อำลาชนบท มุ่งสู่เมืองหลวง

“จะไปจริงๆ หรือลู่เฉิน? ที่นี่คือแผ่นดินเกิดของเจ้า จะทิ้งพ่อทิ้งแม่ไปหาอนาคตในเมืองหลวงเพียงเพราะคำพูดของผู้หญิงเพียงคนเดียวอย่างนั้นหรือ?” เสียงแหลมสูงของแม่สามีดังสะท้อนก้องไปทั่วโถงบ้านไม้เก่าๆ สายตาขุ่นมัวของนางจ้องมองมาที่ลี่อินราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ ลี่อินไม่ได้สะดุ้งสะเทือน เธอเพียงแค่ขยับยิ้มมุมปากเบาๆ ก่อนจะวางกล่องไม้บรรจุโฉนดที่ดินและเงินทุนก้อนสุดท้ายลงบนโต๊ะไม้กระดานเสียงดัง ‘ปัง!’ จนอีกฝ่ายสะดุ้งโหยง “แม่ครับ… คำว่าอนาคตไม่ใช่เรื่องเพ้อฝัน แต่มันคือโอกาสที่ลี่อินหยิบยื่นมาให้ผมและครอบครัว” ลู่เฉินก้าวออกมาข้างหน้า ร่างกายกำยำของเขาสร้างแรงกดดันมหาศาลให้กับบรรดาญาติพี่น้องที่กำลังยืนล้อมวงดูเหตุการณ์ด้วยสายตาริษยา “ผมทำหน้าที่ลูกมานานพอแล้ว ต่อไปนี้ผมจะทำหน้าที่สามีและหัวหน้าครอบครัวที่ดี… การที่ผมย้ายไปเมืองหลวง ไม่ใช่การทอดทิ้ง แต่เป็นการขยับขยายให้ทุกคนในตระกูลลู่ไม่ต้องอยู่อย่างอดอยากปากแห้งแบบนี้อีก” ลี่อินเดินเข้าไปใกล้แม่สามี กลิ่นหอมจางๆ จากน้ำมันหอมระเหยในมิติลับของเธอกระจายตัวออกมา ทำให้บรรยากาศที่ตึงเครียดดูเบาบางลงอย่างประหลาด “แม่คะ… ถ้าแม่คิดว่านี่คือการทิ้ง ก็ถือว่าเป็นการทิ้งให้แม่ได้นั่งรับเงินปันผลจากร้านค้าที่เราจะไปเปิดในเมืองหลวงดีไหมคะ? ดิฉันไม่เคยลืมบุญคุณที่ดูแลลู่เฉินมา แต่ดิฉันก็จะไม่ยอมให้ความขี้เกียจของใครมาทำลายอนาคตของสามีดิฉันด้วยเหมือนกัน” เสียงซุบซิบจากรอบข้างเงียบกริบ ชาวบ้านที่พากันมามุงดูต่างลดเสียงลงเมื่อเห็นแววตาเด็ดขาดของลี่อิน ผู้หญิงที่เคยถูกตราหน้าว่าร้ายกาจ บัดนี้กลายเป็นสตรีผู้ร่ำรวยและมีสง่าราศีราวกับคุณนายจากเมืองใหญ่ “กระเป๋าพร้อมแล้วครับลี่อิน” ลู่เฉินเอ่ยขึ้นเบาๆ มือหนาของเขาโอบเอวภรรยาไว้อย่างทะนุถนอม สายตาที่เขามองเธอนั้นเต็มไปด้วยความรักและความเชื่อใจที่ไม่มีวันเสื่อมคลาย ลี่อินพยักหน้า เธอหยิบห่อผ้าที่บรรจุ “ของดี” ลับเฉพาะออกมาระหว่างทาง ไม่ใช่เงินทอง แต่เป็นสูตรลับอาหารและเครื่องเทศที่เธอเตรียมไว้ใช้ปูทางสู่ความสำเร็จในเมืองหลวง เธอหันกลับไปมองบ้านไม้หลังเก่าที่เธอเคยต่อสู้กับญาติเปรตมานับครั้งไม่ถ้วน ที่นี่คือสนามรบแรกที่เธอชนะขาดลอย แต่สมรภูมิจริงกำลังรอเธออยู่ในเมืองหลวงที่ห่างไกล ในขณะที่ทั้งสองกำลังก้าวขึ้นรถบรรทุกคันเก่าที่ว่าจ้างไว้ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็วิ่งตรงเข้ามาหา “เดี๋ยว! ลู่เฉิน! ลี่อิน! พวกเจ้าคิดว่าจะหนีไปเสวยสุขได้ง่ายๆ อย่างนั้นรึ!” เป็นลุงเขยจอมกะล่อนที่ตามมาพร้อมกับเอกสารบางอย่างในมือ แววตาของเขามีเลศนัยจนน่าขนลุก เขาขวางทางรถไว้พลางหัวเราะร่า “ข้าได้ข่าวว่าพวกเจ้าจะไปเปิดธุรกิจใหญ่ในเมืองหลวง งั้นก็ต้องเซ็นเอกสารโอนสิทธิ์ที่ดินผืนนี้ให้ข้าก่อน ไม่งั้นพวกเจ้าไม่ได้ออกไปจากหมู่บ้านนี้แน่!” ลู่เฉินขมวดคิ้ว มือเผลอจับด้ามปืนพกที่สะพายไว้ข้างเอวตามสัญชาตญาณทหาร ทว่าลี่อินกลับคว้ามือเขาไว้ แล้วก้าวลงจากรถด้วยท่าทีใจเย็น เธอหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งออกมาจากกระเป๋าสะพาย มันคือเอกสารที่เธอเตรียมไว้รับมือคนประเภทนี้โดยเฉพาะ “ลุงคะ… เอกสารที่ลุงถืออยู่น่ะ มันเป็นกระดาษเปล่าที่มีแค่ลายเซ็นปลอมใช่ไหมคะ?” ลี่อินยิ้มหวาน “ฉันเตือนลุงแล้วนะว่าอย่าเล่นกับคนอย่างฉัน เพราะถ้าลุงยังขวางทาง… สิ่งที่จะตามมาไม่ใช่แค่การเสียที่ดิน แต่จะเป็นคดีความที่ทำให้ลุงต้องไปนอนกินข้าวแดงในคุกนานนับปี” เธอกระซิบข้างหูลุงเขยด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นจนคนตัวโตกว่าถึงกับหน้าซีดเผือด “และอย่าลืมนะคะว่า… สามีฉันน่ะ เป็นถึงนายทหารที่มีเส้นสายแน่นหนาในเมืองหลวง แค่กระดิกนิ้ว ชีวิตลุงก็จบสิ้นแล้ว” เมื่อลุงเขยถอยกรูดออกไป ลี่อินก็ก้าวขึ้นรถ รถบรรทุกเคลื่อนตัวออกจากหมู่บ้านท่ามกลางสายตาของชาวบ้านที่ทั้งอิจฉาและเสียดาย ลู่เฉินมองภรรยาด้วยความชื่นชมอย่างสุดซึ้ง “คุณนี่สุดยอดจริงๆ ลี่อิน ผมน่ะ… โชคดีที่สุดที่ได้คุณเป็นภรรยา” “ไม่ใช่แค่โชคดีหรอกค่ะลู่เฉิน แต่คุณต้องเตรียมตัวไว้เลย เพราะชีวิตในเมืองหลวงของเรา เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น” ขณะที่รถกำลังจะพ้นเขตหมู่บ้าน ลี่อินเหลือบไปเห็นเงาดำตะคุ่มยืนอยู่หลังต้นไม้ใหญ่ที่ทางออกหมู่บ้าน เขาสวมหมวกปีกกว้างปิดบังใบหน้า แต่ออร่าแห่งอำนาจที่แผ่ออกมาทำให้ลี่อินสัมผัสได้ถึง “ภัยเงียบ” ที่กำลังตามมา เธอหยิบวิทยุสื่อสารขนาดจิ๋วจากมิติลับออกมาซ่อนไว้ในฝ่ามือ ลางสังหรณ์บางอย่างบอกเธอว่า… การจากลาครั้งนี้ อาจจะไม่ใช่การเริ่มต้นชีวิตใหม่ที่สงบสุขอย่างที่เธอวาดฝันไว้ ทว่าในวินาทีนั้นเอง เสียงเครื่องยนต์รถก็เกิดอาการขัดข้องจนควันโขมงคลุ้งไปทั่วถนน และจากความมืดข้างทาง ชายปริศนาก็เดินก้าวเข้ามาในรัศมีไฟหน้ารถ พร้อมกับโยนจดหมายฉบับหนึ่งลงบนกระจกหน้า… จดหมายที่มีตราประทับของ “ตระกูลใหญ่” ที่ลี่อินพยายามหนีมาตลอดชีวิต! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "เซียนหุ้นย้อนเวลา" มา ณ ที่นี้นะครับ