บ้านหลังใหม่ใจกลางเมือง

“วางแจกันใบนั้นลงเถอะครับแม่ ถ้ามันแตกขึ้นมา ผมเกรงว่าเงินเดือนทั้งปีของผมคงไม่พอชดใช้ราคาของมัน” เสียงทุ้มต่ำของลู่เฉินดังขึ้นตัดความเงียบภายในบ้านพักสวัสดิการหลังใหม่ใจกลางเมืองหลวง สายตาคมกริบของเขามองแม่สามีผู้ถือครองแจกันลายครามที่ลี่อินเพิ่งนำออกมาประดับห้องรับแขกด้วยความระแวดระวัง นี่ไม่ใช่บ้านไร่หลังเดิมที่ตระกูลลู่จะเข้ามาหยิบฉวยสิ่งใดก็ได้ตามอำเภอใจอีกต่อไป ลี่อินที่กำลังขยับจัดผ้าม่านลูกไม้สีครีมสะดุดมือเล็กน้อย เธอหันกลับมามองแม่สามีจอมเขี้ยวที่พยายามทำหน้าตาตื่นตระหนก แต่ดวงตากลับกวาดมองไปรอบห้องราวกับกำลังประเมินราคาเฟอร์นิเจอร์ไม้เนื้อดีที่เธอเพิ่งสั่งทำขึ้นพิเศษ “ลู่เฉิน! ลูกพูดกับแม่แบบนี้หรือ นี่หรือคือการตอบแทนผู้ให้กำเนิด เพียงเพราะย้ายเข้าเมืองมาอยู่กับเมียตัวดี ก็ลืมรากเหง้าของตัวเองไปแล้วหรือไง” แม่สามีวางแจกันลงกระแทกกับโต๊ะไม้จนเกิดเสียงดัง ลี่อินเดินเข้ามาใกล้พร้อมรอยยิ้มบางเบาที่ไปไม่ถึงดวงตา “แม่ครับ ที่นี่ไม่ใช่ที่ที่คุณจะมาตะโกนใส่ใครได้ตามใจชอบ” ลี่อินกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อยแต่มั่นคง “บ้านหลังนี้คือที่พักทหารของลู่เฉิน และอาคารพาณิชย์ด้านหน้าคือสมบัติส่วนตัวที่ดิฉันซื้อด้วยน้ำพักน้ำแรง หากแม่ต้องการมาเยี่ยมเยียนในฐานะแม่สามี ดิฉันยินดีต้อนรับด้วยน้ำชาและขนม แต่หากจะมาเพื่อสร้างความวุ่นวายหรือจ้องจะยึดครอง ดิฉันว่าแม่ควรกลับไปที่หมู่บ้านเดี๋ยวนี้เลยครับ” คำว่า ‘ดิฉัน’ ที่ลี่อินใช้เรียกแทนตัวเองถูกเน้นย้ำอย่างชัดเจนเพื่อประกาศอาณาเขต เธอไม่ใช่สะใภ้ที่ก้มหัวให้ใครอีกต่อไป ในมิติลับของเธอเวลานี้มีทั้งเงินทุนมหาศาลจากการขายสินค้าในตลาดมืด และความรู้ด้านการบริหารธุรกิจที่เหนือกว่ายุคสมัยนี้ไปไกลโข ลู่เฉินก้าวเข้ามาโอบเอวภรรยาไว้แน่นเป็นการแสดงออกเชิงสัญลักษณ์ว่า ‘ผมอยู่ข้างเธอ’ สายตาของเขาเปลี่ยนเป็นเย็นชาจนแม่สามีต้องเบือนหน้าหนี “วันนี้ผมเหนื่อยจากการย้ายของมากแล้วแม่ ไว้มาใหม่วันหลังนะครับ” ลู่เฉินเอ่ยไล่สุภาพๆ ก่อนจะจูงมือลี่อินเดินเลี่ยงไปยังส่วนที่เป็นห้องครัว ภายในครัวที่กว้างขวางและทันสมัยที่สุดในยุค 80 กลิ่นหอมฟุ้งของเครื่องเทศที่ลี่อินดึงออกมาจากมิติลับเริ่มส่งกลิ่นเย้ายวน เธอตัดสินใจจะฉลองบ้านใหม่ด้วยเมนู ‘หมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงสูตรลับ’ และ ‘เป็ดพะโล้โบราณ’ ที่ต้องเคี่ยวไฟอ่อนๆ นานหลายชั่วโมง เพื่อดึงรสชาติความมั่งคั่งให้เข้าสู่บ้านหลังนี้ “คุณทำได้ดีมาก” ลู่เฉินกระซิบข้างหูพลางช่วยเธอหยิบจับอุปกรณ์ “ผมนึกว่าคุณจะโกรธจนลุกขึ้นมาไล่แม่ผมออกไปตั้งแต่นาทีแรกแล้วเสียอีก” “ฉันก็แค่เบื่อการทะเลาะไร้สาระครับลู่เฉิน” ลี่อินหันไปหยิบมีดหั่นเนื้ออย่างคล่องแคล่ว “ในเมื่อเรามีโอกาสได้เริ่มต้นชีวิตใหม่ใจกลางเมืองหลวง เป้าหมายของฉันคือการสร้างอาณาจักรธุรกิจ ไม่ใช่การมานั่งเล่นบทละครน้ำเน่ากับคนในตระกูลลู่” ระหว่างที่ทั้งสองช่วยกันเตรียมอาหาร บรรยากาศอบอวลไปด้วยความรักและความสุขที่หาไม่ได้จากบ้านหลังเก่า แต่แล้วเสียงเคาะประตูหน้าบ้านอย่างหนักหน่วงก็ดังขึ้นขัดจังหวะความสงบสุข ลี่อินวางมีดลงในครัวก่อนจะเดินออกไปที่ประตูหน้าด้วยท่าทีสงบนิ่ง เธอมั่นใจว่าคนที่มาเคาะประตูไม่ใช่แม่สามีที่เพิ่งถูกไล่ออกไปอย่างแน่นอน เสียงเคาะที่หนักแน่นและจังหวะการเว้นวรรคแบบคนฝึกทหารทำเอาลู่เฉินขมวดคิ้วแน่น เมื่อลี่อินเปิดประตูออกไป ภาพที่เห็นกลับไม่ใช่เพื่อนบ้านหรือญาติคนใด แต่เป็นชายวัยกลางคนในชุดเครื่องแบบทหารระดับสูงที่เธอคุ้นหน้าดีจากในหนังสือพิมพ์ธุรกิจระดับประเทศ เขายืนถือเอกสารฉบับหนึ่งไว้ในมือ พร้อมกับรอยยิ้มที่ดูไม่ค่อยเป็นมิตรเท่าไรนัก “คุณลู่เฉิน ภรรยาคุณลี่อินใช่ไหม” ชายผู้นั้นกล่าวเสียงเย็น “ผมได้รับแจ้งว่าอาคารพาณิชย์ที่คุณถือครองอยู่นี้ มีการใช้เส้นสายในการครอบครองอย่างไม่โปร่งใส ทางเราจึงมีคำสั่งให้ระงับการประกอบการชั่วคราว จนกว่าจะมีการตรวจสอบที่มาของเงินทุนทั้งหมด” ลี่อินชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะแสยะยิ้มที่มุมปาก เธอรู้ดีว่าเรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ แต่มันคือเกมการเมืองที่เธอเผลอไปเหยียบตาปลาใครบางคนเข้าเสียแล้ว “ตรวจสอบที่มาของเงินทุนหรือคะ?” ลี่อินถามกลับด้วยน้ำเสียงที่นิ่งสนิทจนน่าตกใจ “ในเมื่อท่านอยากรู้ ดิฉันก็พร้อมจะเปิดบัญชีให้ดู แต่เกรงว่าเมื่อเห็นตัวเลขแล้ว ท่านอาจจะไม่ได้อยากตรวจสอบต่อ แต่อยากจะเปลี่ยนมาขอร่วมลงทุนแทนมากกว่านะคะ” ชายผู้นั้นขมวดคิ้วแน่นด้วยความโกรธ แต่ก่อนที่เขาจะทันได้ตอบโต้อะไร ประตูบ้านฝั่งตรงข้ามก็เปิดออกพร้อมกับร่างของชายแก่คนหนึ่งที่ลี่อินไม่เคยเห็นมาก่อน แต่กลับมีอำนาจล้นฟ้าในเมืองนี้ยืนจ้องมองมาที่เธอด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยเล่ห์เหลี่ยม! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "เซียนหุ้นย้อนเวลา" มา ณ ที่นี้นะครับ