สามีหนุ่มทหารกล้าปรากฏตัว

"โครม!" เสียงถังไม้เก่า ๆ ถูกเตะกระเด็นจนกลิ้งหลุน ๆ ไปกระแทกกับกำแพงดินอัด เศษฝุ่นละอองฟุ้งกระจายคละคลุ้งไปทั่วบริเวณลานบ้านสกุลลู่ บรรยากาศที่กำลังตึงเครียดอยู่แล้วถึงกับเงียบกริบลงทันที ราวกับมีคนกดปุ่มปิดเสียงของโลกใบนี้ ลี่อินที่กำลังถือตะหลิวเหล็กเตรียมผัดหมูสามชั้นในกระทะเหล็กหล่อชะงักมือลง ดวงตากลมโตหรี่แคบลงเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ แต่หัวสมองระดับอดีตเซียนหุ้นมือทองกลับคำนวณความน่าจะเป็นและตัวแปรใหม่ที่เพิ่งก้าวเข้ามาในสมรภูมิบ้านไร่นี้อย่างรวดเร็ว เร็วกว่ากำหนดการเดิมถึงสองวันเต็ม... กลิ่นอายคุกรุ่นของดินปืน น้ำมันเครื่อง และเหงื่อไคลจากการเดินทางไกลโชยปะทะเข้ากับจมูกทันที ร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารสีเขียวมะกอกเข้ม หมวกแก๊ปทหารที่สวมอยู่ถูกถอดออกเผยให้เห็นเรือนผมตัดสั้นรับกับใบหน้าคมสันราวกับรูปสลัก กรามหนาขบเข้าหากันจนเป็นสันนูน ดวงตาดุดันทรงพลังคู่นั้นกวาดสายตามองรอบบริเวณบ้านด้วยรัศมีกดดันที่ทำเอาแม่สามีจอมเขี้ยวและบรรดาญาติเปรตที่กำลังตั้งท่าจะมาอาละวาดถึงกับกลืนน้ำลายลงคออ้าปากค้าง "ล... ลู่เฉิน! แก... แกกลับมาได้ยังไง ไหนบอกว่าติดภารกิจที่ค่ายชายแดนอีกสัปดาห์ไม่ใช่หรือ!" แม่สามีจอมเขี้ยวสะดุ้งโหยง เสียงแหลมสูงหลุดออกมาด้วยความตกใจระคนหวาดหวั่น นางไม่เคยกลัวลูกสะใภ้อย่างลี่อินหรอก เพราะยังไงนางก็คือแม่ผู้ให้กำเนิด แต่กับบุตรชายคนนี้... ต่อให้เขาจะเป็นเลือดเนื้อเชื้อไข แต่บรรยากาศที่หล่อหลอมมาจากสนามรบจริงทำให้ลู่เฉินมีความน่าเกรงขามชนิดที่แม้แต่ผู้ใหญ่บ้านยังต้องไว้หน้า ลู่เฉินไม่ชายตาแลมารดาผู้บังเกิดเกล้าเลยแม้แต่น้อย ฝ่ายสามีหนุ่มทหารกล้าก้าวเท้าฉับ ๆ เข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าประธานทางเข้าห้องครัว สายตาคมกริบราวกับพญาอินทรีจับจ้องตรงไปยังร่างระหงของภรรยาที่สวมผ้ากันเปื้อนเก่า ๆ แต่กลับดูโดดเด่นสะดุดตา ท่าทีของเขาเต็มไปด้วยความห่วงใยที่ถูกกดทับไว้ภายใต้ใบหน้าเรียบเฉย "ผมเป็นห่วงคุณ..." เสียงทุ้มต่ำและแหบพร่าเล็กน้อยเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบ มันไม่ใช่คำพูดหวานเลี่ยน แต่เป็นประโยคที่เต็มไปด้วยน้ำหนักของความจริงใจ "ได้ข่าวว่าที่บ้านมีเรื่องวุ่นวาย... ผมเลยขอผู้บังคับบัญชาเดินทางล่วงหน้า" ลี่อินกระพริบตาปริบ ๆ หัวใจที่เคยด้านชาในโลกธุรกิจหุ้นยุคปัจจุบันกลับกระตุกวูบอย่างไม่คาดคิด เคมีดิบเถื่อนแต่ซื่อตรงของสามีนายทหารผู้นี้ช่างทรงพลังเสียจริง ร่างกายสูงใหญ่กำยำที่บดบังแสงแดดยามบ่ายทำให้เธ้ารู้สึกราวกับมีกำแพงเหล็กกล้ามาคอยปกป้องจากฝูงไฮยีน่าตระกูลลู่ "แหม ๆ ลูกชายกลับมาทั้งที ยังไม่ทันได้กราบแม่สักคำ ก็พุ่งตรงมาหาอีตัวดีนี่ก่อนเลยรึไง!" แม่สามีที่ตั้งสติได้เริ่มออกอาการอิจฉาริษยา นางสะบัดหน้าพรืดเชิดใส่ลูกสะใภ้ "ไอ้ลู่เฉิน แกดูเมียแกสิ มันทำตัวเหลวไหล เอาของในบ้านไปขายแถมยังปีนเกลียวฉันผู้เป็นแม่ยาย... เอ๊ย เป็นแม่แก! จัดการมันเลยนะ!" เปรี้ยง! สายตาของลู่เฉินที่หันกลับไปมองมารดาทำเอาหญิงแก่ถึงกับหุบปากฉับ รังสีอำมหิตแผ่ออกมาจากร่างหนาจนทุกคนในบริเวณนั้นถอยกูดโดยสัญชาตญาณ "แม่ครับ..." ลู่เฉินเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ "ผมให้เงินส่งเสียที่บ้านทุกเดือน ไม่เคยขาดแม้แต่หยวนเดียว แต่ผมกลับได้ข่าวว่าแม่กับพวกญาติ ๆ มาคอยสูบเลือดสูบเนื้อภรรยาผมตอนที่ผมไม่อยู่... เรื่องนี้ เราต้องเคลียร์กันให้จบ" ลี่อินแอบอมยิ้มมุมปากอย่างสะใจ รสชาติของการมีสามีสายเปย์แถมยังหูตาสว่างไม่เข้าข้างแม่บังเกิดเกล้าในทางที่ผิด มันช่างหอมหวานเสียยิ่งกว่าหุ้นพุ่งชนซิลลิ่งเสียอีก ในเมื่อสามีตัวโตกลับมาช่วยเคลียร์สนามเพลาะให้สะดวกแบบนี้ เธอก็พร้อมจะโชว์ฝีมือเสน่ห์ปลายจวักต้อนรับสามีกลับบ้านให้สมศักดิ์ศรี "พอก่อนเถอะครับคุณแม่ เรื่องบัญชีเงินทองและพฤติกรรมของใครบางคน ไว้เราค่อยมานั่งเคลียร์กันทีละรายการ" ลี่อินปัดมือเบา ๆ เดินเข้าไปใกล้ร่างหนาของสามี กลิ่นกายบุรุษเพศที่เจือจางด้วยกลิ่นอายฝุ่นควันและหยาดเหงื่อลอยเข้ามารบกวนประสาทสัมผัส เธอยื่นมือเรียวไปแตะแขนแกร่งที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามภายใต้เสื้อเครื่องแบบทหารอย่างเป็นธรรมชาติ "แต่ตอนนี้... สามีของฉันเดินทางมาเหนื่อย ๆ ต้องเติมพลังก่อนเป็นอันดับแรก" ว่าแล้ว ลี่อินก็หันกลับไปที่เตาไฟ กระทะเหล็กหล่อส่งเสียงฉ่าดังสนั่นเมื่อเธอโยนหมูสามชั้นหั่นชิ้นพอดีคำลงไป ตามด้วยน้ำตาลทรายแดงเคี่ยวจนละลายเป็นสีคาราเมล กลิ่นหอมฟุ้งของพะโล้แห้ง ขิงแก่ และซีอิ๊วขาวชั้นดีลอยตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ พัดพาเอาความหิวโหยของทุกคนในรัศมีร้อยเมตรให้ปั่นป่วนเล่น นี่คือเมนู "หมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงสูตรลับฉบับเซียน" ที่เธอแอบดึงวัตถุดิบคุณภาพเยี่ยมยอดออกมาจากมิติลับซูเปอร์มาร์เก็ต เนื้อหมูสีแดงฉานแทรกมันขาวสะอาดเคี่ยวจนนุ่มละลายในปาก สีสันเงางามน่ารับประทานจนลู่เฉินถึงกับกลืนน้ำลาย "กลิ่นหอมอะไรเนี่ย..." ญาติคนหนึ่งของตระกูลลู่เผลออุทานออกมาด้วยความลืมตัว ลี่อินตักหมูสามชั้นตุ๋นร้อน ๆ ควันฉุยใส่ชามกระเบื้องเคลือบสีขาวลายครามอย่างบรรจง ก่อนจะตักข้าวสวยร้อน ๆ ที่หุงจากเมล็ดข้าวหอมมะลิชั้นดีในมิติลับส่งกลิ่นหอมกรุ่นไม่แพ้กัน เธอยื่นชามข้าวให้ลู่เฉินด้วยรอยยิ้มพราวเสน่ห์ "กินเสียก่อนครับคุณสามี เรื่องตบหน้าคนปากเสีย... เราค่อยทำไปพร้อมกับเคี้ยวหมูอร่อย ๆ ก็ยังไม่สาย" ลู่เฉินรับชามข้าวจากมือภรรยา ดวงตาคมเข้มมองสบตากับหญิงสาวด้วยความรู้สึกรักและลึกซึ้งระคนทึ่งในความเด็ดเดี่ยวของเธอ เขาตักหมูชิ้นโตเข้าปาก เคี้ยวช้า ๆ เพื่อลิ้มรสความอร่อยที่ระเบิดความหวานเค็มกลมกล่อมลงบนลิ้น รสชาตินี้ทำเอาความเหนื่อยล้าจากการเดินทางไกลมลายหายไปในพริบตา ทว่า ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังชื่นมื่นและทุกคนกำลังกลืนน้ำลายตามกลิ่นหอมเย้ายวนนั้นเอง... เสียงเคาะประตูรั้วหน้าบ้านก็ดังขึ้นสามครั้งอย่างหนักแน่น ตามด้วยเสียงตะโกนแจ้งข่าวที่ทำให้สีหน้าของทุกคนในที่นั้นเปลี่ยนสีทันที "ผู้กองลู่! แย่แล้วครับ! มีคำสั่งด่วนที่สุดจากกองบัญชาการภาคพื้นส่งตรงมาถึงคุณโดยเฉพาะ บอกว่าเกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันที่ชายแดน... คุณต้องกลับไปรายงานตัวเดี๋ยวนี้!" ลู่เฉินชะงักตะเกียบในมือทันที ดวงตาดุดันหันขวับไปมองหน้าภรรยาสาวที่รอยยิ้มเพิ่งจะระบายบนใบหน้าเมื่อครู่... ค้างเติ่งอยู่บนเส้นด้ายแห่งความตกใจ! ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "เซียนหุ้นย้อนเวลา" เสมอมานะครับ