกิดเป็นเงาทะมึนกดดันคนทั้งห้อง ดวงตาคมกริบกวาดมองญาติๆ ทีละคนด้วยรัศมีคุกคามที่ทำให้ทุกคนต้องหลบสายตา ลี่อินหันไปมองสามี แววตาแข็งกร้าวเมื่อครู่พลันอ่อนแสงลงชั่วขณะ เธอยกยิ้มมุมปากให้เขาอย่างรู้ใจ ลู่เฉินก้าวเข้ามาเคียงข้างภรรยา มือหนาเอื้อมไปโอบไหล่บางไว้หลวมๆ เป็นการแสดงจุดยืนอย่างชัดเจนว่าเขาอยู่ข้างภรรยาคนนี้ร้อยเปอร์เซ็นต์ "พี่เฉิน! แก... แกกล้าเข้าข้างนังนี่เหรอ?" แม่สามีตบโต๊ะเสียงดังลั่น "แกมันไอ้ลูกเนรคุณ เลี้ยงไม่เชื่อง! ลืมแล้วหรือไงว่าใครคลอดแก เลี้ยงแกมาจนโต!" "ผมไม่เคยลืมบุญคุณครับแม่..." ลู่เฉินเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งแต่มั่นคง ทว่าแววตากลับเย็นเยียบ "แต่ผมก็ไม่เคยลืมหน้าที่ของสามีเช่นกัน เงินทุกหยาดหยดที่ผมแลกมาด้วยหยาดเหงื่อและเลือดเนื้อในค่ายทหาร สมควรถูกใช้เพื่อสร้างครอบครัวของผมเอง ไม่ใช่เอาไปปรนเปรอคนขี้เกียจที่บ้านหลังนี้ ถ้าแม่ไม่ยอมเซ็นสัญญาแยกบ้านวันนี้... ผมจะให้ผู้บังคับบัญชาที่ค่ายมาตรวจสอบเส้นทางการเงินทั้งหมดของครอบครัวเราดู ว่าเงินเบี้ยเลี้ยงสนามรบของผมมันหายไปไหนหมด!" คำขู่ของลู่เฉินทรงพลังราวกับสายฟ้าฟาดกลางฤดูฝน! ในยุคนี้ เรื่องทหารและกองทัพเป็นเรื่องใหญ่โตมโหฬาร หากมีการตรวจสอบบัญชีการเงินและพบว่ามีการยักยอกเงินเดือนทหารไปใช้โดยมิชอบ แม่สามีและน้องชายสามีจอมเกียจคร้านมีหวังได้ถูกสอบสวนจนรากงอก และอาจถึงขั้นติดคุกข้อหาบั่นทอนกำลังพลกองทัพ! ใบหน้าที่เคยเกรี้ยวกราดของแม่สามีเปลี่ยนเป็นสีเขียวคล้ำสลับขาวซีด นางอ้าปากพะงาบๆ เหมือนปลาขาดน้ำ มือที่ถือปากกาขนนกสั่นเทารุนแรง นางหันไปมองหน้าลูกชายคนเล็กที่ยืนหลบอยู่หลังเสา ซึ่งตอนนี้หน้าถอดสีตัวสั่นง็นไม่กล้าแม้แต่จะสบตา "แก... แกมันใจร้าย..." แม่สามีเค้นเสียงลอดไรฟันออกมาด้วยความแค้นเคือง "ผมแค่นำสิ่งที่ควรเป็นของผมคืนมาต่างหากครับ" ลี่อินยื่นกระดาษสัญญาแผ่นนั้นพร้อมปากกาหมึกซึมราคาถูกไปตรงหน้าแม่สามี รอยยิ้มหวานหยาดเยิ้มแต่แฝงด้วยความเฉียบคมถูกส่งไปให้อย่างท้าทาย "เชิญครับคุณแม่... เซ็นชื่อตรงนี้ แล้วพวกเราต่างคนต่างอยู่ ทางใครทางมัน เงินห้าสิบหยวนกับที่ดินแปลงท้ายหมู่บ้านที่กันไว้ให้... ถือว่าเป็นอันสิ้นสุดภาระผูกพัน" แม่สามีมือสั่นระริกรับปากกามา นางอยากจะฉีกสัญญานี้ทิ้งให้รู้แล้วรู้รอด แต่สายตาดุดันที่จ้องมองมาของลู่เฉินกับรอยยิ้มเหนือกว่าของลี่อิน ทำให้รู้ดีว่าไม่มีทางเลือกอื่นหลงเหลืออีกแล้ว นางจรดปลายปากกาลงบนกระดาษด้วยความเจ็บใจจนหมึกเกือบทะลุ *แกร็ก... แกร็ก...* เสียงขีดเขียนสิ้นสุดลง พร้อมกับอิสรภาพที่ลี่อินรอคอย "ดีมากครับ..." ลี่อินดึงสัญญาแผ่นนั้นกลับมาตรวจดูอย่างละเอียด พึงพอใจกับลายเซ็นที่ปรากฏชัดเจน เธอพับเก็บมันอย่างทะนุถนอมก่อนจะหันไปสบตากับสามี ทันใดนั้นเอง ขณะที่บรรยากาศกำลังตึงเครียดถึงขีดสุด เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงตะโกนเอะอะโهاโฆษิตก็ดังขึ้นมาจากหน้าบ้านพักตระกูลลู่ "คุณลู่เฉินครับ! แย่แล้วครับ! ที่แปลงแปลงท้ายหมู่บ้านที่ท่านเพิ่งแบ่งมา... จู่ๆ ก็มีเจ้าหน้าที่จากส่วนกลางพากันขุดเจาะอะไรบางอย่างเต็มไปหมด แถม... แถมพวกเขากำลังประกาศว่าใต้ดินตรงนั้นมีคราบน้ำมันดิบไหลซึมขึ้นมาครับ!" รอยยิ้มบนใบหน้าของลี่อินแข็งค้างไปชั่วเสี้ยววินาที ก่อนที่นัยน์ตาคู่คมจะประกายแสงวาบขึ้นมาด้วยความตื่นตะลึง! น้ำมันดิบงั้นเหรอ? ในปี 1980 นี่ยมันคือบ่อเงินบ่อทองระดับมหภาคชัดๆ! เซียนหุ้นย้อนเวลาขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมา ณ บรรทัดนี้นะครับ