เฉลิมฉลองชัยชนะของสองสามีภรรยา

"หุบปากของท่านเสียที แล้วไปไสหัวออกไปจากบ้านของข้าก่อนที่ข้าจะหมดความอดทน!” เสียงตวาดกร้าวของลี่อินดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของโถงทางเดินบ้านใหม่ กลิ่นอายความโกรธของเธอคมกริบราวกับใบมีดที่เพิ่งผ่านการลับ แม่สามีจอมเขี้ยวจากตระกูลลู่ชะงักงัน ใบหน้าที่เคยเชิดหยิ่งและเต็มไปด้วยความโลภบัดนี้ซีดเผือด นางกำชายเสื้อแน่น พยายามจะเค้นคำด่าทอออกมา แต่เมื่อสบเข้ากับดวงตาเรียบเฉยที่แฝงไปด้วยประกายของความเด็ดขาดของลี่อิน นางก็ได้แต่พ่นลมหายใจอย่างขุ่นเคืองก่อนจะสะบัดก้นเดินจากไป “คนพวกนี้... ยิ่งให้ใจ ยิ่งได้คืบจะเอาศอกนะครับลี่อิน” ลู่เฉินที่ยืนซ้อนหลังภรรยาอยู่ก้าวขึ้นมาขนาบข้าง มือหนาอบอุ่นวางลงบนไหล่บางของเธออย่างปลอบประโลม “ช่างเถอะครับเฉิน พี่ชาย... อดีตญาติเหล่านี้ไม่ได้มีค่าพอจะทำให้มื้อฉลองของเรากร่อยลงหรอก” ลี่อินเปลี่ยนสีหน้าเป็นอ่อนโยนในทันที เธอหันกลับมามองใบหน้าคมเข้มของสามี “วันนี้เราเหนื่อยมามากกับการต่อสู้กับพวกปลิงดูดเลือด ถึงเวลาที่เราต้องให้รางวัลกับชีวิตเสียที” ภายในบ้านใหม่ที่อบอุ่นและสะอาดตา กลิ่นหอมเครื่องเทศฟุ้งกระจายไปทั่วห้องครัว ลี่อินหยิบจับวัตถุดิบชั้นเลิศจากมิติลับออกมาอย่างคล่องแคล่ว เนื้อหมูสามชั้นมันแทรกสวยถูกหั่นเป็นชิ้นพอดีคำ ก่อนจะนำไปเคี่ยวกับซีอิ๊วสูตรพิเศษจนขึ้นเงาสวยงาม กลิ่นหอมหวานของน้ำตาลมะพร้าวและเครื่องเทศที่ค่อยๆ รีดน้ำมันออกมาจากชั้นไขมันทำให้ลู่เฉินถึงกับกลืนน้ำลาย “วันนี้ผมขอเป็นลูกมือเองนะครับ” ลู่เฉินหยิบตะหลิวขึ้นมา ขยับกายเข้าใกล้ภรรยาจนลมหายใจอุ่นๆ รดต้นคอ ความใกล้ชิดนี้ทำให้หัวใจของลี่อินสั่นไหวไม่ต่างจากช่วงโปรโมชั่นใหม่ๆ ของหุ้นบลูชิพที่เธอเคยเก็งกำไรในอดีต โต๊ะไม้ตัวยาวถูกจัดวางด้วยเมนูที่ชวนให้น้ำลายสอ หมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงรสชาติเข้มข้นจัดจ้าน, ปลานึ่งซีอิ๊วที่เนื้อหวานฉ่ำละลายในปาก, และผัดผักกรอบเขียวขจีที่เพิ่งเก็บมาจากสวนหลังบ้าน ลี่อินจัดวางทุกอย่างด้วยความประณีต นี่คือชัยชนะของพวกเขา ชัยชนะที่แลกมาด้วยความอดทนและการยืนหยัดด้วยลำแข้งของตัวเอง "ดื่มสักหน่อยไหมครับ?" ลู่เฉินหยิบขวดเหล้าหมักสูตรดั้งเดิมขึ้นมา รินใส่จอกไม้เล็กๆ ลี่อินรับมาพลางหัวเราะเบาๆ "เราผ่านจุดที่ยากลำบากที่สุดมาได้แล้วนะเฉิน ต่อจากนี้ไป ไม่ว่าใครหน้าไหนก็เข้ามาแทรกแซงชีวิตเราไม่ได้อีก" ทั้งสองนั่งลงร่วมโต๊ะ ท่ามกลางแสงไฟสลัวจากตะเกียงน้ำมันที่ให้ความรู้สึกอบอุ่นจนล้นปรี่ ลู่เฉินคอยคีบเนื้อหมูชิ้นที่สวยที่สุดให้ภรรยาไม่ขาดสาย ดวงตาของเขาฉายแววเทิดทูนราวกับเธอเป็นสมบัติล้ำค่าที่สุดในชีวิต ในขณะที่ลี่อินเองก็สัมผัสได้ถึงความรักที่มั่นคงดุจภูผาของสามีทหารผู้นี้ ทุกอย่างดูสมบูรณ์แบบจนเธอแทบไม่อยากเชื่อว่านี่คือความเป็นจริง ไม่ใช่ความฝัน ทว่า ในวินาทีที่ลี่อินกำลังจะหยิบตะเกียบขึ้นมาเพื่อลิ้มรสอาหารมื้อแห่งชัยชนะ เสียงเคาะประตูบ้านจังหวะหนักแน่นและกังวานก็ดังขัดจังหวะขึ้น *ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...* ไม่ใช่เสียงเคาะของแม่สามีผู้โลภมาก แต่เป็นเสียงเคาะที่หนักแน่นและเต็มไปด้วยอำนาจ ลู่เฉินขมวดคิ้ว มือที่จับจอกเหล้าชะงักไปทันที เขาหันไปสบตากับลี่อินด้วยความระแวดระวัง นี่ไม่ใช่เวลาที่ใครจะมาเยือน ยิ่งในยามค่ำคืนที่ลมหนาวเริ่มพัดกรรโชกเช่นนี้ “ใครกันครับ ดึกดื่นป่านนี้?” ลู่เฉินลุกขึ้นยืน ร่างกายกำยำตึงเปรี๊ยะในสัญชาตญาณทหาร ลี่อินวางตะเกียบลง ความมั่นใจในมื้ออาหารหายวับไปกับตา เมื่อเธอเห็นเงาร่างของบุคคลที่ยืนอยู่หลังบานประตูผ่านช่องไม้เล็กๆ ใบหน้าของชายวัยกลางคนที่ดูเคร่งขรึมและทรงอิทธิพลคนนั้น... ทำให้เธอนึกถึงเอกสารลับที่เธอเพิ่งขโมยมาจากตู้เซฟของตระกูลลู่เมื่อตอนหัวค่ำ เขาไม่ใช่คนธรรมดา และการมาเยือนในวันนี้... อาจหมายถึงจุดจบของความสงบสุขที่เธอกำลังเฉลิมฉลองอยู่ "เฉิน... อย่าเพิ่งเปิดประตู" ลี่อินกระซิบเสียงสั่นเล็กน้อย "ดูเหมือนว่าศัตรูที่น่ากลัวกว่าแม่สามีของคุณ กำลังยืนรอเราอยู่หน้าบ้านแล้ว" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "เซียนหุ้นย้อนเวลา" มา ณ ที่นี้นะครับ