ค่ำคืนแสนหวานใต้แสงจันทร์

"ถอยไปก่อนน่า คุณลู่เฉิน... นี่มันดึกมากแล้วนะคะ—เอ๊ย ไม่ใช่สิ หมายถึง นายทหารลู่! ปล่อยมือจากเอวฉันเดี๋ยวนี้นะครับ!" เสียงทุ้มหวานของลี่อินเอ็ดขึ้นเบาๆ เจือความตื่นตระหนกเล็กน้อยยามที่แผ่นหลังบางแนบชิดเข้ากับแผงอกกำยำที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามของสามีหนุ่ม ภายในห้องนอนเล็กๆ ของบ้านตระกูลลู่ยามค่ำคืนที่เงียบสงบ แสงจันทร์สีนวลสาดส่องลอดผ่านหน้าต่างกระดาษสา ทาบทับลงบนเรือนร่างของสองสามีภรรยาที่เพิ่งผ่านพ้นมรสุมความวุ่นวายจากเหล่าญาติจอมสูบเลือดสูบเนื้อมาหมาดๆ ลู่เฉินไม่ยอมคลายอ้อมแขนออกแม้แต่น้อย กลับยิ่งกระชับวงแขนให้แน่นขึ้นราวกับกลัวว่าภรรยาคนสวยจะระเหิดหายไปในอากาศ ปลายจมูกโด่งรั้นของชายหนุ่มฝังลงกับกลุ่มผมนุ่มสลวยที่อบอวลไปด้วยกลิ่นหอมอ่อนๆ ของสมุนไพรจีน คล้ายเด็กน้อยที่กำลังออดอ้อนมารดาไม่มีผิด "ไม่ปล่อยครับ... วันนี้ภรรยาของผมเหนื่อยมาทั้งวัน ทั้งต้องตบหน้าแม่สามีจอมเขี้ยวจนหน้าชา ทั้งต้องคำนวณกำไรจากการค้าขายในตลาดมืดจนดึกดื่น ปล่อยให้สามีคนนี้กอดชาร์จพลังหน่อยไม่ได้หรือครับ?" น้ำเสียงทุ้มต่ำพร่าพรายกระซิบอยู่ข้างใบหู ลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดต้นคอขาวผ่องทำให้ลี่อินถึงกับขนลุกซู่ หญิงสาวเม้มริมฝีปากแน่น หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวราวกับกราฟหุ้นปั่นในตลาดหลักทรัพย์ช่วงวิ่งชนซิลลิ่ง ไม่มีผิดเพี้ยน! ตลอดยุค 80 อันแร้นแค้นนี้ ใครเล่าจะคาดคิดว่าอดีตเซียนหุ้นมือทองผู้เย็นชาและเชี่ยวชาญแต่ตัวเลขกราฟแท่งเทียน จะต้องมาพ่ายแพ้ให้กับความอบอุ่นและสายตาร้อนแรงของนายทหารหนุ่มผู้ซื่อตรงคนนี้ ลี่อินแอบถอนหายใจในใจ แม้ภายนอกนางจะสู้คน ปากกล้า และมีมิติลับซูเปอร์มาร์เก็ตสารพัดประโยชน์ไว้คอยโกงความจน แต่พอเผชิญหน้ากับความคลั่งรักระดับพรีเมียมของลู่เฉินทีไร กำแพงเมืองจีนในใจนางก็พังทลายลงทุกที "นี่คุณ... เพ้อเจ้ออะไรกันคะ... เอ่อ ผมหมายถึง เพ้อเจ้ออะไรกันครับ" ลี่อินแก้คำพูดแทบไม่ทันเมื่อเผลอใช้สรรพนามคุ้นเคยตามความจริง นางเหลือบตาค้อนวงใหญ่ใส่สามีที่ตอนนี้ทำหน้ามึนไม่รู้ไม่ชี้ "ปล่อยก่อนเถอะน่า ฉันจะไปหยิบน้ำผึ้งในมิติลับมาชงให้คุณดื่มแก้เหนื่อยเสียหน่อย ทำงานหนักมาทั้งวันไม่เหนื่อยหรือไง?" "ไม่เหนื่อยเลยครับ ถ้าได้กอดคุณแบบนี้... ต่อให้ต้องแบกกระสอบข้าวสารสิบกระสอบติดต่อกันผมก็ทำได้" ลู่เฉินตอบหน้าตาเฉย ดวงตาคมกริบฉายแววพะเน้าพะนออย่างเปิดเผย ไม่มีเค้าลางความเคร่งขรึมของนายทหารผู้เกรียงไกรในสนามรบหลงเหลืออยู่เลยสักนิด มีเพียงสามีขี้อ้อนที่เสพติดกลิ่นกายของภรรยาเท่านั้น มือหนาหยาบกร้านตามประสาคนจับปืนและทำไร่ค่อยๆ ไล้ผ่านเอวคอดกิ่วอย่างทะนุถนอม ราวกับกำลังสัมผัสเครื่องกระเบื้องเคลือบราคาแพงลิบลิ่ว ลี่อินสะดุ้งเฮือกยามที่ปลายนิ้วอุ่นจัดลากไล้ผ่านเนื้อผ้าบางเบา ความรู้สึกวาบหวิวแปลกประหลาดแล่นพล่านไปทั่วสันหลัง ในมิติลับซูเปอร์มาร์เก็ตของนางมีสินค้าระดับไฮendมากมาย ไม่ว่าจะเป็นไวน์แดงวินเทจ ช็อกโกแลตนำเข้า หรือแม้แต่ครีมบำรุงผิวชั้นเลิศ แต่ไม่มีสิ่งใดเลยที่จะช่วยรักษาอาการหัวใจเต้นผิดจังหวะของนางในยามนี้ได้! "คุณลู่... หยุดสายตาแบบนั้นเลยนะ" ลี่อินเอ่ยเสียงสั่น พยายามเบือนหน้าหนีใบหน้าหล่อเหลาที่โน้มเข้ามาใกล้ทุกที "ถ้ายังไม่ปล่อย ฉันจะหยิบแคปซูลยาสลบช้างจากชั้นวางในซูเปอร์มาร์เก็ตมาเป่าใส่หน้าคุณจริงๆ ด้วยนะ!" ลู่เฉินหัวเราะในลำคอเบาๆ เสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นสะเทือนผ่านแผ่นอกหนาจนลี่อินสัมผัสได้ ชายหนุ่มยอมคลายมือออกนิดหน่อยเพื่อให้ภรรยาได้หายใจสะดวกขึ้น แต่ก็ยังไม่ยอมปล่อยให้หลุดรอดไปจากวงแขนแกร่ง เขากลับพลิกร่างบางให้หันมาเผชิญหน้ากันตรงๆ ดวงตาคมกริบพินิจพิเคราะห์ใบหน้าหวานที่ขึ้นสีเรื่อระเรื่อด้วยความเอ็นดูระคนหลงใหล "ภรรยาครับ... คุณเก่งเหลือเกิน" ลู่เฉินเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง แววตาทอประกายความชื่นชมอย่างปิดไม่มิด "ตอนที่คุณจัดการตอกหน้าแม่กับป้าสะใภ้เรื่องเงินค่าสินสอดเมื่อตอนบ่าย... เชื่อไหมครับว่าหัวใจของผมเต้นแรงยิ่งกว่าตอนอยู่ในสนามรบเสียอีก คุณไม่เพียงแต่ปกป้องตัวเองได้ แต่คุณยังทำให้ผมรู้สึกว่า... ผู้ชายคนนี้โชคดีที่สุดในโลกที่ได้คุณมาเป็นภรรยา" คำพูดที่ออกจากปากของนายทหารผู้ซื่อสัตย์มักไม่มีคำว่าเสแสร้ง มันกลั่นกรองมาจากความรู้สึกจริงๆ ลี่อินที่ผ่านโลกอันโหดร้ายมาทั้งสองภพชาติ ถึงกับชะงักงัน ดวงตากลมโตไหวระริก ความรู้สึกอุ่นวาบแผ่ซ่านเข้ามาในทรวงอกที่เคยด้านชาจากการแข่งขันในตลาดหุ้นอันเชือดเฉือน นางไม่ใช่ผู้หญิงอ่อนแอที่ต้องรอให้ใครมาปกป้อง ทว่าการมีสามีที่พร้อมจะยืนหยัดเคียงข้าง สนับสนุนทุกแผนการค้าขาย และพร้อมชนกับทุกคนที่มารังแก... มันช่างเป็นความรู้สึกที่ยอดเยี่ยมเกินกว่าจะหาคำใดมาเปรียบ "รู้ตัวก็ดีแล้วครับ..." ลี่อินเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย พยายามรักษาฟอร์มความเก่งกาจของอดีตเซียนหุ้นเอาไว้ แม้ใบหน้าจะแดงก่ำลามไปถึงใบหูแล้วก็ตาม "ถ้าวันหลังกล้าขัดใจฉันอีก หรือแอบไปยอมให้คนตระกูลลู่เอาเปรียบละก็... ฉันจะหย่าแล้วหอบเงินทั้งหมดหนีไปเปิดกิจการซูเปอร์มาร์เก็ตคนเดียวในเมืองหลวงจริงๆ ด้วย!" "ไม่มีวันนั้นหรอครับ" ลู่เฉินส่ายหัวเบาๆ รอยยิ้มอบอุ่นระบายอยู่บนใบหน้าคมคาย ก่อนที่เขาจะโน้มใบหน้าลงมาประทับริมฝีปากอุ่นร้อนลงบนหน้าผากมนแผ่วเบา เนิ่นนาน ราวกับเป็นการประทับตราจองทางจิตวิญญาณ "ชีวิตนี้ ลู่เฉินคนนี้มีภรรยาชื่อ 'ลี่อิน' แค่คนเดียว และเงินทุกหยวนที่หามาได้... ก็ยกให้ภรรยาเก็บไว้ทั้งหมด" บรรยากาศในห้องนอนเล็กอบอวลไปด้วยความหวานชื่นจนแทบจะหยดเป็นน้ำผึ้ง แสงจันทร์ยามดึกสาดส่องกระทบใบหน้าของทั้งสอง ราวกับโลกใบนี้เหลือเพียงแค่เราสองคน ลี่อินคลายความระแวดระวังลง นางซบใบหน้าลงกับแผงอกกว้างของสามี ปล่อยให้ความอบอุ่นนี้โอบกอดร่างกายและจิตใจ ทว่า... ในขณะที่ความหวานกำลังพุ่งทะยานจนถึงขีดสุด เสียงฝีเท้าฝ่าความเงียบยามวิกาลก็ดังขึ้นที่หน้าประตูบ้านตระกูลลู่! ปัง! ปัง! ปัง! เสียงทุบประตูดังสนั่นหวั่นไหว ตามมาด้วยเสียงโวยวายแหลมสูงของแม่สามีจอมเขี้ยวที่แผดร้องลั่นหมู่บ้านราวกับผีดิบคลั่ง "ไอ้ลูกอกตัญญู! นังสะใภ้ตัวแสบ! เปิดประตูเดี๋ยวนี้! พวกแกซ่อนสมบัติอะไรไว้ในห้อง กล้าดียังไงถึงไล่ฉันกับญาติๆ ออกมานอนนอกเรือน! เปิดประตูไม่งั้นฉันจะพังเข้ามาแล้วนะโว้ย!" ลี่อินชะงักกัน รอยยิ้มหวานชื่นเมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา ดวงตากลมโตฉายแววเจ้าเล่ห์และเย็นชาขึ้นมาทันที นางเงยหน้าขึ้นสบตากับสามี มุมปากยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยอย่างท้าทาย "ดูท่า... แม่สามีสุดที่รักของคุณจะยังไม่เข็ดหลาบสินะครับ?" ลี่อินกระซิบเสียงหวานลอดไรฟัน ลู่เฉินถอนหายใจเฮือกใหญ่ด้วยความระอา แต่แววตากลับทอประกายความเย็นเยียบไม่แพ้ภรรยา ชายหนุ่มกระชับเสื้อคลุมบนตัวให้เข้าที่ก่อนจะเอ่ยเบาๆ "ถ้าอย่างนั้น... คืนนี้คงต้องปล่อยให้ภรรยาโชว์ฝีมือตบหน้าคนแก่รอบสองเสียแล้วกระมังครับ?" [Cliffhanger Hook] ทว่าในจังหวะที่ลู่เฉินกำลังจะก้าวไปเปิดประตูบ้านนั้นเอง เสียงกลอนประตูห้องนอนของพวกเขากลับค่อยๆ ขยับ... และมีเงาร่างปริศนากำลังใช้ลวดเหล็กแอบงัดกลอนพยายามบุกเข้ามาจากทางหน้าต่างห้องนอนอย่างเงียบเชียบ! --- *ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "เซียนหุ้นย้อนเวลา" มา ณ ที่นี้นะครับ*