กลิ่นอาหารยั่วโมโหคนทั้งหมู่บ้าน

"สามี... คุณมาช้าไปห้านาที... รู้ไหมว่าเมื่อกี้... มีคนเกือบจะมาแย่ง ‘ภรรยา’ ของคุณกินซะแล้วล่ะครับ..." น้ำเสียงของลี่อินหวานเชื่อม ทว่าแฝงความขี้เล่นระคนเย้าแหย่ ดวงตากลมโตเป็นประกายพราวระยับท่ามกลางแสงไฟตะเกียงสลัว ขณะที่เธอยังคงยืนถือทัพพีไม้ค้างไว้เหนือหม้อดินเผาขนาดใหญ่ กลิ่นหอมฟุ้งของเครื่องเทศตุ๋นยาจีนผสมผสานกับความมันเยิ้มของหมูสามชั้นเคี่ยวซีอิ๊ว กำลังแผ่ซ่านทะลุตู้ไม้เก่าๆ ออกไปอบอวลทั่วทั้งห้องครัวจนแทบจะควบแน่นเป็นรูปร่างได้ ลู่เฉินชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาคมกริบของนายทหารหนุ่มกวาดสำรวจภรรยาตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสัญชาตญาณดิบ เมื่อไม่เห็นร่องรอยการบาดเจ็บหรือความหวาดกลัว มีเพียงรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของแม่ค้าหุ้นมือฉมัง เขาก็ผ่อนลมหายใจร้อนผ่าวออกมาเบาๆ "ใครกล้า?" สุ้มเสียงทุ้มต่ำทรงพลังลอดไรฟัน ร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารที่ยังไม่ได้ปลดกระดุมเม็ดบนก้าวเข้ามาประชิดตัวเธออย่างรวดเร็ว มือหนาหยาบกร้านจากการฝึกฝนและจับอาวุธคว้าเอวบางเข้าหาตัวโดยสัญชาตญาณ ราวกับต้องการประกาศอาณาเขต "บอกผมมา คำเดียวพอดเดี๋ยวผมไปจัดการให้ราบคาบ" "ไม่ต้องหรอกครับ คนพวกนั้นไม่คู่ควรให้มือเปื้อนเลือดทหารหาญหรอก..." ลี่อินหัวเราะคิกคักในลำคอ ยื่นปลายนิ้วเรียวยาวไปแตะปลายคางสากระคายของสามีเบาๆ เป็นเชิงปลอบประโลม "อีกอย่าง... การใช้กำลังมันเชยไปแล้ว สำหรับ ‘เซียน’ อย่างฉัน การส่งกลิ่นหอมยั่วให้พวกมันลงแดงตายทรมานด้วยความอยากต่างหากล่ะครับ คือศิลปะการแก้แค้นที่แท้จริง" พูดไม่ทันขาดคำ เสียงทุบประตูด้านนอกก็ดังสนั่นหวั่นไหวราวกับฟ้าผ่ากลางฤดูฝน! *ปัง! ปัง! ปัง!* "นังตัวดี! ลี่อิน! แกทำอะไรกินวะ! กลิ่นมันโชยทะลุประตูบ้านฉันมาจนไส้จะขาดอยู่แล้ว! เปิดประตูเดี๋ยวนี้! อย่าคิดว่าซ่อนของกินไว้คนเดียวแล้วฉันจะไม่รู้!" เสียงแหลมสูงปรี๊ดที่แสนคุ้นเคยแผדแผดก้องทะลุกรอบประตูไม้ผุๆ เข้ามา นั่นคือเสียงของ "ป้าสะใภ้ใหญ่" หรือก็คือแม่สามีจอมเขี้ยวแห่งตระกูลลู่นั่นเอง ตามมาด้วยเสียงทุบและเสียงโวยวายของหลานชายตัวแสบที่ส่งเสียงร้องงอแงอยากกินเนื้อจนแทบจะขาดใจอยู่รอมร่อ ลี่อินเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งอย่างไม่ยี่ห้อ เธอยกยิ้มมุมปากเล็กน้อย หันไปสบตากับลู่เฉินที่ใบหน้าคมคายเริ่มบึ้งตึงขึ้นทีละน้อย รังสีอำมหิตแผ่ออกมาจากร่างหนาจนอากาศรอบตัวเย็นเยียบลงถนัดตา "ดูเหมือน... แขกที่ไม่ได้รับเชิญจะมาเคาะประตูบ้านเร็วกว่าที่คิดนะครับ สามี..." ลี่อินกระซิบชิดริมหูของชายหนุ่ม จงใจเป่าลมร้อนใส่ใบหูแดงก่ำของเขาเล่น จนลู่เฉินต้องขยับกรามแน่นด้วยความขัดเขินปนโมโห "ผมจะออกไปไล่พวกมันเอง..." ลู่เฉินขยับตัวจะเดินไปที่ประตู แต่ถูกมือเรียวเล็กของภรรยารั้งเอาไว้เสียก่อน "ช้าก่อนครับ... ถ้าคุณออกไปตอนนี้ พวกมันก็แค่ด่าทอแล้วก็กลับไปพร้อมกับความแค้นใจ แต่ถ้าเราจะเล่นเกมนี้ให้สนุกจนพวกมันจดจำไปจนวันตาย... ต้องมีลีลากันหน่อยครับ" ลี่อินหันกลับไปจัดการกับหม้อดินเผาต่ออย่างไม่รีเวลาร้อนใจ เธอตักน้ำซุปสีอำพันเข้มข้นที่เคี่ยวด้วยเห็ดหอมแห้ง พริกไทยเม็ดบุบ และหมูสามชั้นคัดพิเศษจากซูเปอร์มาร์เก็ตมิติ กลิ่นหอมของน้ำตาลเคี่ยวกับซอสถั่วเหลืองหมักโบราณพวยพุ่งทะยานขึ้นสู่เพดานบ้าน ยิ่งขับเน้นความหอมหวานเย้ายวนใจให้อานุภาพทวีคูณขึ้นไปอีกร้อยเท่า *ปัง! ปัง! เปิดประตูนะเว้ย! นังสะใภ้อกตัญญู! แกแอบกินอะไรในนั้น! ถ้าไม่เปิดฉันจะพังเข้ามาจริงๆ ด้วย!* เสียงทุบประตูดังขึ้นถี่และรุนแรงขึ้น พร้อมกับเสียงไม้ลั่นเอี๊ยดอ๊าดราวกับกลอนประตูใกล้จะพังมิพังแหล่ ภายนอกบ้าน หลังประตูไม้เก่าๆ นั้น ป้าสะใภ้ใหญ่กำลังยืนน้ำลายสอ ยืนสูดดมกลิ่นอาหารที่ลอยฟุ้งออกมาตามร่องไม้ ใบหน้าเหี่ยวย่นบิดเบี้ยวด้วยความอิจฉาริษยาจนแทบเป็นบ้า ตั้งแต่เกิดมาจนอายุเท่านี้ นางไม่เคยได้กลิ่นอาหารชนิดใดที่หอมยั่วยวนชวนให้ต่อmน้ำลายทำงานหนักขนาดนี้มาก่อน แค่ได้กลิ่น น้ำย่อยในกระเพาะก็หลั่งออกมาจนแสบไส้ไปหมดแล้ว "แม่... ผมอยากกินหมู! ผมอยากกินหมูสามชั้นน้ำแดงนั่น! ถ้าไม่ได้กินวันนี้ผมจะนอนตายตาไม่หลับ!" ลูกชายคนเล็กของบ้านใหญ่กระโดดโลดเต้นโวยวายทุบพื้นดินเอาแต่ใจ "รอเดี๋ยวลูกแม่! นังสารเลวร้อยเล่ห์นี่คงแอบไปขโมยเสบียงที่ไหนมาซ่อนไว้แน่ๆ วันนี้แม่จะเอาคืนมาให้หมด!" ป้าสะใภ้ใหญ่คำรามด้วยความโลภละโมบ นางถอยหลังไปสองก้าว แล้วใช้หัวไหล่กระแทกเข้าใส่บานประตูไม้ผุๆ อย่างเต็มแรงหวังจะพังมันเข้าไป! *ครืดดด— ปัง!