เปิดร้านค้าปลีกย่อยในหมู่บ้าน

เสียงกระแทกถังไม้สนฝาเหล็กดัง "ปัง!" สนั่นลั่นเรือน จนป้านายหน้าซุนที่กำลังก้าวเท้าข้ามธรณีประตูถึงกับสะดุ้งสุดตัว ทำท่าจะถอยร่นกลับออกไปตั้งหลัก ทว่ากลิ่นหอมหวลอันเป็นเอกลักษณ์ของเมล็ดกาแฟคั่วบดผสมวานิลลาจางๆ ที่ลอยอวลอยู่เบื้องหน้า กลับทำให้นางต้องชะงักฝีเท้าไว้โดยพลัน "โครมครามแต่เช้าแบบนี้ สะใภ้รองตระกูลลู่... เธอคิดจะแผ้วถางสำนักคุ้มภัยหรืออย่างไรกัน?" ป้านายหน้าซุนเอ่ยปากแซะด้วยน้ำเสียงแหบพร่าพลางกวาดสายตาสำรวจรอบห้องโถงที่ถูกปรับเปลี่ยนโครงสร้างใหม่จนแทบจำเค้าเดิมไม่ได้ จากห้องรับแขกอับทึบที่มีเพียงโต๊ะไม้ผุๆ และเก้าอี้โยกเก่าคร่ำคร่า บัดนี้ถูกเนรมิตรให้กลายเป็น "ร้านค้าปลีก" ขนาดย่อมที่สะอาดสะอ้าน ชั้นวางไม้สนขัดมันถูกตอกเรียงรายชิดผนังปูนฉาบใหม่ บรรจุห่อสินค้าหน้าตาแปลประหลาดที่ไม่เคยพบเห็นที่ไหนมาก่อนในมณฑลเหนือแห่งนี้ ลี่อินในชุดเสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อนพับแขนขึ้นเหนือข้อศอก เผยให้เห็นท่อนแขนเรียวเนียนที่เต็มไปด้วยความคล่องแคล่ว นางเงยหน้าขึ้นจากลังกระดาษบรรจุสบู่เหลวกลิ่นดอกไม้ป่า ยิ้มรับบางๆ จนดวงตาเป็นประกายระยิบระยับแบบฉบับเซียนหุ้นผู้กุมความลับของอนาคตไว้ในมือ "ป้าซุนมาพอดีเลยครับ... เชิญนั่งก่อนสิครับ เดี๋ยวดื่มน้ำอุ่นผสมน้ำผึ้งป่าล้างคอก่อนสักแก้ว ช่วงนี้อากาศเปลี่ยนแปลงบ่อย สุขภาพผู้สูงวัยต้องมาก่อนเป็นอันดับแรกนะครับ" น้ำเสียงนุ่มนวลแต่เต็มไปด้วยความใส่ใจของลี่อิน ทำเอาป้านายหน้าซุนที่เตรียมคำพูดมาหาเรื่องถึงกับกลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดเคือง นางกระแอมไอเบาๆ สองครั้งเพื่อกลบเกลื่อนความประหม่า ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ไม้ที่ถูกเช็ดทำความสะอาดจนเงาวับอย่างเสียไม่ได้ "ข้าไม่ได้มาดื่มน้ำชาน้ำท่าอะไรของเธอหรอกนะ ลี่อิน..." ป้าซุนเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย พยายามวางท่าทางให้สมกับเป็นผู้มีอิทธิพลประจำหมู่บ้าน "ข้าแค่จะมาเตือนด้วยความหวังดี... การที่เธอเอาไม้กระดานมากั้นหน้าบ้าน เปิดเป็นร้านค้าขายของโดยไม่ขออนุญาตจากสหกรณ์อำเภอ แถมยังเอาสินค้าสำุกสำรอยพวกนี้มาวางขายระเกะระระกะ ระวังเถอะ... เจ้าหน้าที่ฝ่าย 3 ฝ่าย (พรรค กองกำลัง และฝ่ายบริหาร) จะมาหิ้วตัวเธอไปปรับฐานค้ากำไรเกินควร!" ลี่อินไม่แม้แต่จะสะดุ้งสะเทือน นางเพียงแต่หัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่เจือด้วยความมั่นอกมั่นใจชนิดที่ทำให้คนฟังรู้สึกหนสันหลังวาบ นางหยิบกระป๋องลูกอมรสนมกระต่ายขาวรุ่นลิมิเต็ดที่แอบดึงออกมาจากมิติลับ วางลงบนโต๊ะตรงหน้าป้านายหน้าซุน เสียงโลหะกระทบไม้ดังกรุ๊งกริ้งชวนให้ไขว่คว้า "ค้ากำไรเกินควรหรือครับ ป้าซุน... ของพวกนี้ผมสั่งตรงมาจากญาติทางใต้ที่เพิ่งกลับจากฮ่องกง