แม่สามีแค้นฝังหุ่น

"ใครคือเจ้าของร้านค้าปลีกเถื่อนที่ชื่อลี่อิน... ออกมานี่ เดี๋ยวนี้!" เสียงตะโกนแผดลั่นราวกับควายตื่นตะกอนดังสะท้านไปทั่วตรอกแคบหน้าตลาดมืด เสียงนั้นแหบพร่าแต่เต็มไปด้วยความเกลียดชังอัดแน่นจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน ร่างท้วมหนาในชุดเสื้อผ้าฝ้ายเก่าๆ ของป้าสะใภ้ใหญ่ตระกูลลู่—หรือก็คือแม่สามีตัวแสบ—ยืนจังก้าอยู่กลางลานดิน มือเหี่ยวย่นชี้หน้าแผงลอยชั่วคราวที่ตอนนี้ถูกมุงล้อมด้วยชาวบ้านนับสิบชีวิต สายตาทุกคู่จับจ้องมาที่ร่างเพรียวบางของหญิงสาวที่เพิ่งวางตะกร้าไม้สานลงบนโต๊ะ ลี่อินมิได้สะดุ้งสะเทือนแม้แต่น้อย เธอยกมือขึ้นปัดเศษฝุ่นบนเสื้อคลุมสีครามอย่างใจเย็น ดวงตากลมโตคู่สวยหรี่ลงเล็กน้อย ประเมินสถานการณ์ตรงหน้าด้วยวิสัยทัศน์ของอดีตนักวิเคราะห์หลักทรัพย์ผู้ผ่านการชิงไหวชิงพริบในตลาดหุ้นมาโชกโชน เกมนี้... แม่สามีผู้เห็นแก่ได้คงทนเห็นความมั่งคั่งที่งอกเงยขึ้นมาในระยะเวลาอันสั้นของเธอไม่ไหว จนต้องวิ่งแจ้นไปฟ้องเจ้าหน้าที่รัฐ หรือไม่ก็กุข่าวปล่อยเรื่องสกปรกเพื่อทำลายชื่อเสียง "อ้าว นึกว่าใครที่ไหน ที่แท้ก็คุณแม่นี่เองครับ... เอ้ย มารดาผู้ให้กำเนิดสามีของฉันนี่นา" ลี่อินเอ่ยด้วยน้ำเสียงกึ่งยิ้มกึ่ง เยาะ มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นเยียบ "ลมอะไรหอบท่านแม่มาถึงตลาดมืดได้ล่ะครับ หรือว่ากลิ่นหอมของแป้งทอดและน้ำมันหมูจากร้านของฉัน มันลอยไปกระตุ้นต่อมความอิจฉาในอกจนทนอยู่บ้านไม่ได้" "นังตัวดี! แกกล้าดียังไงมาพูดจาอวดดีกับฉัน!" แม่สามีพุ่งเข้ามาหมายจะคว้าข้อมือเล็ก แต่ลี่อินไวกว่า เธอเบี่ยงตัวหลบได้อย่างนิ่มนวล ปล่อยให้ร่างทถกถึกของหญิงแก่โถมเข้าใส่ความว่างเปล่าจนเซถลาเกือบล้มหน้าคะมำกับพื้น เรียกเสียงฮือฮาจากชาวบ้านที่มุงดูได้ทันที "ระวังตัวหน่อยสิครับคุณแม่ อายุอานามก็ป่านนี้แล้ว ล้มไปกระดูกกระ이หักขึ้นมา ทางเราไม่มีเงินมาจ่ายค่ารักษาให้หรอกนะ ช่วงนี้เศรษฐกิจยิ่งฝืดเคืองอยู่... อ้อ ยกเว้นเสียแต่ว่าท่านแม่จะมาทวงเงินส่วนแบ่งจากร้านค้าเถื่อนที่ท่านเพิ่งประกาศป่าวประกาศเมื่อกี้นี้" ลี่อินกล่าวเสียงดังฟังชัด กวาดสายตามองฝูงชนที่เริ่มซุบซิบกันหนาหู ในยุคปี 80 นี้ การทำธุรกิจส่วนตัวเริ่มได้รับการผ่อนปรน แต่การค้าขายในตลาดมืดหรือการกักตุนสินค้ายังคงเป็นประเด็นอ่อนไหว แม่สามีจอมเจ้าเล่ห์หวังใช้จุดนี้ทำลายล้างเธอให้สิ้นซาก โดยการไปเป่าหูพวกสารวัตรตลาดและหน่วยงานท้องถิ่นว่าสะใภ้รองลี่อินลักลอบนำเข้าสินค้าฟุ่มเฟือยจากต่างจังหวัดโดยไม่เสียภาษี