* ประตูไม้พังเปิดผางออกท่ามกลางฝุ่นตลบ ป้าสะใภ้ใหญ่พุ่งโถมร่างอ้วนท้วนเข้ามาในห้องครัวด้วยความหิวกระหายหมายจะพุ่งตรงไปยังเตาไฟเพื่อตะครุบหม้อข้าวหม้อแกงตรงหน้าโดยไม่ทันได้ตั้งตัว ทว่า... สิ่งที่รออยู่นลับบานประตูนั้น ไม่ใช่ความยินยอมพร้อมใจ หรือความหวาดกลัว แต่เป็นถังไม้ขนาดใหญ่ที่เต็มไปด้วยน้ำร้อนจัดควันฉุย ซึ่งลี่อินตักรอเตรียมไว้สำหรับล้างคราบไขมันบนจานชามพอดีเป๊ะ! "อุ๊ย! ขอโทษด้วยนะครับ พอดีมือไม้มันลื่นไปหน่อย!" ลี่อินอุทานด้วยน้ำเสียงตกใจ (ที่แสร้งทำขึ้นมาล้วนๆ) ก่อนจะสาดน้ำร้อนในถังออกไปเต็มแรงในจังหวะที่ป้าสะใภ้ใหญ่วิ่งเข้ามาประชิดพอดี! *ซ่าาาา—!* "อ๊ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย!" เสียงกรีดร้องโหยหวนราวกับหมูกลืนเข้าโรงเชือดดังทะลุฟ้าสะท้านสะเทือนไปทั่วทั้งหมู่บ้านยามพลบค่ำ น้ำร้อนจัดลวกเข้าที่ท่อนแขนและชายผ้าถุงของป้าสะใภ้ใหญ่จนเจ้าตัวกระโดดเหงงเหงงด้วยความเจ็บปวดแสบร้อน นางล้มกลิ้งไม่เป็นท่าไปกองกับพื้นโคลนหน้าบ้าน พร้อมกับกุมแขนตัวเองร้องครวญครางดิ้นทุรนทุรายราวกับถูกไฟแผดเผา ลู่เฉินยืนกอดอกนิ่งสนิท ดวงตาคมกริบมองภาพความวินาศตรงหน้าด้วยใบหน้าเรียบเฉย ไร้ซึ่งความเห็นอกเห็นใจใดๆ ทั้งสิ้น เขาก้าวเท้าออกมาบังร่างของภรรยาไว้ครึ่งหนึ่ง ป้องกันไม่ให้เศษฝุ่นหรือความสกปรกกระเด็นโดนตัวเธอแม้แต่น้อย "ใครอนุญาตให้พังประตูบ้านผมเข้ามาครับ... คุณป้าสะใภ้" เสียงทุบตู้เย็น... อ้อ เสียงทุบทุ้มต่ำของลู่เฉินเอ่ยขึ้นอย่างเยือกเย็น ราวกับยมทูตที่เพิ่งก้าวขึ้นมาจากขุมนรก "อยากลองชิมน้ำร้อน หรืออยากลองชิมหมัดของทหารกองรบพิเศษดีล่ะครับ เลือกเอาสักอย่าง?" ป้าสะใภ้ใหญ่หน้าซีดเผือดด้วยความเจ็บและหวาดกลัว นางเงยหน้าขึ้นมองหลานชายตัวดีที่แผ่รังสีสังหารน่ากลัวออกมาจนขนหัวลุก ก่อนจะหันไปเห็นลี่อินที่ยืนกอดอกถือทัพพีไม้ ยิ้มหวานหยาดเยิ้มส่งให้ราวกับนางพญาผู้กุมชะตากรรมทุกอย่างไว้ในมือ แต่ในวินาทีที่ความโกลาหลกำลังถึงขีดสุด เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังแทรกขึ้นจากหน้าปากซอย พร้อมกับเสียงตะโกนกระหืดกระหอบที่ทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของลี่อินต้องชะงักค้างไปเล็กน้อย "ลู่เฉิน! ลี่อิน!แย่แล้ว! ทางกองรบส่งโทรเลขด่วนที่สุดมาหาพวกเธอ... บอกว่า...!" --- ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางย้อนเวลาและฟาดฟันความอยุติธรรมไปด้วยกันนะครับ!