ป้ายราคาติดชัดเจนว่าถูกกว่าร้านสหกรณ์ของรัฐถึงสิบเปอร์เซ็นต์แถมคุณภาพดีกว่าไม่รู้กี่เท่า ลองชิมดูสักเม็ดสิครับ แล้วค่อยบอกผมอีกทีว่านี่คือสินค้าสำุกสำรอยจริงหรือเปล่า" ป้าซุนเหลือบตามองกระป๋องลูกอมสีสันสดใสที่ปรากฏภาพกระต่ายน่ารัก ซึ่งเป็นสิ่งที่นางไม่เคยเห็นในห้างสรรพสินค้าตัวอำเภอด้วยซ้ำ ความอยากรู้อยากเห็นบวกกับความโลภที่ฝังรากลึกมานานนับสิบปีทำให้นางลังเลอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะยื่นมือเหี่ยวย่นหยิบลูกอมเม็ดสีขาวนวลเข้าปาก วินาทีที่รสหวานมันละมุนของนมวัวแท้ๆ ละลายแผ่ซ่านไปทั่วปลายลิ้น ดวงตาฝ้าฟางของป้านายหน้าซุนก็เบิกกว้างขึ้นทันที รสชาตินี้... มันไม่ใช่ลูกอมน้ำตาลทรายแดงแข็งๆ ที่เคี้ยวทีฟันแทบหัก แต่มันคือนวัตกรรมความอร่อยที่คนชนบทอย่างพวกนางไม่มีทางจินตนาการถึง! "นี่มัน... รสชาติอะไรกันเนี่ย?" ป้าซุนอุทานออกมาเสียงหลง ลืมตัวตนและท่าทีวางก้ามไปเสียสนิท "ลูกอมนมนำเข้าครับ... ห่อละสองเหมาเท่านั้น ซื้อสามห่อแถมสบู่ก้อนหอมกลิ่นมะลิหนึ่งก้อน" ลี่อินรุกคืบทันที นางรู้ดีว่าอาวุธที่ทรงพลังที่สุดในการทลายกำแพงของคนหัวโบราณในยุคนี้ก็คือ "ความคุ้มค่าและความแปลกใหม่" ในจังหวะนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักแน่นก้าวเข้ามาหยุดที่หน้าประตูก้านไม้ไผ่ ลู่เฉินในชุดเครื่องแบบทหารสีเขียวเข้มที่รีดเรียบกริบ ร่างกายสูงใหญ่กำยำ บ่ากว้างที่แบกรับภาระอันหนักอึ้ง บัดนี้กลับถือตะกร้าผักกาดขาวสดๆ และเนื้อหมูสามชั้นติดมันชิ้นโตที่เพิ่งไปซื้อมาจากตลาดสด เดินเข้ามาด้วยสีหน้าเรียบเฉยแต่ดวงตากลับทอประกายอ่อนโยนยามมองมาที่ภรรยา "ลี่อิน... พี่กลับมาแล้ว" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น พร้อมกับวางตะกร้าลงบนโต๊ะครัวด้านหลัง ก่อนจะเดินตรงเข้ามาหาภรรยา ใช้ผ้าเช็ดหน้าสะอาดซับเหงื่อที่ผากให้ลี่อินอย่างเป็นธรรมชาติราวกับทำเช่นนี้มาเป็นร้อยครั้ง ภาพของนายทหารหนุ่มอนาคตไกลผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเคร่งขรึมและดุดัน ปฏิบัติกับภรรยาตัวแสบด้วยความทะนุถนอมราวกับไข่ในหิน ทำเอาป้าซุนที่นั่งอยู่ถึงกับอ้าปากค้าง ตาโตยิ่งกว่าเดิม นี่หรือคือข่าวลือที่ว่าสะใภ้รองคนนี้ถูกสามีเกลียดชังจนจวนจะหย่าร้างกันในเร็วๆ นี้? ชัดเจนว่าข่าวลือนั้นคงมาจากฝั่งแม่สามีจอมเขี้ยวที่นั่งอิจฉาตาร้อนจนอกแตกตายเสียมากกว่า! "อ้าว... พี่ลู่เฉินกลับมาพอดีเลย ช่วยผมยกชั้นวางเกลือกับน้ำตาลทรายขาวบริสุทธิ์เซ็ตนี้ออกหน้าร้านหน่อยสิครับ ลูกค้าเริ่มมากันแล้ว" ลี่อินหันไปส่งยิ้มหวานหยดย้อยให้สามี เคมีที่เข้ากันได้อย่างลงตัวระหว่างภรรยาหัวการค้ากับสามีนายทหารผู้คลั่งรัก ทำเอาบรรยากาศในร้านอบอวลไปด้วยความหวานจนน่าอิจฉา และก็เป็นไปตามคาด... เสียงฝีเท้าอึกทึกครึกโครมของชาวบ้านในหมู่บ้านที่ได้ยินข่าวลือเรื่อง "ร้านค้าประหลาดของบ้านรองตระกูลลู่" ต่างพากันกรูเข้ามามุงที่หน้าต่างและประตูเรือนกันอย่างเนืองแน่น เสียงพูดคุยเซ็งแซ่ดังระงม "จริงเหรอเนี่ย? ที่ว่าบ้านนี้มีน้ำมันพืชบริสุทธิ์ที่ไม่เหม็นหืนขายจริงๆ น่ะ?" "แล้วนั่น... แป้งสาลีขาวละเอียดขนาดนั้น หาซื้อมาจากไหนกัน? ทางสหกรณ์ยังไม่มีเลยนะ!" "เฮ้ย! ดูสบู่ก้อนนั่นสิ หอมฟุ้งไปทั่วบ้านเลย ข้าขอซื้อก้อนหนึ่ง!" ลี่อินแย้มยิ้มกว้าง นางผายมือต้อนรับลูกค้าทุกคนด้วยความกระตือรือร้น ทักษะการเป็นเซียนหุ้นมือทองในอดีตถูกนำมาประยุกต์ใช้กับการขายของชำปลีกในยุค 80 ได้อย่างแนบเนียน ทั้งการจัดโปรโมชั่น การพูดจาหว่านล้อม และการบริหารสต็อกสินค้าในมิติลับที่ไม่มีวันหมด เพียงแค่เวลาผ่านไปไม่ถึงชั่งโมง สินค้าล็อตแรกที่วางอยู่บนชั้นก็ถูกกวาดซื้อเกลี้ยงจนเกือบหมดเกลี้ยง เสียงนับธนบัตรหยวนดัง "กรอบแกรบ" อยู่ในลิ้นชักไม้ ป้าซุนที่นั่งมองเหตุการณ์ทั้งหมดตาค้าง ได้แต่กลืนน้ำลายคอแห้งผาก คิดในใจว่าสะใภ้รองคนนี้คงกอบโกยเงินเข้ากระเป๋าไปไม่ต่ำกว่าหลายร้อยหยวนในเวลาเพียงชั่วพริบตาเดียว! ทว่า... ในขณะที่บรรยากาศกำลังคึกคักและยอดขายพุ่งทะยานจนฉุดไม่อยู่ เสียงตบโต๊ะปังใหญ่ที่หน้าประตูก็กรีดแทรกบรรยากาศแห่งความสุขให้ขาดวิ่น พร้อมกับเสียงแหลมสูงคุ้นหูที่ตะโกนแผดเผาเข้ามาด้วยความเกรี้ยวกราด "นังตัวดี! กล้าดีอย่างไรมาตั้งร้านค้าแข่งกับคนในตระกูล... อ้าว เจ้าสาม! แกกล้าดีอย่างไรถึงมาช่วยเมียนอกคอกผดุงความเดือดร้อนให้บ้านเราเรอะ!" แม่สามีจอมเขี้ยวแห่งตระกูลลู่ พร้อมด้วยพี่สะใภ้ใหญ่ที่ถือไม้กวาดก้านมะพร้าววิ่งหน้าตั้งเข้ามาด้วยใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธแค้น ดวงตาสอดส่ายมองเงินสดกองโตในลิ้นชักด้วยความโลภที่พุ่งทะลุปรอท ลี่อินหรี่ตาลงเล็กน้อย รอยยิ้มเย็นเยียบปรากฏขึ้นที่มุมปาก นางหันไปสบตากับลู่เฉินที่ยืนบังหน้าตนไว้อย่างมั่นคง ก่อนจะก้าวออกไปเผชิญหน้ากับแม่สามีตัวแสบโดยไม่มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย "แม่ครับ... เชิญเข้ามาดูรายได้ของร้านเราก่อนสิครับ เผื่อว่าแม่จะอยากรู้ว่าลูกสะใภ้คนนี้หาเงินเก่งกว่าลูกชายคนโปรดของแม่มากแค่ไหน..." ลี่อินเอ่ยด้วยน้ำเสียงท้าทายที่ทำเอาแม่สามีถึงกับหน้าเขียวคล้ำด้วยความแค้น ทว่า ในวินาทีที่ความตึงเครียดพุ่งถึงขีดสุด เสียงฝีเท้าปริศนากลุ่มใหญ่พร้อมเสียงเครื่องยนต์รถจี๊ปทหารก็เบรกดังสนั่นลั่นหน้าบ้าน ร่างของนายสถานีตำรวจอำเภอพร้อมด้วยเจ้าหน้าที่พรรคในชุดเสื้อผ้าไหมสีเทาก้าวลงจากรถ สีหน้าเคร่งเครียดจริงจัง และสายตาทุกคู่พุ่งตรงมาที่ลี่อินพร้อมกับกระดาษหมายค้นในมือ! "ใครคือเจ้าของร้านค้าปลีกเถื่อนที่ชื่อลี่อิน... ออกมานี่ เดี๋ยวนี้!" *(โปรดติดตามตอนต่อไป)* --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "เซียนหุ้นย้อนเวลา" มาโดยตลอด แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าครับ!