และกักตุนแป้งสาลีกับน้ำตาลทรายขาวบริสุทธิ์ซึ่งเป็นสินค้าควบคุม แต่มีหรือที่เซียนหุ้นผู้มองเกมขาดลอยในทุกสถานการณ์จะไม่มีแผนสำรอง? "ทุกคนฟังไว้นะ! นังนี่มันคบชู้! มันแอบเอาเงินของกองทัพที่ลูกชายฉันส่งมาให้ ไปปรนเปรอผู้ชายอื่น แถมยังลักลอบค้าขายของเถื่อนร่ำรวยบนความทุกข์ยากของพวกเรา!" แม่สามีเปลี่ยนกลยุทธ์เมื่อเห็นว่าข้อหาค้าของเถื่อนดูจะยังดิ้นหลุด นางจึงงัดไม้ตายก้นหีบขึ้นมา—การใส่ร้ายป้ายสีเรื่องชู้สาวและการยักยอกทรัพย์สินทางราชการ ซึ่งเป็นข้อหาหนักหนาสากกะเบือยันเรือรบในสังคมทหารยุคนี้ ฝูงชนเริ่มเงียบกริบ สายตาที่มองลี่อินเปลี่ยนจากความสนใจเป็นความเคลือบแคลง ในยุคสมัยที่ศีลธรรมและความภักดีต่อพรรคและกองทัพคือลมหายใจ ข่าวลือเรื่องชู้สาวสามารถฆ่าคนให้ตายทั้งเป็นได้ทันที ลี่อินแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวหเราะที่แฝงไปด้วยพลังกดดันอันน่าประหลาด จนแม่สามีที่กำลังได้ใจถึงกับชะงักกึก "พูดจบหรือยังครับ?" ลี่อินก้าวเข้าไปใกล้ทีละก้าว แรงกดดันจากท่าทีที่สง่างามและมั่นใจทำให้แม่สามีต้องถอยหลังโดยไม่รู้ตัว "เรื่องเงินของกองทัพ... สามีฉัน ลู่เฉิน ส่งจดหมายและใบเสร็จการโอนเงินทุกหยวนมาให้ฉันผ่านธนาคารกลางอย่างถูกต้องตามกฎหมายทุกประการ หากท่านแม่อยสงสัยในความบริสุทธิ์ของลูกชายตัวเอง ทำไมไม่ไปโวยวายที่ค่ายทหารล่ะครับ ไปบอกผู้บังคับบัญชาของเขาเลยสิว่าลูกชายตัวเองบริหารเงินไม่เป็น!" ประโยคนี้ทำเอาแม่สามีหน้าซีดเผือด ลู่เฉินขึ้นชื่อว่าเป็นนายทหารมือสะอาด อนาคตไกล และรักมารดาเหนือสิ่งอื่นใด หากเรื่องนี้ดังไปถึงหูผู้บังคับบัญชาของเขา นางอาจจะถูกตัดสิทธิ์เบี้ยหวัดรายปีและถูกประณามหยามเหยียดจากคนทั้งตระกูล "ส่วนเรื่องค้าของเถื่อน..." ลี่อินหันไปหยิบเอกสารฉบับหนึ่งออกจากกระเป๋าเสื้อ ชูขึ้นให้ทุกคนเห็นเด่นชัด "นี่คือใบอนุญาตประกอบการค้าปลีกชั่วคราวที่ออกโดยสหกรณ์การเกษตรอำเภอ และนี่คือใบเสร็จการซื้อขายวัตถุดิบอย่างถูกต้องตามกฎหมาย ฉันเสียภาษีทุกหยวน ทุกเหมา ไม่เคยเอาเปรียบรัฐบาลแม้แต่สตางค์แดงเดียว!" เอกสารตราประทับสีแดงสดเด่นหราอยู่บนกระดาษ ทำให้เสียงซุบซิบเงียบลงทันที ชาวบ้านต่างพากันพยักหน้ายอมรับ เพราะในยุคนี้ ใครที่มีเอกสารจากสหกรณ์ย่อมถือว่าบริสุทธิ์ "แก... นังตัวแสบ แกกล้าดียังไง..." แม่สามีตัวสั่นเทาด้วยความโกรธแค้นและอับอาย เธอกัดฟันกรอด หมายจะพุ่งเข้าไปตบหน้าลูกสะใภ้ให้หายแค้น ทว่า— "หยุดนะ!" เสียงทุ้มต่ำทรงพลังดังขึ้นจากฟากหนึ่งของถนน