ปลดล็อกมิติซูเปอร์มาร์เก็ตสวรรค์

"เสียงทุบประตูดังปังๆ แบบไร้ซึ่งมารยาทนั่น... ไม่ต้องใช้สมองระดับเซียนหุ้นพอร์ตหมื่นล้านคิด ก็รู้ว่าเป็นฝีมือของใคร" ลี่อินแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตากลมโตฉายแววเยียบเย็นระคนสมเพช ขณะที่เธอกำลังใช้ตะหลิวไม้ไผ่ผัดเนื้อหมูสามชั้นในกระทะเหล็กหล่อ เสียงระเบิดปะทุของน้ำมันกับเครื่องเทศสูตรลับระดับซูเปอร์มาร์เก็ตเกรดพรีเมียม ส่งกลิ่นหอมหวนตลบอบอวลไปทั่วห้องครัวจนชวนให้ท้องไส้ปั่นป่วน ปัง! ปัง! ปัง! "อีลี่อิน! นังสะใภ้ตัวดี! แกทำอะไรกินกันแน่ฮะ! กลิ่นมันลอยไปถึงหน้าปากซอยโน่น! บ้านคนอื่นเขาต้มผักต้มเกลือกันจนหน้าดำคร่ำเครียด แต่แกแอบซ่อนเนื้ออะไรไว้ในบ้าน ห้ะ! เปิดประตูเดี๋ยวนี้!" เสียงแหลมปรี๊ดของแม่สามีจอมเขี้ยวแผดลั่นแข่งกับเสียงลมหนาวปลายฤดู ร่างผอมแห้งแต่ดุร้ายเหมือนแม่เสือตบะแตกกำลังกระแทกกระทั้นบานประตูไม้เก่าๆ จนฝุ่นร่วงกราว ลี่อินถอนหายใจเบาๆ เธอกำลังสนุกกับการเคี่ยวซอสกระเทียมพริกไทยดำในมิติลับที่เพิ่งถูกปลดล็อกอย่างสมบูรณ์เมื่อครู่ ใช่แล้ว... ระบบ "ซูเปอร์มาร์เก็ตสวรรค์" ที่เธอเคยใช้หาเงินในโลกอนาคต ไม่ได้หายไปไหน แต่มันตามวิญญาณเธอข้ามกาลเวลามาด้วย เพียงแต่ตอนแรกมันถูกล็อกรหัสผ่านไว้ด้วยคลื่นสมอง และตอนนี้ เมื่อเธอตั้งสติได้ ระบบอัจฉริยะขนาดมหึมาที่มีสินค้าอุปโภคบริโภคครบวงจรนับล้านรายการ ก็พร้อมใช้งานเพียงแค่ปลายนิ้วสัมผัส "อยากกินนักใช่ไหมครับ... เดี๋ยวลูกสะใภ้กตัญญูคนนี้จะจัดให้ชุดใหญ่เลย" ลี่อินพึมพำกับตัวเอง มุมปากยกยิ้มร้ายกาจอย่างนักลงทุนที่ถือไพ่เหนือกว่า เธอตักเนื้อตุ๋นยาจีนสีอำพันเข้มข้น ส่งกลิ่นหอมเย้ายวนใจจนคนข้างนอกแทบคลั่ง ใส่ลงในชามกระเบื้องเคลือบใบใหญ่ ควันร้อนกรุ่นลอยขึ้นสู่เพดานพร้อมกับกลิ่นหอมของเครื่องเทศชั้นดีที่คนยุค 80 ไม่มีวันได้สัมผัส แกร๊ก! เมื่อสลักประตูถูกเปิดออก แม่สามีที่เตรียมจะพุ่งเข้ามาโวยวายถึงกับชะงักกึก อ้าปากค้างจนแมลงวันแทบบินเข้าปาก ดวงตาฝ้าฟางเบิกกว้างด้วยความตะลึงงัน เมื่อกลิ่นหอมเข้มข้นของเนื้อตุ๋นพุ่งเข้าปะทะจมูกเต็มแรง จนต่อมน้ำลายในปากทำงานอย่างบ้าคลั่ง "นี่... นี่มันกลิ่นอะไร..." แม่สามีกลืนน้ำลายเอื๊อกใหญ่โดยไม่รู้ตัว ลืมบทบาทแม่สามีผู้เกรี้ยวกราดไปชั่วขณะ สมองถูกครอบงำด้วยความอยากอาหารระดับรุนแรง "อ้าว คุณแม่..." ลี่อินแย้มยิ้มหวานหยด ทว่าแววตากลับว่างเปล่าไร้ความเคารพ "ลมอะไรหอบท่านมาแต่เช้าล่ะครับ หรือว่าได้กลิ่นเนื้อตุ๋นบ้านฉัน ถึงได้วิ่งมาเร็วยิ่งกว่าสุนัขดมกลิ่นเสียอีก" "แก! นังปากดี!" แม่สามีหน้าดำคร่ำเครียดด้วยความโกรธที่ถูกเปรียบเปรย แต่พอมองข้ามไหล่ลี่อินเข้าไปเห็นหม้อดินบนเตา ดวงตาก็ลุกวาวด้วยความโลภทันที "นั่นมันเนื้ออะไร! แกเอาเงินที่ไหนมาซื้อ! เงินพวกนี้เป็นเงินของตระกูลลู่ที่ลูกชายฉันส่งมาให้ใช่ไหม! นังตัวดี แกแอบซ่อนเงินไว้กินคนเดียวรึ!" พูดจบ แกก็ทำท่าจะพุ่งตัวเข้ามาแย่งชามเนื้อตุ๋นในมือลี่อินทันที แต่มีหรือที่อดีตเซียนหุ้นมือฉมังจะยอมให้คนอื่นมาคว้ากำไรไปฟรีๆ ลี่อินก้าวถอยหลังหนึ่งก้าวอย่างว่องไว พร้อมกับใช้ท่อนแขนเรียวแต่ทรงพลังยันกรอบประตูไว้ สายตาคมกริบกวาดมองร่างที่สั่นเทาด้วยความโลภของแม่สามีอย่างเย้ยหยัน "เงินนี่เหรอครับ? เงินเดือนทหารกระจ้อยร่ำของคุณลู่เฉิน จะพอซื้อเนื้อชั้นดีแบบนี้ได้สักขีดไหมคุณแม่คิดดูเอาเองสิครับ หรือถ้าคุณแม่อยากกินนัก..." ลี่อินลากเสียงยาวอย่างมีชั้นเชิง ปล่อยให้กลิ่นหอมของเนื้อตุ๋นลอยเตะจมูกอีกฝ่ายซ้ำๆ จนแทบคลุ้มคลั่ง "ก็เอาเงินสดมาซื้อสครับ ชามละห้าสิบเหมา หม้อนี้เหมาหมดสามร้อยหยวน... ว่าไงครับ สนใจจะซื้อชิมสักชามไหมล่ะ" "สามร้อยหยวน?! แกบ้าไปแล้วรึ! นังหน้าเลือด! นี่ฉันเป็นแม่สามีแกนะ!" แม่สามีแผดเสียงกรี๊ดลั่นจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน "แกกล้าดียังไงมาไถเงินฉัน!" "แม่สามีแล้วยังไงครับ? กฎหมายยุคนี้ไม่ได้บัญญัติไว้ว่าแม่สามีมีสิทธิ์มาปล้นอาหารในบ้านสะใภ้ฟรีๆ นี่ครับ" ลี่อินเชิดหน้าขึ้น รอยยิ้มพรายบนใบหน้างดงามยิ่งทำให้คนมองรู้สึกหมั่นไส้จนฟันแทบหัก "ถ้าไม่มีเงิน ก็เชิญกลับไปต้มผักกินที่บ้านของท่านเถอะครับ ประตูบ้านฉันไม่ได้ต้อนรับขอทาน... อ้อ อีกอย่างนะ" ลี่อินโน้มตัวเข้าไปกระซิบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาแต่ทรงพลังพอให้ได้ยินกันแค่สองคน "ถ้าไม่อยากให้ฉันเอาเรื่องที่คุณแม่แอบไปยักยอกเงินกองกลางของหมู่บ้านเมื่อปีกลายไปบอกผู้ใหญ่บ้าน... ก็หุบปากแล้วไสหัวไปให้พ้นหน้าบ้านฉันซะ!" สิ้นคำพูดนั้น