ตื่นขึ้นมาในร่างสะใภ้ตัวร้าย

"นังสะใภ้ตัวดี! แกคิดจะนอนกินบ้านกินเมืองไปถึงไหน? ตะวันจะเลยหัวอยู่แล้ว งานในลานตากข้าวก็ยังไม่กระดิกหาง ลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้เลยนะ!" เสียงแหลมปรี๊ดบาดแก้วหู พร้อมกับแรงกระชากผ้าห่มผืนเก่าขาดวิ่นจนปลิวหวือหลุดจากร่าง ทำให้ความฝันเรื่องพอร์ตหุ้นมูลค่าร้อยล้านในโลกอนาคตของ ลี่อิน มลายหายไปในพริบตา ความหนาวเหน็บยามเช้าของชนบทจีนปี 1980 พัดปะทะผิวเนื้อจนเธอต้องขนลุกเกรียว ทว่า สิ่งที่ทำให้ดวงตาคมกริบของอดีตเซียนหุ้นสาวมือทองเปิดโพลงขึ้น ไม่ใช่ความหนาว... แต่เป็นความเจ็บแปลบที่ข้อศอกจากการกระแทกพื้นดินอัดแน่นของบ้านดินรกร้างต่างหาก *นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน?* ลี่อินขมวดคิ้วมุ่น สมองที่เคยประมวลผลกราฟแท่งเทียนและตัวเลขมหาศาลในเสี้ยววินาที กำลังรับข้อมูลชุดใหม่ที่ไหลทะลักเข้ามาในหัวอย่างรุนแรง ความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม... หญิงสาวชาวนาผู้ถูกคลุมถุงชนให้แต่งงานกับบุตรชายคนรองแห่งตระกูลลู่ สะใภ้ผู้ถูกตราหน้าว่าเป็นตัวซวย กินบ้านกินเมือง และวันๆ เอาแต่ร้องไห้ฟูมฟายจนใครต่อใครต่างเอือมระอา และเจ้าของเสียงแหลมสูงที่ยืนเท้าสะเอวจ้องมองเธอด้วยสายตารังเกียจเดียดฉันท์ราวกับมองเศษขยะข้างทางผู้นี้ ก็คือ "แม่สามีจอมเขี้ยว" นามว่า จางฮุ่ยหลัน นั่นเอง "ยัง... ยังจะมาทำหน้าตาไร้สำนึกใส่อีก!" จางฮุ่ยหลันถลึงตาใส่จนแทบถديดออกจากเบ้า สองมือเหี่ยวย่นตามวัยแต่ยังมีแรงจิกกัดเต็มพิกัดยกขึ้นชี้หน้า "ถ้าแกยังคิดจะนอนอืดเป็นหมูตอนอยู่ในบ้านนี้เตรียมตัวไสหัวกลับบ้านเดิมของแกไปได้เลย! ตระกูลลู่ของเราไม่เลี้ยงคนขี้เกียจข้าวสารดำไว้รกบ้านหรอกนะ!" ลี่อินค่อยๆ ยันกายลุกขึ้นช้าๆ เธอยังไม่เอ่ยปากพูดอะไรสักคำ แต่แววตาที่ปกติควรจะตื่นตระหนกหวาดกลัว กลับฉายแววเยือกเย็นและคมปลาบจนจางฮุ่ยหลันที่กำลังอ้าปากเตรียมด่าต่อถึงกับสะดุดกักขยับถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว ดวงตาสีดำสนิทคู่นั้นไม่มีร่องรอยของความอ่อนแอหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย มันคือสายตาของนักลงทุนผู้คร่ำหวอดในตลาดหุ้น ที่กำลังประเมินมูลค่าและ "ความเสี่ยง" ของสินทรัพย์ตรงหน้าอย่างเลือดเย็น *หึ... ยุค 1980 อย่างนั้นหรือ? ตระกูลลู่ที่คอยสูบเลือดสูบเนื้อคนอื่นครอบครัวนี้ คิดจะเอาชีวิตสะใภ้คนนี้มาเป็นทาสรับใช้รองมือรองเท้าไปตลอดชีวิตสินะ* ในอดีตชาติ ลี่อินคือนักเก็งกำไรผู้สร้างตัวจากศูนย์จนกุมความมั่งคั่งระดับท็อป เธอผ่านมาหมดแล้วทั้งการหักหลัง การแข่งขันอันโหดร้าย และวิกฤตทางการเงินระดับโลก การจะมาตกเป็นเบייהล่างให้หญิงแก่ปากจัดในหมู่บ้านทุรกันดารโขกสับ... ฝันไปเถอะครับ! "มองหน้าฉันแบบนี้ หมายความว่ายังไง นังเด็กไม่รักดี! แกกล้าดียังไงมามองแม่สามีด้วยสายตาแบบนั้น!" จางฮุ่ยหลันหน้าดำคร่ำเครียดด้วยความโกรธจัดที่ถูกเด็กเมื่อวานซืนท้าทายผ่านทางสายตา นางเงื้อมือขึ้นหมายจะตบสั่งสอนให้สะใภ้ไร้ค่าคนนี้รู้จักที่ต่ำที่สูงสักฉาดใหญ่ *แปะ!* เสียงฝ่ามือกระทบอากาศดังสนั่น แต่ทว่า... มันไม่ได้กระทบลงบนใบหน้าของลี่อินอย่างที่ควรจะเป็น มือเรียวบางแต่ทรงพลังของลี่อินคว้าข้อมือเหี่ยวย่นของจางฮุ่ยหลันเอาไว้ได้อย่างแม่นยำราिटीจับวาง แรงบีบที่อัดแน่นด้วยความโกรธเกรี้ยวและพละกำลังที่เกินกว่าหญิงชาวนาทั่วไปจะมี ทำให้แม่สามีจางถึงกับหน้าถอดสี ร้องอุทานออกมาด้วยความเจ็บปวด "โอ๊ย! มือ... มือฉัน! นังบ้า! ปล่อยนะเว้ย สะใภ้เนรคุณ แกกล้าทำร้ายแม่สามีเรอะ!" จางฮุ่ยหลันโวยวายลั่นบ้านจนไก่ในเล้าข้างบ้านพากันกระพือปีกบินหนีอลหม่าน ลี่อินค่อยๆ ปลดปล่อยรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปาก รอยยิ้มที่ทำให้ผู้ชายอกสามศอกยังต้องหนี รัศมีความกดดันแผ่ซ่านออกมาจากร่างระหงจนอุณหภูมิในห้องคับแคบดูเหมือนจะลดฮวบลงทันตาเห็น "แม่สามีงั้นเหรอครับ?" ลี่อินทวนคำด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าชัดถ้อยชัดคำ ก้องกังวานบาดลึกถึงขั้วหัวใจ "ตั้งแต่ฉันแต่งเข้าบ้านตระกูลลู่มา มีวันไหนบ้างที่พวกท่านปฏิบัติกับฉันเหมือนมนุษย์ ข้าวต้มก้นหม้อที่เจือจางจนแทบมองเห็นเงาหน้าตัวเอง งานหนักในไร่นาที่โยนมาให้ฉันทำคนเดียวตั้งแต่เช้าจรดค่ำ แถมยังต้องรองรับอารมณ์บ้าๆ ของคนในบ้านหลังนี้... แบบนี้เขาเรียกว่าครอบครัว หรือเรียกว่าเจ้าหนี้หน้าเลือดที่ซื้อทาสมาใช้งานฟรีๆ กันแน่ครับ?" "แก... แกกล้าเถียงฉัน!" จางฮุ่ยหลันตัวสั่นเทาด้วยความโกรธจนพูดไม่ออก ตั้งแต่เกิดมาไม่เคยมีสะใภ้คนไหนกล้าจ้องตาและย้อนถามนางด้วยวาจาเชือดเฉือนเช่นนี้มาก่อน นังเด็กนี่มันผีเข้าหรือไงกัน! "ทำไมจะไม่ได้ล่ะครับ ในเมื่อสิ่งที่ฉันพูดมันคือความจริงทุกประการ" ลี่อินสะบัดข้อมือของแม่สามีออกอย่างไร้เยื่อใย จนจางฮุ่ยหลันเซถอยหลังไปชนโต๊ะไม้เก่าๆ เสียงดังโครมคราม "จำใส่สมองเอาไว้นะครับ... ตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป ลี่อินคนเก่าที่ยอมให้พวกคุณโขกสับได้ตายไปจากโลกนี้แล้ว ใครก็ตามที่คิดจะเอาเปรียบฉัน เตรียมตัวชดใช้คืนมาเป็นร้อยเท่าได้เลย!" ประโยคประกาศิตนั้นดังก้องไปทั่วบริเวณบ้านดิน แม้แต่บรรดาญาติสนิทมิตรสหายที่มักจะแวะเวียนมาสูบเลือดสูบเนื้อตระกูลลู่เป็นประจำ ซึ่งยืนออกันอยู่หน้าประตูบ้าน ต่างพากันอึ้งงันจนอ้าปากค้าง ทำอะไรไม่ถูกเมื่อเห็นภาพสะใภ้ตัวแสบที่เคยเงียบงัน กลับกลายเป็นพยัคฆ์สาวผู้ดุร้ายในชั่วข้ามคืน ลี่อินกวาดสายตามองฝูงชนหน้าเลือดเหล่านั้นด้วยแววตาเหยียดหยัน ก่อนที่เธอจะสัมผัสได้ถึงความผิดปกติบางอย่างในจิตสำนึก มิติซูเปอร์มาร์เก็ตออนไลน์และคลังสินค้าอัจฉริยะที่เธอสะสมไว้จากโลกอนาคต ยังคงติดตามวิญญาณของเธอข้ามกาลเวลามาด้วย! หน้าจอโฮโลแกรมใสแจ๋วปรากฏขึ้นในห้วงความคิด พร้อมกับสินค้าอุปโภคบริโภคและวัตถุดิบอาหารชั้นเลิศนับแสนรายการที่นอนนิ่งรอให้เธอนำมาพลิกฟื้นชีวิต *หึ ในเมื่อสวรรค์ให้โอกาสฉันย้อนเวลากลับมาแก้แค้นและสร้างความมั่งคั่งในยุคที่เต็มไปด้วยโอกาสนี้... ฉันนี่แหละที่จะเป็นคนกุมเศรษฐกิจของยุค 80 ไว้ในกำมือ!* ลี่อินสูดลมหายใจเข้าลึก ภายในห้องครัวที่ผุพังและมีเพียงเกลือกับแป้งเก่าๆ กลิ่นอางๆ ของความยากจนข้นแค้นไม่ได้ทำให้เธอย่อท้อแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม... มันกลับกระตุ้นสัญชาตญาณนักล่าของเธอให้ตื่นตัวขึ้นอย่างเต็มพิกัด เธอเดินตรงไปยังเตาไฟเก่าคร่ำครึ หยิบวัตถุดิบพื้นบ้านที่เหลือติดก้นครัวขึ้นมาพิจารณาด้วยสายตาพินิจพิเคราะห์ ก่อนจะแอบหยิบเครื่องปรุงรสชั้นเลิศจากมิติลับออกมาผสมผสานอย่างแนบเนียน ร่างเพรียวบางลงมือเตรียมอาหารเช้ามื้อแรกด้วยความคล่องแคล่ว ท่วงท่ารวดเร็วและงดงามราวกับเชฟระดับมิชลินสตาร์กำลังรังสรรค์ผลงานศิลปะ ไม่นานนัก... กลิ่นหอมกรุ่นของ "ซาลาเปาทอดกรอบนอกนุ่มใน" ผสมผสานกับกลิ่นหอมเย้ายวนของ "โจ๊กหมูตุ๋นยาจีนเข้มข้น" ที่เคี่ยวจนน้ำซุปข้นคลั่กส่งกลิ่นหอมอบอวลตลบอบอวลไปทั่วทั้งบ้านดิน และลอยละล่องออกไปนอกรั้วบ้าน กระจายไปทั่วทั้งหมู่บ้านชนบทจนผู้คนที่กำลังเดินผ่านไปมาต้องหยุดฝีเท้า สูตรอาหารลับเฉพาะที่ไม่มีใครในยุคนี้เคยลิ้มลอง กำลังส่งกลิ่นเย้ายวนชวนน้ำลายสอจนทุกคนต้องกลืนน้ำลายเอื๊อกใหญ่ ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางย้อนเวลาไปสร้างความมั่งคั่งและฟาดฟันคนเปรตๆ ด้วยกันนะครับ!