อุปสรรคจากอันธพาลท้องถิ่น

"เงินค่าคุ้มครองงวดนี้ถึงกำหนดแล้ว แม่ค้าหน้าหยก... ถ้าไม่อยากให้แผงค้าของเธอพังไม่เป็นท่า ก็วางเงินสิบหยวนมาซะดีๆ!" เสียงทุ้มต่ำติดจะแหบแห้งเอ่ยขึ้นพร้อมกับมือหยาบกร้านที่ตบลงบนโต๊ะไม้หน้าร้านอย่างแรง จนถ้วยกระเบื้องใส่พริกคั่วหอมกรุ่นสั่นสะเทือน ลี่อินที่กำลังง่วนอยู่กับการตักบะหมี่น้ำซุปกระดูกหมูสูตรลับเข้มข้นใส่ชามชะงักมือเล็กน้อย ดวงตากลมโตคู่สวยหรี่ลงเล็กน้อยด้วยความรำคาญใจ นี่คือตลาดย่านการค้าฝั่งตะวันตกของอำเภอ ในยุคปี 1980 ที่เต็มไปด้วยความพลุกพล่านและช่องว่างทางกฎหมาย ทว่าในสายตาของอดีตเซียนหุ้นมือทองอย่างเธอแล้ว พวกเศษสวะที่หากินบนหยาดเหงื่อคนอื่นด้วยการรีดไถค่าคุ้มครอง ก็ไม่ต่างอะไรกับ "หุ้นขยะ" ที่รอวันถูกเทขายทิ้งจนหมดพอร์ต ลี่อินค่อยๆ วางทัพพีไม้ลงในหม้ออย่างใจเย็น ไอร้อนคุกกรุ่นพวยพุ่งขึ้นมาผสมผสานกับกลิ่นหอมเย้ายวนของน้ำซุปเคี่ยวเค็มๆ มันๆ ที่ลอยอบอวลไปทั่วตรอก ทว่าบรรยากาศรอบตัวกลับกดดันขึ้นอย่างประหลาดจนลูกค้าสองสามคนที่กำลังซดบะหมี่อยู่รีบวางตะเกียบแล้วลุกเดินเลี่ยงออกไปห่างๆ "ค่าคุ้มครอง?" ลี่อินเงยหน้าขึ้นสบตาชายร่างสูงใหญ่ที่มีรอยแผลเป็นพาดผ่านแก้มซ้ายอย่างไม่เกรงกลัว มุมปากของเธอหยักยิ้มเยาะหยัน "แปลกนะ ฉันจ่ายภาษีตลาดให้เจ้าหน้าที่รัฐทุกเดือนตามกฎหมาย แต่ไม่เคยได้ยินมาก่อนว่ามีกฎหมายข้อไหนระบุไว้ว่า หมาขี้เรื้อนแถวนี้มีสิทธิ์มาเก็บภาษีซ้ำซ้อนด้วย" "นังนี่! ปากดีนักนะ!" ลูกน้องคนสนิทของหัวหน้าอันธพาลตะคอกเสียงดังลั่น พยายามจะเอื้อมมือมาคว้าคอเสื้อของหญิงสาวเพื่อข่มขู่ ทว่าในเสี้ยววินาทีนั้นเอง สายตาราวกับเหยี่ยวของลี่อินก็ฉายแววเฉียบคม เธอยกมือขึ้นคว้าข้อมือของมันไว้ได้อย่างแม่นยำรากับจับวาง แรงบีบที่อัดแน่นด้วยทักษะการป้องกันตัวที่ฝึกฝนมาอย่างดีบีบลงที่จุดชีพจร ทำเอาอันธพาลหนุ่มร้องจ๊ากออกมาด้วยความเจ็บปวดจนหน้าตาบิดเบี้ยว "จำเอาไว้ให้ดีนะ..." ลี่อินโน้มตัวเข้าไปกระซิบด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ รอยยิ้มบนใบหน้าหวานหยาดเยิ้มแต่กลับแฝงจิตสังหารที่ทำให้อีกฝ่ายขนลุกซู่ "มือข้างนี้ที่แกคิดจะใช้แตะต้องฉัน วันนี้มันจะต้องชดใช้ด้วยการแบกของหนักเป็นสองเท่า" ตึง! หญิงสาวสะบัดข้อมือนั้นออกอย่างไม่ใยดี ก่อนจะคว้ากระบวยเหล็กด้ามยาวที่ใช้ตักน้ำซุปขึ้นมาถือไว้ในมืออย่างทะมัดทะแมง บรรยากาศรอบตัวของแม่ค้าสาวผู้เลื่องชื่อเรื่องความเด็ดเดี่ยวในเวลานี้ ช่างทรงพลังและน่าเกรงขามเสียจนพวกอันธพาลถึงกับผะเผดถอยหลังไปคนละก้าวด้วยความคาดไม่ถึง "เฮ้ย! พวกเราล้อมมันไว้! วันนี้ถ้าไม่ได้เงินหรือทำลายร้านนี้ไม่ได้ อย่าหวังว่าจะได้อยู่อย่างสงบเลย!" หัวหน้าแก๊งอันธพาลคำรามด้วยความโกรธเกรี้ยวที่เสียหน้าต่อหน้าชาวบ้านนับสิบคนที่ยืนมุงดูอยู่ห่างๆ ทว่า ก่อนที่พวกมันจะได้ก้าวเข้าประชิดตัว ลี่อินกลับไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกแม้แต่น้อย เธอกลับส่งเสียงหัวเราะเบาๆ ในลำคอ พร้อมกับกวาดสายตามองไปยังกลุ่มคนมุงที่คุ้นเคยดี ในจังหวะที่สถานการณ์กำลังตึงเครียดถึงขีดสุด เสียงฝีเท้าหนักแน่นและคุ้นเคยก็ดังขึ้นจากมุมถนน ร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารสีเขียวเข้มของลู่เฉินก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าเรียบเฉย ทว่าดวงตากลับคมกริบรากับใบมีดที่พร้อมจะเชือดเฉือนทุกสิ่งที่กล้าเข้ามาทำร้ายภรรยาของเขา "ใครบอกว่าเมียฉันไม่มีคนคุ้มครอง?" เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจดังขึ้นสะท้านไปทั่วบริเวณ พร้อมกับแผ่นหลังกว้างที่ก้าวเข้ามาบังร่างของลี่อินไว้ทั้งหมดอย่างปกป้อง บรรยากาศในตลาดพลันเงียบกริบลงทันตาเห็น เมื่ออันธพาลพวกนั้นหันไปเห็นว่าสามีของแม่ค้าปากกล้าคนนี้คือใคร สีหน้าของหัวหน้าแก๊งที่เคยผยองพองขนเมื่อครู่ ถึงกับซีดเผือดลงจนแทบไร้สีเลือด เนื่องจากลู่เฉินคือนายทหารผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเด็ดขาดและฝีมือการต่อสู้ในกองพลทหารราบที่เพิ่งกลับมาพักผ่อนจากการปฏิบัติภารกิจสำคัญ ลี่อินที่ยืนอยู่ด้านหลังแผ่นหลังกว้างของสามีแอบอมยิ้มเล็กน้อย เคมีและความเข้าขาของพวกเขายังคงยอดเยี่ยมไม่เปลี่ยน แม้เธอจะจัดการพวกมันเองได้สบายๆ แต่การมีสามีหนุ่มคลั่งรักมาคอยเปย์ความปลอดภัยให้แบบนี้ ก็ชวนให้หัวใจอุ่นวาบขึ้นมาอย่างประหลาด ทว่า ในขณะที่เรื่องราวกำลังจะคลี่คลายลงด้วยชัยชนะของสองสามีภรรยา สายตาของลี่อินก็เหลือบไปเห็นเงาร่างคุ้นเคยของใครบางคนกำลังแอบซุ่มมองเหตุการณ์อยู่หลังเสาไม้เก่าๆ ท้ายตลาด ใบหน้านั้น... คือแม่สามีจอมเขี้ยวที่แอบมาสมรู้ร่วมคิดกับพวกอันธพาลเพื่อหวังจะพังร้านค้าของเธอให้พินาศ! และสิ่งที่น่าตกใจยิ่งกว่าก็คือ ในมือของหญิงแก่คนนั้นกำลังถือซองเอกสารลับบางอย่างที่อาจสั่นคลอนอนาคตทางการทหารของลู่เฉินได้ทั้งชีวิต! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานของ "เซียนหุ้นย้อนเวลา" เสมอมา แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้ากับความลับสุดสะเทือนขวัญที่กำลังจะถูกเปิดเผยนะครับ!