สีหน้าของแม่สามีก็ซีดเผือดลงทันตาเห็น ราวกับถูกสายฟ้าฟาดกลางแสกหน้า ร่างผอมแห้งเซถอยหลังไปหลายก้าว ดวงตาเบิกโพลงด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด เพราะความลับเรื่องยักยอกเงินนั้นมีเพียงเธอกับสามีที่ตายไปแล้วเท่านั้นที่รู้! นังเด็กนี่... มันล่วงรู้ความลับนี้ได้อย่างไรกัน! "แก... แก..." แม่สามีชี้หน้าลี่อินด้วยความหวาดกลัว ปนกับความแค้นเคืองที่สุมอกจนหายใจไม่ออก สุดท้ายทำได้เพียงสะบัดหน้าหนีแล้ววิ่งเตลิดหนีหายไปอย่างคนเสียสติ ท่ามกลางสายตาของชาวบ้านที่เริ่มทยอยเดินผ่านมามุงดูด้วยความสงสัย ลี่อินแค่นหัวเราะเบาๆ ปิดประตูบ้านลงกลอนอย่างแน่นหนา เธอกลับเข้ามาในครัว เตรียมจัดการมื้ออร่อยให้สามีหนุ่มผู้ซื่อสัตย์ที่กำลังจะกลับจากการฝึกซ้อมทางทหาร ทว่า... ในขณะที่เธอกำลังจะตักข้าวสวยร้อนๆ ใส่จาน เสียงฝีเท้าหนักแน่นและคุ้นเคยก็ดังขึ้นที่หน้าบ้าน พร้อมกับเสียงเคาะประตูสามครั้งตามด้วยเสียงทุบต่ำๆ ที่เปี่ยมด้วยความกังวล "ลี่อิน... ผมกลับมาแล้วครับ คุณเป็นอะไรหรือเปล่า เมื่อกี้ผมเห็นแม่วิ่งร้องไห้หน้าตาตื่นสวนออกไป..." เสียงของลู่เฉินดังขึ้น น้ำเสียงเจือความเครียดและเป็นห่วงภรรยาอย่างเห็นได้ชัด ลี่อินชะงักมือที่ถือทัพพี เธอยิ้มกริ่มเมื่อนึกถึงแผนการขั้นต่อไป ดวงตาเป็นประกายระยิบระยับด้วยความสนุกสนาน สามีหนุ่มผู้ซื่อตรงและรักภรรยาคนนี้ กำลังจะเดินเข้ามาติดกับดักความคลั่งรักที่เธอเตรียมไว้ต้อนรับพอดี เธอวางทัพพีลง เดินตรงไปที่ประตูแล้วกระชากเปิดออกทันที ภาพที่ลู่เฉินเห็นคือภรรยาสุดสวยยืนกอดอก ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ เส้นผมดำขลับไหวตามแรงลม และกลิ่นเนื้อตุ๋นยาจีนหอมฟุ้งที่ลอยมาแตะจมูกเขาจนสติแทบหลุด แต่ยังไม่ทันที่ลู่เฉินจะได้เอ่ยถามอะไร ลี่อินก็เอื้อมมือไปคว้าคอเสื้อทหารของเขา ดึงร่างสูงใหญ่ให้ก้มลงมา แล้วกระซิบข้างใบหูด้วยน้ำเสียงยั่วยวนที่ทำเอาผู้ชายอกสามศอกใจสั่นระทึก "สามี... คุณมาช้าไปห้านาที... รู้ไหมว่าเมื่อกี้... มีคนเกือบจะมาแย่ง ‘ภรรยา’ ของคุณกินซะแล้วล่ะครับ..." ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางย้อนเวลาไปฟาดฟันความอยุติธรรมด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ!