ความเข้าใจผิดครั้งแรก

เสียงตะเกียบกระทบขอบชามกระเบื้องเคลือบดัง “กริ๊ก” เบาๆ ทว่าในความเงียบสงบของห้องครัวแคบๆ กลับดังสะท้อนก้องกังวานเสียยิ่งกว่าเสียงฟ้าผ่ากลางฤดูร้อน ลู่เฉินชะงักตะเกียบในมือทันที ดวงตาดุดันคมกริบดั่งพญาอินทรีหันขวับไปมองหน้าภรรยาสาวที่รอยยิ้มเพิ่งจะระบายบนใบหน้าเมื่อครู่... ค้างเติ่งอยู่บนเส้นด้ายแห่งความตกใจ! นี่น่ะหรือ... ลี่อิน ภรรยาผู้ที่ขึ้นชื่อว่าเกียจคร้านที่สุดในหมู่บ้านหง HUA ผู้หญิงที่เอาแต่ร้องไห้โวยวาย เรียกร้องจะกลับบ้านเดิม และไม่เคยแม้แต่จะหุงหาอาหารให้เขากินอย่างอิ่มท้องตลอดหลายเดือนที่เขาลาพักร้อนกลับมาบ้าน? สิ่งที่สะท้อนอยู่ในดวงตาสีเข้มของนายทหารหนุ่มหาใช่เงาของหญิงสาวมอมแมมซูบผอมคนเดิมไม่ ทว่ากลับเป็นดวงหน้าเรียวรูปไข่ที่ได้รับการบำรุงจนผิวพรรณเปล่งปลั่งมีเลือดฝาด ริมฝีปากอิ่มสีระเรื่อธรรมชาติโดยไม่ต้องแต้มชาด ดวงตากลมโตเป็นประกายระยิบระยับราวกับซ่อนความลับระดับพันล้านเอาไว้เบื้องหลัง และที่สำคัญที่สุด... รัศมีของความมั่นใจที่แผ่ออกมาจากตัวเธอมันช่างเจิดจ้าเสียจนเขารู้สึกแสบตา “คุณ... เพิ่งพูดว่าอะไรนะ ลี่อิน?” ลู่เฉินเอ่ยถาม เสียงทุ้มต่ำลอดไรฟัน ความสงสัยระคนระแวงฉายชัดในน้ำเสียง มือหนาที่ผ่านการจับปืนและฝึกฝนอย่างหนักเผลอบีบตะเกียบไม้ไผ่ในมือแน่นจนแทบหัก ลี่อินเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่แต่งแต้มบนมุมปากไม่ได้ลดความเจ้าเล่ห์ลงเลยแม้แต่น้อย เธอกวาดสายตามองสำรับอาหารบนโต๊ะ ซึ่งประกอบด้วยผัดผักกาดขาวเห็ดหอมส่งกลิ่นหอมกรุ่น และเนื้อหมูสามชั้นตุ๋นซีอิ๊วสีแดงฉ่ำที่เธอลอบหยิบวัตถุดิบชั้นดีออกมาจากมิติลับซูเปอร์มาร์เก็ตในวินาทีที่ลู่เฉินหันหลังไปตักน้ำ “ฉันบอกว่า... ถ้าคุณยังมัวแต่ทำหน้ายักษ์ใส่ฉันแบบนี้ ระวังข้าวในชามจะไม่อร่อยนะครับ สามี” ลี่อินจงใจหยอกล้อด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่มีจังหวะจะโคน ทว่าในใจเธอกำลังหัวร่อต่อกระซิกกับท่าทีเหวอสนิทของสามีหนุ่มร่างยักษ์ผู้นี้ ลู่เฉินนิ่งค้างไปสนิท สมองอันชาญฉลาดที่ผ่านการวางแผนกลยุทธ์ทางทหารมาโชกโชนถึงกับประมวลผลไม่ทัน ภาพจำของภรรยาจอมจุחיจี้ที่เอาแต่แบมือขอเงินไปซื้อเครื่องสำอางราคาถูกถูกลบเลือนหายไปในพริบตา เหลือเพียงหญิงสาวตรงหน้าที่ทั้งเนื้อตัวสะอาดสะอ้าน กลิ่นกายหอมกรุ่นจางๆ คล้ายดอกไม้ป่า และที่สำคัญ... บนข้อมือเรียวขาวของเธอนั้น มีนาฬิกาข้อมือเรือนทองเหลืองวาววับที่เขาจำได้แม่นว่ามันมีราคาแพงลิบลิ่วเกินกว่าเงินเดือนทหารระดับนายร้อยอย่างเขาจะซื้อหาได้ในเดือนเดียว! เธอกล้าดียังไงถึงมีของแบบนี้? หรือว่า... เธอแอบไปทำอะไรลับหลังเขา? “คุณไปเอาเงินมาจากไหน... ซื้อนาฬิกานั่น” ลู่เฉินถามเสียงเข้ม ดวงตาคมกราบกรานจ้องมองข้อมือของเธอเขม็ง บรรยากาศรอบตัวพลันกดดันขึ้นมาทันทีตามสัญชาตญาณของนายทหารผู้ปกป้องประเทศ ลี่อินไม่สะทกสะท้านเลยสักนิด เธอนั่งลงตรงข้ามเขาอย่างสง่างาม หยิบชามข้าวขึ้นมาตักส่งให้สามีด้วยท่าทีเป็นธรรมชาติราวกับภรรยาผู้แสนดีที่ปฏิบัติเช่นนี้มานับร้อยปี “เงินเหรอคะ? ก็ได้มาจากน้ำพักน้ำแรงของฉันเองสิคะ... อย่าลืมสิว่าฉันไม่ใช่คนเดิมแล้วนะลู่เฉิน ฉันอยากจะสร้างเนื้อสร้างตัว เพื่อให้คุณไม่ต้องลำบากตรากตรำแนวหน้าคนเดียวอีก” คำพูดคำจาที่ฉะฉาน แววตาที่แน่วแน่ไม่มีความหวาดกลัวเจือปนเลยแม้แต่น้อย ยิ่งทำให้ลู่เฉินรู้สึกเหมือนถูกหมัดฮุกเข้าที่ลิ้นปี่ เขาจ้องมองภรรยาด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน ทั้งตกใจ ระแวง ทึ่ง... และหัวใจที่เคยด้านชาเพราะความห่างเหิน กลับเต้นระรัวขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล ก่อนที่ลู่เฉินจะได้ซักไซ้ไล่เลียงอะไรไปมากกว่านั้น เสียงทุบประตูกระแทกระทั้นดังปังๆ พร้อมกับเสียงแหลมปรี๊ดของแม่สามีตัวแสบก็แว่วลอยมาแต่ไกลจากหน้าบ้าน “นังสะใภ้ตัวดี! ลี่อิน! แกเปิดประตูเดี๋ยวนี้เลยนะ! ฉันรู้ว่าพวกแกซ่อนของดีอะไรไว้ในบ้าน กลิ่นหอมโชยออกมาถึงหน้าปากซอยขนาดนี้ แกกล้าดียังไงถึงแอบกินเนื้อโดยไม่แบ่งบ้านใหญ่หึ!” เสียงโวยวายของแม่สามีจอมเขี้ยว (นางจู) ดังทะลุผนังปูนเก่าๆ เข้ามา ทำเอาลู่เฉินขมวดคิ้วมุ่น ใบหน้าหล่อเหลาบึ้งตึงขึ้นทันที ความหงุดหงิดฉายชัดในดวงตา เขาเตรียมจะลุกขึ้นไปจัดการปัดเป่าความวุ่นวายด้านนอก แต่ทว่า... มือเรียวบางกลับเอื้อมมาแตะที่แขนเสื้อของเขาเบาๆ ลู่เฉินก้มลงมองมือคู่นั้น ความอบอุ่นจากปลายนิ้วของเธอส่งผ่านเนื้อผ้าเข้ามาจนเขารู้สึกวูบวาบในอก “นั่งลงเถอะครับ สามี” ลี่อินกระตุกยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความมั่นใจและประกายตาวาววับของนักเก็งกำไรผู้ถือไพ่เหนือกว่า “ปล่อยให้ฉันจัดการเรื่องนี้เอง... ถือว่าเป็นการทดสอบฝีมือของภรรยาคนใหม่ของคุณก็แล้วกันนะ” สิ้นคำพูดของเธอ ลี่อินก็ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง จัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ด้วยท่าทีองอาจไม่เกรงกลัวผู้ใด ทิ้งให้ลู่เฉินนั่งนิ่งค้างอยู่หน้าชามข้าว กลิ่นหอมกรุ่นของอาหารยังคงลอยอบอวลในอากาศ ทว่าหัวใจของนายทหารหนุ่มกลับถูกดึงดูดให้ติดตามทุกย่างก้าวของภรรยาสาวผู้พลิกผันจากหน้ามือเป็นหลังมือคนนี้เสียแล้ว และเมื่อลี่อินเดินไปปลดกลอนประตูบ้านออก ปะทะกับร่างอ้วนท้วมของแม่สามีที่เตรียมจะพุ่งเข้ามาอาละวาด ภาพเหตุการณ์ความสนุกสะใจกำลังจะเริ่มต้นขึ้นในอีกไม่กี่วินาทีข้างหน้า! ติดตามตอนต่อไป... เมื่อสะใภ้ตัวแม่เปิดศึกฟาดฟันกับแม่สามีจอมสูบเลือดสูบเนื้อจนบ้านแตกสาាយสาแหรก และลู่เฉินที่ยืนมองอยู่เบื้องหลังกลับต้องกลายเป็นสามีคลั่งรักคอยถือกระสอบเงินให้เมียซะงั้น! *ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "เซียนหุ้นย้อนเวลา" มา ณ ที่นี้นะครับ*