เสียงนั้นกังวานและทรงอำนาจจนทำให้ฝูงชนต้องแหวกทางออกเป็นช่องกว้างโดยอัตโนมัติ ร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารสีเขียวเข้ม หมวกแก๊ปปีกสั้นถูกสวมไว้อย่างเรียบร้อย ไหล่กว้างหนาทึบแผ่รังสีความน่าเกรงขามออกมาอย่างเต็มเปี่ยม ลู่เฉินก้าวเดินเข้ามาด้วยใบหน้าเรียบเฉยเย็นชา ดวงตาคมกริบดั่งเหยี่ยวทอดมองมารดาแท้ๆ ของตนเองด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความผิดหวังอย่างสุดซึ้ง "แม่... แม่กำลังทำอะไรอยู่ที่นี่?" เสียงของลู่เฉินราบเรียบ แต่เย็นเยียบจนคนฟังต้องขนลุกซู่ แม่สามีหน้าถอดสีทันที นางอ้าปากพะงาบๆ เหมือนปลาขาดน้ำ "ลู่... ลูกเฉิน ลูกกลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่ ทำไมถึงไม่บอกแม่..." "ผมถามว่า แม่กำลังทำอะไรภรรยาของผม?" ลู่เฉินเดินมาหยุดยืนเคียงข้างลี่อิน มือหนาเอื้อมไปโอบไหล่บางของภรรปารักษาความปลอดภัยอย่างปกป้อง สายตาคมกริบกวาดมองมารดาและชาวบ้านรอบข้าง "ภรรยาผมทำมาหากินสุจริต หาเงินเลี้ยงครอบครัวด้วยน้ำพักน้ำแรงตัวเอง ไม่เคยเบียดเบียนใคร หากใครยังมีหน้ามาปล่อยข่าวลือเสียหายใส่ร้ายเธออีก ไม่ว่าหน้าไหน... ผมในฐานะนายทหารและสามีของเธอ จะไม่ยอมความเด็ดขาด!" คำประกาศกร้าวจากนายทหารหนุ่มอนาคตไกลทำเอาแม่สามีทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น ร่ำไห้คร่ำครวญด้วยความคับแค้นใจที่แผนการพังไม่เป็นท่า ลี่อินแอบอมยิ้มมุมปากเล็กน้อย เธอเงยหน้าขึ้นสบตากับสามีหนุ่มผู้คลั่งรักและซื่อสัตย์ยิ่งชีพ เคมีที่เข้ากันได้อย่างลงตัวทำให้บรรยากาศรอบตัวราวกับมีประกายไฟสีชมพูอ่อนๆ ลอยวน ทว่าความสุขสงบนั้นอยู่ได้ไม่นาน เมื่อลู่เฉินหันมามองเธอด้วยสายตาเจ้าเล่ห์เล็กน้อย ก่อนจะกระซิบเบาๆ ข้างหู "จัดการเรื่องยุ่งๆ เรียบร้อยแล้ว... ไหนล่ะครับรางวัลที่ภรรยาสัญญาว่าจะทำให้กินวันนี้?" ลี่อินยิ้มหวาน หยิบผ้ากันเปื้อนมาผูกเอว "กลับบ้านกันครับ วันนี้ฉันจะทำเมนูเด็ดที่ทำให้คุณกินจนลืมทางกลับบ้านเลยล่ะ" พูดจบนางก็หมุนตัวเตรียมเก็บแผงลอย โดยไม่ทันสังเกตเห็นเงาดำทะมึนร่างหนึ่งที่ยืนหลบอยู่มุมมึกหลังเสาไฟฟ้าริมถนน—ชายแปลกหน้าสวมหมวกไอ้โม่งสีดำ ที่จ้องมองความมั่งคั่งของร้านลี่อินด้วยแววตาดุร้ายกระหายเลือด พร้อมกับกระเป๋าเอกสารลับที่ซ่อนจดหมายขู่ฆ่าฉบับหนึ่งไว้ข้างใน! [คำขอบคุณจากนักเขียน] ขอขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางฟาดฟันความอยุติธรรมและสร้างความมั่งคั่งไปกับลี่อินและลู่เฉินนะครับ!